Het ging zo snel

Naar de lotgenotengroep ‘Voor nabestaanden van zelfdoding’
14 oktober 20216 reacties310 weergavenPublieke groep
Default profile image
Bottle

Een paar maanden geleden nam mijn moeder de keuze om haar leven te beëindigen. Het is lastig te zeggen waar het allemaal is misgegaan. Misschien bij haar eigen ouders, en hoe ze haar zonder houvast de wereld in hebben gegooid en behandelt toen ze jong was en hulp nodig had. Misschien bij de psychologen van ouds, die haar enkel heftige antidepressiva en anti-angst middelen lieten slikken, zonder haar onderliggende trauma’s te verwerken. Misschien toen ze alleen, met mijn vader, naar Nederland was verhuisd met een diploma waar lastig werk voor te vinden is zonder rijbewijs. Misschien toen ze mij en mijn broertje had, terwijl ze daar eigenlijk helemaal geen ruimte in haar hoofd voor had. Misschien toen ze was gestopt met antidepressiva slikken. Misschien toen mijn broertje zijn mentale breakdown had, en zich opsloot in zijn kamer zonder eten of drinken door al het gepest op school. Misschien alle keren dat de wereld en de mensen om haar heen niks hadden opgemerkt, omdat ze 'het toch zo goed deed'. Et cetera…

Ik weet alleen nog dat ze de dag van mijn verjaardag nat binnen kwam lopen. Niet vreemd, het had geregend, en ons pap had haar aangeraden om wat te gaan wandelen om haar gedachten op orde te krijgen. Het was toen al een paar weken mis, maar er was geen ruimte in de instituties, bovendien was de kans groter dat ze thuis sneller 'beter werd'. Ze kreeg wat medicijnen en het ging al wat beter- maar na een slechte reactie op de dosis was ze stiekem compleet gestopt. Het was apart, maar ik maakte me toentertijd meer zorgen over hoe dun ze inmiddels was geworden. Zo heb ik haar na heel wat aanmoediging toch aan het eten gekregen. Dat is wanneer ze brak en expliciet aan mij en papa toegaf dat ze suïcidale gedachten had en echt geïnstitutionaliseerd wou worden. We hebben haar geknuffeld, aangegeven dat het ok is, dat we van haar houden, en dat het desondanks alles goed zal komen. Nog één dagje zeiden we, want morgen komt er weer iemand langs, en die kan meer hulp regelen. Ik weet nog dat ze knikte, en het leek te begrijpen en mij een lachje gaf, maar het was niet genoeg.

Ik was als eerste wakker de volgende dag. Ik weet nog hoe stil het toen was 's ochtends, toen ik buiten het afval ging weggooien en de huissleutels op de container vondt, haar fiets weg, en de poort wijd open. Ik was toen al bang. Echt bang. Toen heb ik het direct aan papa verteld, en samen besloten we toch even te wachten op de hulpverlener die later langs zou komen, hopend dat mama toch enkel was gaan wandelen. Helaas is mijn moeder nooit teruggekomen. Nadat de politie was gebeld is haar fiets de volgende dag met sleutel gevonden bij de rivier. Toen wisten we het al. Een week later, vlak na papa's verjaardag, is haar lichaam gevonden door een paar kinderen die waren gaan zwemmen.

Later kwamen we erachter dat haar google maps geschiedenis vol zat met recente searches naar locaties met water. De schoenen die ze thuis had gelaten waren nat met rivierwater en zaten vol gras sprieten, hetzelfde gold voor haar broek, die ze had verstopt. Zo werd het duidelijk dat ze het al had geprobeerd. Ze had het geprobeerd en was teruggekomen. We hadden een kans en toch...en toch ben ik nu pas 21, en zal ik mijn moeder nooit meer zien.

Ik zit vol woede en verdriet over alles wat er is misgegaan, over haar en de toekomst die we nooit meer samen kunnen delen. Ik had nog zoveel hoop om eindelijk 'echt' een moeder te hebben. Ik weet nog zo goed toen ze me een paar week ervoor had verteld dat het haar spijt hoe weinig ze er voor mij was geweest toen ik jonger was, en dat ze het allemaal nog wou inhalen, en of ik haar een tweede kans wou gunnen om mijn moeder te zijn. Ik weet nog hoe blij ik was, en hoe graag ik haar toen had omarmd...

Een week later was ze weer een wrak: trillend, dun, angstig, en constant smekend om vergiffenis en aanmoediging. Zo was zo wanhopig, en we moesten haar toen vaak geruststellen dat ze geen slechte moeder was. 'Ik ben erger dan Hitler', dat had ze nog gezegd bij het eten die avond. Zo weet ik dan ook dat ze het water heeft gekozen omdat ze er altijd angst voor heeft gehad. Want ze wou helemaal geen vrede hebben. Ze vondt niet dat ze dat verdiende. Ze geloofde echt dat er een plekje voor haar in de hel klaarstond. Ze had dan ook zoveel schuld gevoelens die zich op zich had genomen- alsof alle wreedheden in de wereld stiekem haar fouten waren.

En toen moesten we het nog uitleggen aan haar familie. Voor hen gebeurde het zo snel- sneller dan voor ons. Ik weet nog dat ik het ongeluk had om de telefoon als eerst op te nemen, toen pap er even niet was. Ik weet nog hoe haar moeders tante z'n stem brak, en hoe haar alcoholische vader alle schuld op ons heeft gegooid. “Hoe hebben jullie het laten gebeuren”, schreeuwde hij toen aan de andere kant van de lijn. Haar zus geloofde het eerst gewoon niet. Die dacht aan misdrijf, en wou een autopsie, maar daar heeft ze uiteindelijk ook op opgegeven. Ik weet ook nog hoe lastig het was op de begrafenis, en de dagen erna. De angst dat haar vader zou komen opdagen. De vragen van alle familieleden. Het feit dat haar graf zo ver weg is komen te liggen van waar wij wonen, hier in Nederland. Toch was het ook fijn om even samen met familie te zijn.

Het leven is inmiddels verder gegaan. Ik studeer, papa werkt, en mijn broertje begint langzamerhand weer naar school te gaan. De gevoelens komen als eb en vloed, hoewel er geen dag is dat ik niet aan haar denk. Maar ik kan er niet altijd even tegen hoe 'normaal' het is geworden. Ik mis haar nog zo erg, en toch is het ergste van dit alles dat er een rot stemmetje is dat vindt dat het op de een of andere manier beter gaat zonder haar. Maar dat is fout! Want alles wat beter gaat, had veel beter gekund met haar! Ik voel me dan ook zo vaak alleen...Als een klein kind dat huilend om mama vraagt, en gewoon een knuffel wil. Wat een rotzooi, want die knuffel komt nooit meer. Het is een leegte die ik nooit zal kunnen vullen, en ik weet nog altijd niet zo goed wat ik ermee moet.

Vriendinnen kunnen ook maar zoveel betekenen, en ons pap heeft al zo veel aan zijn hoofd...wel heb ik net mijn eerste intake bij de psycholoog achter de rug. Toch voelt dat net wat anders dan het te kunnen bespreken met mensen die iets vergelijkbaars hebben doorstaan. Zo hoop ik met al deze stappen toch deze hele situatie te kunnen verwerken, en er misschien vrede in te vinden ooit.
 

Reageren op dit verhaal?

Members of the Lotgenoten Community can join into the conversation with other members. Share your experiences, support other members or ask questions.

6 reacties

Default profile image
Kreeft91

Dapper dat je dit durft te delen.
Wat je hebt meegemaakt is heel heftig.
Ik wens je veel sterkte toe en stuur je liefde en warmte.

Login om te reageren
Default profile image
Bottle

Hey Kreeft91, ik was je net al toevallig tegengekomen op iemand anders zn post. Ik kon me er erg in vinden als iemand die ook een ouder heeft verloren. Het blijft lastig. Rouwen blijft een levenslang proces, maar ik wist niet dat het zo pijnlijk kon zijn. Daar heeft niemand me op voorbereid. Ik doe zelf ook aan hardlopen, en denk dat er niet genoeg over wordt gesproken, dus jouw idee om een in een 113 shirt te rennen is iets wat ik denk ik ook eens zal doen voor mijn volgende loopje. Nogmaals bedankt voor je lieve woorden :) zorg goed voor jezelf.

Login om te reageren
Default profile image
51%A

Hoi Bottle,

Indringend verhaal, en nog zo kort geleden.
Ik ben een lotgenoot en zou je een knuffel willen geven.

Login om te reageren
Default profile image
Vissie

Hey Bottle, wat moedig om je verhaal hier op te schrijven. Ik moet de moed nog vinden..
Mijn moeder heeft 22 september zelfmoord gepleegd.. het is nog zo onwerkelijk, maar elke keer komt het besef weer binnen dat ze nooit meer terug komt.. ik mis haar nu al zo erg.
Ik ben 34 jaar en heb 2 kleine kindjes, maar ik had haar nog zo erg nodig. Sprak haar bijna dagelijks..
Toen ik 22 jaar was is mijn vader overleden aan kanker.. veel te jong om dan al een ouder te verliezen en nu bijna 11 jaar later mijn moeder... waarom?
Hopelijk dat ik er over een tijd meer over kwijt kan. Nu is het lezen al fijn.

Login om te reageren
Default profile image
Bottle

Heel erg bedankt voor je lieve woorden Vissie en neem vooral je tijd met het delen van je verhaal. September is ook nog heel recent, daarbovenop kan ik me voorstellen dat het verlies van een tweede ouder ook als een heftige last op je schouders ligt :( vooral wanneer je zelf ook al kinderen hebt. Ik weet nog heel goed hoe het voelde- die momenten van rust, dat je het wel weet, maar het toch niet compleet door lijkt te dringen...en dan de plotselinge realisatie dat het allemaal écht is. Dat ze nooit meer terugkomen. Dat je ze nooit meer kan horen lachen, of huilen, of ooit nog een knuffel van het kan krijgen...Het blijft lastig, dat gat in je borst- de leegte die iemand die zo centraal in je leven achterlaat.

Ik vindt het vaak nog wel eens fijn om even alleen te gaan zitten, en dan even een mometje voor mezelf te nemen om het allemaal even uit te huilen. Als er dan specifieke gedachten langskomen, vaak ook voor mij 'waarom?', dan schrijf ik ze op een briefje. Tegen het einde van het huil-mometje zit het vaak vol...Daarna scheur ik het in stukjes en gooi ik het weg. Niet uit woede, gewoon om de gedachten even lost te laten...Misschien dat het ook anderen wat kan helpen, zo'n 'luister/huil momentje'.

Weet dan ook berichten zoals deze ook echt iets betekenen. Op dagen zoals deze, waarop het die leegte mij dreigt te overweldigen geeft het me toch wel rust om te zien dat ik er niet alleen voor sta. Ook al is het ook wel eens pijnlijk, en confronteerend...Misschien voel ik me gewoon minder alleen? Misschien is het dat ik zie dat het leven ook weer verder gaat? Ik weet het niet, maar net zoals jou vindt het het lezen fijn. Het doet me toch ergens goed, dus nogmaals bedankt en zorg goed voor jezelf :)

Login om te reageren
Default profile image
Lucia1965

Lieve Bottle,

ik had net een heel verhaal getypt maar ik was ineens uitgelogd en toen was alles weg :-( dus even opnieuw. Dankjewel voor het delen van je verhaal. Het raakt me ook omdat ik ook een dochter heb, nu 17, en we op 7 december mijn partner/vriendin. haar andere moeder, zijn verloren aan zelfdoding. We waren 15 jaar getrouwd, daarna gescheiden en hadden daarna, nu sinds ruim een jaar, weer een relatie. Mijn dochter gaat dus door een zelfde soort proces als jij. Ze is heel sterk en gelukkig ook heel open, kan er goed over praten, en ze krijgt veel steun vanuit haar omgeving . Maar die gemengde gevoelens herken ik. Het samen leven met haar was zeker niet makkelijk en dat geldt zeker ook voor mijn dochter. Ze heeft zich vaak afgezet en soms harde dingen gezegd. Normaal, gezond gedrag voor een puber, maar het maakt wel dat ze zich schuldig voelt. Dat is niet terecht, en dat weet ze inmiddels ook wel, maar haar gevoelens zeggen soms iets anders . Dat geldt overigens ook voor mijzelf. Ik ga mijn verhaal hier nog delen als ik er aan toe ben. Veel liefs en sterkte.

Login om te reageren