Verlies van mijn man - 31 mei 26
Lieve lotgenoten,
Mijn man heeft de keuze gemaakt om op 31 mei 26 het leven te beëindigen. Wij waren getrouwd, gelukkig en genoten van onze vrijheid.
Mijn man kwam half november thuis nadat hij overliep op het werk, week later wilde hij toch omdat hij de verantwoordelijkheid zo onwijs voelde weer gaan starten en is vervolgend in een psychose terecht gekomen. Na vele sessies bij de GGZ konden wij dit rond februari afsluiten en zou hij verder behandeld worden bij de huisarts, psycholoog en praktijkondersteuner.
De laatste maand zag ik hem opbloeien hij wilde weer samen lekker op vakantie, wijntjes drinken met z'n vrienden en plannen maken. Medicatie was gestopt en je zag de oude hij weer, ik genoot hier zo van!
30 mei ging ik op mama zussen weekend, ik twijfelde nog om te gaan omdat deze week ik weer wat veranderingen zag bij hem. Hij was onzeker, voelde alsof hij faalde etc. Maar hij stond erop dat ik ook er even tussenuit moest.
30 mei nam ik afscheid, 31 mei kreeg ik het ergste telefoontje wat je maar kan krijgen. Met bloedspoed het vliegtuig teruggepakt maar de dag erna mocht ik hem voor het laatst verzorgen, hem mooi maken om voor paar dagen naar huis te komen. De rust zag ik in z'n gezicht maar accepteren kan ik niet.
Waarom? Dat is en blijft de grootste vraag. Zoeken overal naar antwoorden, die ik niet ga vinden. Wij genoten van onze vrijheid, reizen was onze grootste passie en ineens is je hele toekomst weg. Het gemist is onwijs, schuldgevoel van waarom heb ik dit niet gezien blijft door mijn hoofd tollen.
Bedankt dat ik hier even mijn verhaal mag delen.
Veel liefs!
4 Reacties
Lieve Simone,
Wat een verschrikkelijk bericht.
Ik vind het wel heel typisch om te lezen dat het bij je man eigenlijk juist beter leek te gaan, maar het uiteindelijk toch niet zo goed bleek te gaan. Ik herken dit heel erg van mijn vader. Hij zat ook ziek thuis, omdat hij overliep op werk. Het leek weer wat beter te gaan. Op een zaterdag was ik de laatste die hem heeft gezien en gesproken. Nietsvermoedend. Daarna was het klaar.
Het gevoel van onzekerheid en falen is iets wat dit soort mensen in de greep houdt. Vaak kunnen, willen en durven ze hier niet over te praten, omdat ze het gevoel hebben anderen tot last te zijn. Dat was bij mijn vader het geval denk ik en kan ik me ook inbeelden voor jouw man.
Probeer het waarom-gevoel los te laten. Dat zijn inderdaad antwoorden die je niet gaat vinden. Hij zat waarschijnlijk zo ongelooflijk in de knoop met zichzelf dat hij geen andere uitweg zag. En dit soort mensen zijn er zo goed in om dat voor jou te verbergen (of slechts het topje van de ijsberg te laten zien).
Ik wens je heel veel sterkte! Mocht je een keer behoefte hebben om te sparren of je hart te luchten, laat het dan vooral weten.
Liefs,
Jordi
Heel sterkte, liefde en zachtheid gewenst.. weet dat je niet de enige bent die hiermee worstelt… de vragen zullen waarschijnlijk altijd blijven.. en soms moeten we accepteren dat de antwoorden er waarschijnlijk nooit zullen komen… en dat is moeilijk. Ik hoop dat je fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen om dit grote verlies te dragen…. Geef het vooral de tijd.. vecht er niet tegen, maar laat je tranen stromen… tranen spoelen schoon….. wees vooral ook lief voor jezelf. Je hebt gedaan wat je kon… je voelt je schuldig maar je bent niet schuldig. Knuffel voor jou.
Lieve Simone,
Er zit zoveel pijn in uw bericht.
Mijn geliefde zoon, en uw geliefde man, waren ziek, Simone. Ze konden niet meer. Daarom. Ze hebben gevochten, ook voor ons, voor de mensen van wie ze hielden. Maar uiteindelijk hebben ze deze jarenlange, verschrikkelijke en uitputtende strijd verloren.
Ze waren ongeneeslijk ziek, lieve Simone. Zo ziek dat zelfs hun overlevingsinstinct uitgeput raakte.
Dit is het antwoord dat ik voor mezelf heb gevonden op de vraag "waarom"?
Mijn zoon Sergey was 27 jaar oud, hoogbegaafd, mooi, grappig en genereus…
Ik mis hem enorm. Het is ondertussen bijna 6 jaar geleden.
Ik wens u heel veel sterkte en hoop dat u uw eigen manier zult vinden om verder te leven, met uw geliefde in uw hart en in uw herinneringen, en dat de pijn met de tijd iets zachter mag worden.
Natalia
Gecondoleerd, nog zo kort geleden. Alle emoties komen voorbij, laat het maar gebeuren want tegenhouden lukte mij niet. Wilde dat wel maar hielp niet in het verwerken zover dat woord de lading dekt. Liefs en sterkte ilona