De eerste weken

Beste Karin,
Wat een vreselijk verlies. Mijn hart gaat naar u uit. Een warme omhelzing en mijn oprechte deelneming.
Ik heb mijn zoon Sergej verloren op 24/09/2020. Het klinkt als “lang geleden”, maar sindsdien overleef ik nog steeds.
De eerste maanden herinner ik mij bijna niets. Een volledige leegte, een gat, duisternis in mijn geheugen. Maar bij iedereen verloopt het anders. Sommige ouders verwerken hun verlies door dagelijks een dagboek bij te houden of herinneringen aan hun kind op te schrijven.
Ik was niet in staat om te schrijven of iets te doen. Ik wilde maar één ding: mijn kind volgen, daarheen waar hij is gegaan.
Dat u nu al hulp zoekt, getuigt van uw innerlijke kracht. Dat u wandelt en bewust probeert terug te keren naar een “normaal” leven na zo’n verschrikkelijke tragedie, wekt mijn diepe respect en bewondering.
Het is heel moeilijk om in zo’n situatie iets te adviseren. Hoe hard het ook klinkt: op een bepaald moment staan we allemaal alleen met ons eigen verdriet en onze eigen rouw. Maar dat betekent niet dat we geen hulp moeten zoeken, integendeel. We moeten niet bang zijn om hulp te vragen.
Soms kan een gesprek met een goede vriend(in) meer betekenen dan een jaar rouwtherapie. Voor sommigen helpt een gesprek met een priester of geestelijk begeleider. Voor anderen is professionele hulp belangrijk. Mij hebben boeken erg geholpen, zowel boeken geschreven door wetenschappers, artsen en filosofen over suïcide, als boeken geschreven door lotgenoten.
Ik weet niet of er woorden bestaan die uw pijn kunnen verlichten. Misschien bestaan die woorden niet. Maar ik wil u laten weten dat ik hier ben, een lotgenoot die altijd bereid is te luisteren en u te begrijpen.
Veel sterkte, Natalia

Niet.
Je wordt geleefd. Je overleeft. Je checkt uit. Je bevriest. Het is te rauw om erdoor heen te gaan. Vooral in de eerste maanden en zelfs jaren.
Dat er zo weer uren verstreken, terwijl je zit, is zo logisch. Misschien zelfs normaal met zo'n enorm verlies dat niet te dragen is.

Ik vind het knap dat je wandelt, maar ik zou het zeker ook begrijpen als er dagen zijn dat het niet lukt.

Ik wens je heel veel verzachting toe.

Beste Karin,
Gecondoleerd met je verlies!
Ik heb mijn zoon verloren ruim 1,5 jaar geleden. Eerste maanden was overleven. Eerste paar weken ik snapte niet echt wat gebeurde.
Ik ging heel snel hulp zoeken want ik wist alleen red ik het niet. Ik probeerde boeken te lezen maar lukten niet echt, ik kon niet concentreren ik dacht continu aan mijn zoon en zijn dood.
Ongv 6 mnd later heb ik uiteindelijk geaccepteerd dat hij is echt overleden en komt nooit meer thuis, en dan kreeg ik weer een enorme klap.
Mijn advies: gun jezelf tijd en ruimte om te rouwen. Dat is vreselijk pijnlijk maar het is heel erg belangrijk. Ik heb ooit ergens gelezen dat je moet rauw door het rouw heen. Verwerken…dat lukt nooit, dat bestaat niet! Je leert meeleven. Dagelijks je pijn en verdriet meedragen. Ik zeg nu altijd 12-07-2024 mijn leven is voor goed veranderd: leven voor het overlijden van mijn kind en leven na.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht!
Groet,
Jenya

Gecondoleerd, wat vreselijk voor jou. Overleving! Antwoorden zoeken en blijven opstaan. Mijn man is 2.5 jaar geleden. Overleden door zelfdoding. Onverwacht en na veel regelwerk heb ik geprobeerd niet zijn puzzel op te lossen maar mijn eigen leven waarde te geven. Ik ben er ook nog en ik mag er zijn met dit verlies. Blijven leven met dit verdriet is zwaar en soms zo niet eerlijk. Ik ben nu 2.5 jr verder en ik kan zeggen dat het anders wordt. Nou is man if zoon denk ik anders qua verwerken. Andere relatie, die van mij was niet goed op het laatste en heb me erg schuldig gevoeld. Maar het was zijn besluit niet die van mij. Neem de tijd om.te rouwen en alles te verwerken voor zo ver dat kan. Het blijft altijd bij je maar in de vorm die jij kiest. Ik kon niet veel de eerste maanden ook thuis van werk. Veel lopen dat leegt mijn hoofd, doen wat je leuk vind want dat mag Sterkte liefs ilona