tips met leven met een arm die niet veel meer kan.
beste,
Na dat ik ongeveer een maand geleden (24 juni) ben aangereden.
(ik klapte op een auto met mijn bromfiets door dat zij mij niet hebben gezien)
daarbij is mijn linker schouder dus danig gebroken dat de hele schouderkop afgebroken is. die is nu met platen en schroeven zo goed als kan gerepareerd.
echter ik kan door het ongeluk en de operatie eigenlijk niets meer met die boven arm. (buiten de oefeningen)
hebben jullie nog tips hoe hier mee om te gaan. zowel praktisch als ook hoe zijn jullie omgegaan met het idee dat je een lichaamsdeel niet meer kunt gebruiken zoals voordien.
Ik heb wel hulp uit mijn buurt maar het is moeilijk uitleggen hoe het is.
Bezig met laden...
1 Reactie
Beste Zeeuwse auto knuffelaar,
Ten eerste, ik moest wel even glimlachen toen ik je nickname zag. Gelukkig houd je de humor nog vast.
Verder is het natuurlijk meer om te janken ...............
Goed dat je toch nog geschreven hebt, met één bruikbare arm.
Ik heb dan niet zo'n breuk gehad bij mijn verkeersongeval, maar wel tijdens een val bij gladheid.
Bij mij hebben ze niet geopereerd, wat achteraf een grote fout bleek.
Ik weet niet of de traumatoloog jouw vertelt heeft of je al aan fysio kon beginnen, maar dat is dan zeker heel erg aan te raden.
Je arm doet het nu niet, maar met heel veel geduld en fysio gaat vermoedelijk wel goed komen (zelfs bij mij is het redelijk goed gekomen, terwijl het verkeerd aan elkaar gegroeid is). Het vraagt wel heel veel creativiteit, om alles met één arm te moeten doen, maar ook daar zou een fysio je tips over kunnen geven.
Verder hoop ik dat je een letselschadespecialist hebt, die de financiele zaken voor je afhandeld.
Naast het licamelijke doet het ook geestelijk meestal wel wat met je.
Stop het niet weg, maar laat het er zijn, eventueel zou je daar via je huisarts hulp bij kunnen zoeken.
Als je lontje wat korter is dan normaal, waarschuw je omgeving, zodat ze snappen waarom je reageert zoals je reageert.
En ook al heb je het idee dat je omgeving je niet snapt, blijf er over praten, wat je voelt, wat je meemaakt, want één ding is zeker: ze geven wel om je, ze willen helpen, maar weten vaak niet hoe.
Lieve groet, Nel