tips met leven met een arm die niet veel meer kan.
beste,
Na dat ik ongeveer een maand geleden (24 juni) ben aangereden.
(ik klapte op een auto met mijn bromfiets door dat zij mij niet hebben gezien)
daarbij is mijn linker schouder dus danig gebroken dat de hele schouderkop afgebroken is. die is nu met platen en schroeven zo goed als kan gerepareerd.
echter ik kan door het ongeluk en de operatie eigenlijk niets meer met die boven arm. (buiten de oefeningen)
hebben jullie nog tips hoe hier mee om te gaan. zowel praktisch als ook hoe zijn jullie omgegaan met het idee dat je een lichaamsdeel niet meer kunt gebruiken zoals voordien.
Ik heb wel hulp uit mijn buurt maar het is moeilijk uitleggen hoe het is.
Bezig met laden...
5 Reacties
Beste Zeeuwse auto knuffelaar,
Ten eerste, ik moest wel even glimlachen toen ik je nickname zag. Gelukkig houd je de humor nog vast.
Verder is het natuurlijk meer om te janken ...............
Goed dat je toch nog geschreven hebt, met één bruikbare arm.
Ik heb dan niet zo'n breuk gehad bij mijn verkeersongeval, maar wel tijdens een val bij gladheid.
Bij mij hebben ze niet geopereerd, wat achteraf een grote fout bleek.
Ik weet niet of de traumatoloog jouw vertelt heeft of je al aan fysio kon beginnen, maar dat is dan zeker heel erg aan te raden.
Je arm doet het nu niet, maar met heel veel geduld en fysio gaat vermoedelijk wel goed komen (zelfs bij mij is het redelijk goed gekomen, terwijl het verkeerd aan elkaar gegroeid is). Het vraagt wel heel veel creativiteit, om alles met één arm te moeten doen, maar ook daar zou een fysio je tips over kunnen geven.
Verder hoop ik dat je een letselschadespecialist hebt, die de financiele zaken voor je afhandeld.
Naast het licamelijke doet het ook geestelijk meestal wel wat met je.
Stop het niet weg, maar laat het er zijn, eventueel zou je daar via je huisarts hulp bij kunnen zoeken.
Als je lontje wat korter is dan normaal, waarschuw je omgeving, zodat ze snappen waarom je reageert zoals je reageert.
En ook al heb je het idee dat je omgeving je niet snapt, blijf er over praten, wat je voelt, wat je meemaakt, want één ding is zeker: ze geven wel om je, ze willen helpen, maar weten vaak niet hoe.
Lieve groet, Nel
Dank je wel Ne,
Ja met mijn humor komt het wel goed. Het scheelt ook dat hoewel ik baal van de aanrijding ik ook geen negative gevoelens heb tegen over de ''dader'' het was gewoon puur pech.
De operatie was bij mij noodzakelijk niet was geen optie daar de hele schouderkop afgebroken was. het was of dit of een prothese. De operatie was redelijke gegaan alhoewel uit het rapport waren ze niet helemaal blij. Ik kan met mazzel 90% terug krijgen maar dat gaat wel lang duren.
fysio doe ik al dat helpt zeker. en vooral ook de dagelijkse oefeningen.
het is ook niet dat ik contant verdrietig ben . Ik heb wel een afspraak juist met iemand van Slachtofferhulp om mee in gesprek te gaan. voor het mentale stuk hebben zij juist die ervaring.
Hoi!
Hier een zelfde verhaal. Alleen 3 weken geleden. Ik zit nu in een rolstoel met een gebroken kuit en een schouder waarvan de arm er zo ver uit lag dat het waarschijnlijk nooit meer goed komt.
Ik ben zweminstructeur. En ik surf, kitesurf en mountainbike normaal. Heb mijn vakantie geannuleerd.
Ik vind dit wel echt schokkend voor jou ook. Het duurt allemaal zo lang, je kunt niks meer. En dat ook nog door de schuld van een ander.
Sterkte!
Mijn zusje had hetzelfde letsel als jou bij een val. 1.5 jaar na de schouderoperatie heeft ze al het ijzerwerk er uit laten halen. En veel kraakbeen verwijderd. Na veel fysio kan haar arm nu wel weer omhoog.
o hemel dan heb ik het nog licht vergeleken jou. Geen idee of het staal er uit hoeft bij mij. Ik denk eerder van niet.
ik mocht al drie dagen na de operatie beginnen met fysio. Daarbij helpt het dat ik wel gewoon mijn onderarm kan gebruiken zonder probleem.
Het niet veel kunnen of in ieder geval over alles extra moeten nadenken hoe iets te gaan doen is inderdaad erg vervelend. Dat en het gemis van je onafhankelijkheid. Hoe fijn het ook is dat ik de hulp krijg. je wilt het gewoon zelf doen.
Ik ben wel in zo van geest dat ik ook weet dat de "schuldige" bij mij dit ook niet wou. hij was nuchter en alles. gewoon puur pech van beide kanten. Ik zal ook geen moeite hebben om de persoon te spreken.
je heb dus de wrange geluk dat je dus een ervaringsdeskundige hebt in de familie. Wellicht dat zij jou ook practise tips kan geven..
Zelf zit ik nog net op het punt dat ik een papiertje vooruit kan duwen. ik geloof wel dat de rest zal volgen maar ik moet geduld hebben. mijn arm verplicht dat gewoon.
Lieve Ellis,
Dat is heftig! Al jouw sporten waar je plezier uithaalde kunnen nu even niet. En dan ook je vakantie nog moeten annuleren.
Dat is heel wat, en zal ook best het een en ander met je doen.
Fijn dat je hier even reageert.
Mocht je behoefte hebben om zelf je verhaal te doen, of om een vraag te stellen, voel je welkom .
Lieve groet, Nel