Misschien een beetje steun.

Na 4,5 jaar heb ik de plek in het buitenland waar mijn broer zijn leven heeft beëindigd eindelijk kunnen bezoeken. 
Daarmee ben ik weer een stukje verder gekomen in de acceptatie. Nog steeds geen antwoorden gevonden. Maar ik ben zo dichtbij geweest als mogelijk was. 
Eerder al heb ik een glazen ornament laten maken waar een klein beetje as in verwerkt is. Dat is fijn om bij me te hebben. 
Het blijft moeilijk, ook flashbacks, boosheid, schuldgevoel en verdriet blijven er. Toch na een paar jaar heb ik meer berusting en vrede ermee, hij wilde dit echt zelf en verlangde naar de rust. Deze momenten en rituelen doormaken helpt me verder. De lotgenotengroep heeft me ook goed gedaan. 
Voor iedereen hier, alle liefde, hou je vast aan de mooie herinneringen en weet dat het echt beter wordt met de jaren.