Hoe moet dit toch verder…
Hallo allemaal,
Ik ben Kelly en ik ben 30 jaar. ik heb een zwaar motor ongeluk gehad in september 2023. Ik zat achterop de motor en ben meters in de lucht gevlogen. Hierdoor heb ik zwaar letsel overhouden.
Ik lag 4 maanden in het ziekenhuis en 6 maanden in een revalidatiecentrum. En terwijl ik net 3 weken voor het ongeluk moeder ben geworden van mijn eerste kindje. Hoe moet ik het toch allemaal doen? Hoe gaat mijn toekomst zijn? De artsen zeiden dat ik nooit meer zou kunnen lopen, maar gelukkig is mij dat wel gelukt.
Alleen leef ik elke dag met ernstige pijn en extreem veel verdriet.
Nu 26 operaties verder… mijn bekken zijn verbrijzeld, mijn enkel is verbrijzeld. Mijn knie was gebroken, beide polsen verbrijzeld, alle ribben gebroken, borstbeen gebroken, sleutelbeen gebroken, buikwand scheur van 30cm, milt gescheurd, 2 klaplongen. Ik heb een engel op mijn schouder gehad dat ik wakker werd uit mijn coma, hiervoor ben ik heel dankbaar, vooral dat mijn dochter nog een moeder heeft..
Maar mijn gedachten gaan alle kanten op, wat voor moeder ben ik, als ik niks kan doen met mijn dochter? Elke dag leeg met extremen pijn, maximaal 20 meter kan lopen, leven op pijnstillers zoals methadon, Fentanyl, oxycodon, en nog zoveel pijn… gaat dit ooit beter worden? Krijg ik ooit nog een normaal leven waarvan ik altijd droomde als ik moeder zou worden..
Ik vind het heel moeilijk dat ik geen lotgenoten ken om dingen mee te bespreken en hoop via deze weg dat je kunnen vinden, emotionele steun maar ook hulp.
Ik zie geen uitweg meer, een leven met zoveel pijn, wat is dit voor een leven? Iedereen die zegt van het komt wel goed, over een paar jaar zal de pijn echt minder zijn. Maar wie zegt dat dit zo is? Wat nu als dit altijd zo blijft? De artsen zeggen dat het juist erger zal worden met de dag.. hoe moet ik hiermee omgaan?….
Groeten Kelly
3 Reacties
Lieve Kelly,
Wat goed dat je dit geschreven hebt.
Het is niet niets wat jij meegemaakt heb zeg!!
Maar je hebt het wel allemaal doorstaan, jij had een hele kudde engeltjes op je schouder als ik dit zo lees. En dat was niet voor niets.
Tegen alle verwachtingen in ben je gaan lopen, kleine stukjes, maar je doet het wel!
En dt juist nu je gedachte alle kanten op gaan snap ik. Je begint nu je leven weer op te pakken, zo goed en zo kwaad als dat kan, en krijg veel meer tijd om na te denken, te piekeren, te beseffen waar je staat en wie je bent.
Je vraagt je af of je ooit een normaal leven terug gaat krijgen. Waar je van droomde dus niet, want jij had nooit gedroomd zo iets ergs mee te zullen maken.
Je vraagt je af wat voor moeder je bent? Een moeder die geknokt heeft om haar dochter niet zonder moeder achter te laten, een liefhebbende moeder, die er voor haar dochter is als ze het nodig heeft. Voor liefde hoef je niet dingen te ondernemen.
Weet je niemand kan je vertellen waar je volgend jaar staat. Niemand weet of de pijn minder of erger zal worden. Persoonlijk heb ik gemerkt dat pijn ook een soort van gaat wennen.
Ik vraag me af of je in het revalidatie centrum psychologische hulp hebt gehad. Zo ja, neem gewoon eens contact op met die psycholoog.
Ik heb tijdens mijn revalidatie gesprekstherapie gehad, en die heeft zeker nog anderhalf jaar nadat ik mijn "gewone"leven weer had opgepakt doorgelopen, op mijn verzoek. Daar heb ik met dit soort vragen heel veel aan gehad.
En nog steeds, ga ik 1 a 2 maal per jaar naar haar toe, gewoon om even om mijn hart te luchten.
Lieve groet, Nel
Er staat een volgende lotgenotenbijeenkomst (online) gepland voor 27 oktober. Daar zou je je voor op kunnen geven.
Liefs, Nel
Hoi Kelly,
Ik herken me een groot stuk in jouw verhaal. Met name het gevoel je iemand mist die uit eigen ervaring kan meepraten. Die echt weet hoe dingen kunnen zijn en met wie je kan sparren.
Mijn ongeluk is inmiddels 7,5 jaar geleden. Ook een ongeluk met multi-trauma en een lang herstel in ziekenhuis en revalidatie.
Voor mij was ontwaken uit mijn coma niet prettig en/of zoals in een keer wakker worden uit je slaap, meer tot leven komen in een onbegrijpelijke wereld met veel pijn.
De maanden daarna opgekrabbeld en geknokt om verder te komen. Blijven vechten om naar huis te mogen. Daarna nog maanden vanuit huis naar de revalidatie. Constant duidelijke doelen gehad om een stap verder te komen en opeens leek ik bij de eindstreep. En toen?
In plaats van doelen had ik veel vragen en nog meer onduidelijkheden mbt de toekomst. Niemand had hier antwoorden op en ik was er ook wel klaar mee om patient of slachtoffer te zijn. Hoe vaak ik ook heb gezegd dat ik wist en geaccepteerd had dat ik "ermee moest leren leven". Zie ik nu dat ik toen heb geprobeerd om alles van mijn ongeluk in een copie van mijn leven daarvoor te proppen.
Hier hou ik het bij. Ik heb het algemeen gehouden want ik durf of wil niet alles delen met iedereen die hier kan meelezen. Het voelt als een hele persoonlijke tocht die ik heb ondergaan en de reis gaat nog steeds verder. Successen delen kan leuk zijn maar mijn valkuilen, tegenvallers en frustraties delen daar ben ik selectiever in.
Ik hoop dat je iets herkent van wat ik heb geschreven of dat je er iets aan hebt. Misschien is dat niet zo en dat kan ook prima zijn, dan blijft het bij deze wederzijdse poging om een lotgenoot te vinden.
Misschien goed om te weten dat ik in een andere levensfase zit dan jij. Onze kinderen zijn al uit huis en ik ben zo'n 20 jaar ouder dan jij.
Veel sterkte en hopelijk vindt je hulp om ook mentaal weer te herstellen of sterker te worden.
Patrick