Wat mis je
Lieve allemaal,
Het is hier de laastste maanden erg stil.
En dat terwijl ik haast dagelijks hoor dat er verkeersslachoffers bijkomen.
Deze rust hier roept allerlei vragen in mij op, die ik nu graag met jullie wil delen.
- Hoe gaat het met jullie?
- Zijn jullie hard met het herstellen/revalideren bezig, waardoor jullie geen ruimte, of behoefte hebben met lotgenoten in contact te komen.
- Wat missen jullie hier, dat je je verhaal (nog) niet wilt/kunt delen.
Zo maar wat vragen.
Wij als ambassadeurs van Slachtofferhulp (Lindsay, Stefan en ik) en mede slachtoffers van een verkeersongeval willen graag een veilige omgeving voor jullie creeëren waarin jullie ons en elkaar kunnen ontmoeten.
Heb je antwoorden, met name als je iets mist in deze community, laat het hier onder weten.
Dat zou ik zeer op prijs stellen.
Lieve groet, Nel
Bezig met laden...
11 Reacties
Hee Nel,
Sinds vandaag aangemeld op deze community. Ik ben 25 jaar en heb vorig jaar zomer een ernstig racefiets ongeluk gehad in Italië. Ik merk dat veel mensen in mijn omgeving niet begrijpen waar ik doorheen heb moeten gaan.
Na een val in een tunnel tijdens de afdaling in Italië waarbij ik op dat moment 65 per uur ging werd ik verrast door natte kasseien en ben ik heel hard onderuit gegaan.
Hierbij heb ik ernstige botbreuken opgelopen (schaambeenfractuur, 2 fracturen in mijn linker sacrale vleugel en een communitieve elleboogbreuk). Ik heb 5 maanden moeten revalideren en ben nog steeds bezig hiermee in de sportschool. Ik kan gelukkig alles weer en ben zelfs alweer aan het werk.
Ik was goed in vorm vóór mijn ongeluk. Alleen heb ik ontzettend veel moeite om te moeten voelen hoe dat was verdwenen en nog steeds niet helemaal terug is. Ik ben ook al naar een psycholoog van de ggz geweest voor dit ongeluk en heb dit ook afgerond omdat ik dacht dat het wel beter met me ging. Maar ik merk toch nog dat ik af en toe in een neerwaartse spiraal zit mentaal, en gewoon niet blij kan zijn door wat er allemaal gebeurd is. Hebben jullie tips of ervaring hiermee?
Groetjes Thiemen
Hallo Thiemen,
Dank je wel voor het delen.
Dat is een heftige gebeurtenis geweest kan ik me voorstellen.
Want jij had niet alleen het ongeval, maar waarschijnlijk ook met andere zorg, andere taal, repatriëring te maken.
Dat is veel!
Eigenlijk niet vreemd dat je af en toe nog in een neerwaartse spiraal zit.
Het is nog geen jaar geleden en eigenlijk ben je de eerste 5 maanden bezig geweest om lichamelijk te herstellen.
Het emotionele herstellen komt eigenlijk nu pas, nu je weer je normale leven oppakt. (wat gelukkig gaat lees ik, fijn!)
En het is ook begrijpelijk dat je nog niet zo in vorm bent als voor het ongeval, ook al train je er hard voor. Jou lichaam heeft alles nodig gehad voor je herstel.
En toch ......... ik herken wat je schrijft. Je wilt weer zo graag je oude leven oppakken en die nare periode achter je laten.
Geef je lichaam en geest de rust weer daar naar terug te gaan.
Schrijf op wat je dwars zit, dat kan hier, dat kan ook voor jezelf. Vaak geeft schrijven mij namelijk al antwoorden en kan ik weer verder.
Wie heeft er nog meer tips voor Thiemen?
Lieve groet, Nel
Hallo Nel,
Alhoewel jouw vragen duidelijk zijn, vind ik deze niet makkelijk te beantwoorden. Maar ik ga een poging wagen in de hoop dat jij, jullie of iemand daar misschien wat aan heeft.
Hoe gaat het. Na een ongeluk met ernstig lelsel aan mijn been ben ik na een lange weg weer opgekrabbeld, een paar keer onderuit gegaan (zowel fysiek als mentaal) en nu zover dat ik nu zeven jaar kan zeggen dat het goed gaat omdat ik weer aan het opkrabbelen ben.
Ik denk/weet dat ik nooit klaar zal zijn met revalideren of om te herstellen terwijl ik hier wel hard mee bezig blijf. In dit proces zou ik graag contact met lotgenoten hebben maar het is de kunst om daarvoor personen te vinden met vergelijkbare ervaringen en soortgelijk letsel, die ook nog eens in dezelfde fase van acceptatie en herstel zitten. Ik lees vaak mee en soms denk/hoop ik iets behulpzaams te kunnen schrijven. Dat doe ik, omdat ik hoop iemand te kunnen helpen, met iets waar ik ook naar zoek. Advies en het delen van specifieke ervaringen mbt alle aspecten en gevolgen van een ernstig ongeluk met blijvend letsel.
Ik heb de ervaring dat optimisme en positiviteit krachtige hulpmiddelen kunnen zijn. Maar dat ik deze hier minder kan vinden. Het wil wel wat zeggen dat ik dat hier wel blijf zoeken.
Tegelijkertijd ben ik ook bezorgd naar mijn mede lotgenoten en wil ik dat zij hier ook hun ei kwijt kunnen door soms hun lasten van zich af te schrijven.
Tot zover mijn reactie op de vragen.
Als slot wil ik Theo49 bedanken. Alhoewel we in verschllende levensfases zitten omdat ik "nog maar" 53 ben. Herken ik me erg in jouw mooi verwoord advies.
Beste TP72,
Dank je wel voor je mooie reactie.
Nee, ik denk ook dat als je blijvend letsel hebt (zoals ze dat in de letselschade noemen) je nooit uit gerevalideerd bent. Je dus altijd aan je mobiliteit moet werken, zeker omdat we er niet jonger op worden.
Wel fijn dat je mee blijft lezen en te reageren als het zo uitkomt.
Hoop wel dat je dat nog wilt blijven doen, en misschien door nog eens je ervaringen te delen hier mensen die aan het begin van hun traject zitten te helpen.
Groet, Nel
je eerste vraag beantwoord ik met dat het redelijk met mij gaat. Het is zowat al weer 2 jaar geleden dat ik een ongeluk heb gehad. De schade en het verschuldigde smartengeld is voor mij afgewikkeld. Ik ben zeer verbaast over de uitslag. Het eerste bod van de tegenpartij bedroeg X. Na enige tijd heeft mijn advocaat voorstel X x 3,5 gedaan. Daarbij in de opstelling rekening gehouden met wisselgeld. Tot mijn/onze verbazing heeft de tegenpartij dat voorstel aanvaard. Het is voor mij financieel afgehandeld. Ik ben gegaan voor finale kwijting. Dan krijg je geen discussie over de toekomst of iets nu door het ongeluk komt, of door de voortschrijdende leeftijd ( nu 76). Ik ben mij er van bewust dat ik in een "luxe" situatie zat. Tegenpartij bekend en verzekering kapitaal krachtig. Bij een heleboel mensen is dat anders. De toekomst zal uitwijzen hoe het met mijn herstel verder zal gaan. Ik kan nooit meer lopen zoals ik voor het ongeluk kon. Om daar mee om te gaan is het noodzakelijk dat gedachten loskomen van dat feit en je moet uitkijken en denken naar wat wel nog kan.
Beste Theo,
Dank je wel voor je mooie reactie.
De tegenpartij heeft het wel heel mooi en snel afgehandeld zo te lezen. Dat is fijn.
Bij mij heeft het ondanks de bekende tegenpartij zo'n 4 jaar geduurd, maar ook ik was verbaasd over het uitbetaalde bedrag.
Wat een mooie insteek dat je omgaat met het feit dat je nooit meer zo als vroeger kunt lopen door je gedachten los te maken van het feit.
Lukt dat altijd, of loop je nog wel eens tegen die beperking op?
Groet, Nel
Beste Nel,
Regelmatig "loop" ik tegen mijn beperking aan. Echter in mijn kennissen en vrienden kring ben ik maar heel weinig beperkt ten opzichte van vele anderen. Dat sterkt mij heel erg in de gedachte dat het zoveel slechter had kunnen aflopen.
Ook probeer ik mij iedere keer weer te realiseren van wat ik wel kan.
Kortom, ik probeer positief te blijven denken.
Vriendelijke groet
Goede avond.
Ik ben iemand die alleen maar lees.
Ook omdat ik nergens iets heb gelezen waar ik mij in kon herkennen ..
Het gaat steeds over mensen die zelf een ongeval hebben gehad ..vreselijk natuurlijk ,
Maar mijn man is overleden omdat hij door iemand terwijl hij overstak is aangereden.
Daar lees ik niets van ..en heb ik zelfs het het lezen opgegeven.
Ik had graag met mensen gesproken die dit ook hebben meegemaakt..
Vriendelijke groet Anneke
Goede avond Anneke,
🙏🙏
Daar is een aparte groep voor, onder nabestaande kan je misschien wel je herkenning vinden, gelijk gestemde en een luisterend oor.
In ieder geval heel veel sterkte 😞😞
Liefs Ilonka
Dag Anneke,
Hier Renée van lotgenotencontact, ik begrijp dat je herkenning mist. De groep die bij jou past staat :https://community.slachtofferhulp.nl/groep/nabestaanden-van-een-ongeval….
Ook hebben we (online)bijeenkomsten https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/?….
Beste Anneke,
Fijn dat je nu even gereageerd heb.
Ik hoop dat je ondertussen al wat gelezen hebt op de groep voor nabestaande.
En, wat belangrijker is, dat je jezelf daar meer in herkent en kan delen wat je kwijt wilt.
Groet, Nel