Wat mis je
Lieve allemaal,
Het is hier de laastste maanden erg stil.
En dat terwijl ik haast dagelijks hoor dat er verkeersslachoffers bijkomen.
Deze rust hier roept allerlei vragen in mij op, die ik nu graag met jullie wil delen.
- Hoe gaat het met jullie?
- Zijn jullie hard met het herstellen/revalideren bezig, waardoor jullie geen ruimte, of behoefte hebben met lotgenoten in contact te komen.
- Wat missen jullie hier, dat je je verhaal (nog) niet wilt/kunt delen.
Zo maar wat vragen.
Wij als ambassadeurs van Slachtofferhulp (Lindsay, Stefan en ik) en mede slachtoffers van een verkeersongeval willen graag een veilige omgeving voor jullie creeëren waarin jullie ons en elkaar kunnen ontmoeten.
Heb je antwoorden, met name als je iets mist in deze community, laat het hier onder weten.
Dat zou ik zeer op prijs stellen.
Lieve groet, Nel
Bezig met laden...
8 Reacties
Hallo Nel,
Alhoewel jouw vragen duidelijk zijn, vind ik deze niet makkelijk te beantwoorden. Maar ik ga een poging wagen in de hoop dat jij, jullie of iemand daar misschien wat aan heeft.
Hoe gaat het. Na een ongeluk met ernstig lelsel aan mijn been ben ik na een lange weg weer opgekrabbeld, een paar keer onderuit gegaan (zowel fysiek als mentaal) en nu zover dat ik nu zeven jaar kan zeggen dat het goed gaat omdat ik weer aan het opkrabbelen ben.
Ik denk/weet dat ik nooit klaar zal zijn met revalideren of om te herstellen terwijl ik hier wel hard mee bezig blijf. In dit proces zou ik graag contact met lotgenoten hebben maar het is de kunst om daarvoor personen te vinden met vergelijkbare ervaringen en soortgelijk letsel, die ook nog eens in dezelfde fase van acceptatie en herstel zitten. Ik lees vaak mee en soms denk/hoop ik iets behulpzaams te kunnen schrijven. Dat doe ik, omdat ik hoop iemand te kunnen helpen, met iets waar ik ook naar zoek. Advies en het delen van specifieke ervaringen mbt alle aspecten en gevolgen van een ernstig ongeluk met blijvend letsel.
Ik heb de ervaring dat optimisme en positiviteit krachtige hulpmiddelen kunnen zijn. Maar dat ik deze hier minder kan vinden. Het wil wel wat zeggen dat ik dat hier wel blijf zoeken.
Tegelijkertijd ben ik ook bezorgd naar mijn mede lotgenoten en wil ik dat zij hier ook hun ei kwijt kunnen door soms hun lasten van zich af te schrijven.
Tot zover mijn reactie op de vragen.
Als slot wil ik Theo49 bedanken. Alhoewel we in verschllende levensfases zitten omdat ik "nog maar" 53 ben. Herken ik me erg in jouw mooi verwoord advies.
Beste TP72,
Dank je wel voor je mooie reactie.
Nee, ik denk ook dat als je blijvend letsel hebt (zoals ze dat in de letselschade noemen) je nooit uit gerevalideerd bent. Je dus altijd aan je mobiliteit moet werken, zeker omdat we er niet jonger op worden.
Wel fijn dat je mee blijft lezen en te reageren als het zo uitkomt.
Hoop wel dat je dat nog wilt blijven doen, en misschien door nog eens je ervaringen te delen hier mensen die aan het begin van hun traject zitten te helpen.
Groet, Nel
je eerste vraag beantwoord ik met dat het redelijk met mij gaat. Het is zowat al weer 2 jaar geleden dat ik een ongeluk heb gehad. De schade en het verschuldigde smartengeld is voor mij afgewikkeld. Ik ben zeer verbaast over de uitslag. Het eerste bod van de tegenpartij bedroeg X. Na enige tijd heeft mijn advocaat voorstel X x 3,5 gedaan. Daarbij in de opstelling rekening gehouden met wisselgeld. Tot mijn/onze verbazing heeft de tegenpartij dat voorstel aanvaard. Het is voor mij financieel afgehandeld. Ik ben gegaan voor finale kwijting. Dan krijg je geen discussie over de toekomst of iets nu door het ongeluk komt, of door de voortschrijdende leeftijd ( nu 76). Ik ben mij er van bewust dat ik in een "luxe" situatie zat. Tegenpartij bekend en verzekering kapitaal krachtig. Bij een heleboel mensen is dat anders. De toekomst zal uitwijzen hoe het met mijn herstel verder zal gaan. Ik kan nooit meer lopen zoals ik voor het ongeluk kon. Om daar mee om te gaan is het noodzakelijk dat gedachten loskomen van dat feit en je moet uitkijken en denken naar wat wel nog kan.
Beste Theo,
Dank je wel voor je mooie reactie.
De tegenpartij heeft het wel heel mooi en snel afgehandeld zo te lezen. Dat is fijn.
Bij mij heeft het ondanks de bekende tegenpartij zo'n 4 jaar geduurd, maar ook ik was verbaasd over het uitbetaalde bedrag.
Wat een mooie insteek dat je omgaat met het feit dat je nooit meer zo als vroeger kunt lopen door je gedachten los te maken van het feit.
Lukt dat altijd, of loop je nog wel eens tegen die beperking op?
Groet, Nel
Goede avond.
Ik ben iemand die alleen maar lees.
Ook omdat ik nergens iets heb gelezen waar ik mij in kon herkennen ..
Het gaat steeds over mensen die zelf een ongeval hebben gehad ..vreselijk natuurlijk ,
Maar mijn man is overleden omdat hij door iemand terwijl hij overstak is aangereden.
Daar lees ik niets van ..en heb ik zelfs het het lezen opgegeven.
Ik had graag met mensen gesproken die dit ook hebben meegemaakt..
Vriendelijke groet Anneke
Goede avond Anneke,
🙏🙏
Daar is een aparte groep voor, onder nabestaande kan je misschien wel je herkenning vinden, gelijk gestemde en een luisterend oor.
In ieder geval heel veel sterkte 😞😞
Liefs Ilonka
Dag Anneke,
Hier Renée van lotgenotencontact, ik begrijp dat je herkenning mist. De groep die bij jou past staat :https://community.slachtofferhulp.nl/groep/nabestaanden-van-een-ongeval….
Ook hebben we (online)bijeenkomsten https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/?….
Beste Anneke,
Fijn dat je nu even gereageerd heb.
Ik hoop dat je ondertussen al wat gelezen hebt op de groep voor nabestaande.
En, wat belangrijker is, dat je jezelf daar meer in herkent en kan delen wat je kwijt wilt.
Groet, Nel