Zelfdoding partner na aankondiging scheiding
Hallo,
Mijn partner heeft op 13- 05- 2026 voor zelfdoding gekozen. Hij is in een week tijd helemaal radeloos geworden en de weg kwijt geraakt na mijn aankondiging te willen gaan scheiden. Hij zag het niet voor zich om in deze maatschappij opnieuw te moeten beginnen, mij te verliezen en onze 4 kinderen niet dagelijks te zien.
We vermoeden dat er ergens diep in hem een trauma heeft gezeten en hij heel erg last had van verlatingsangst. Verder was hij heel erg zwart/ wit.
Hij heeft op maandagavond 11 mei iets geprobeerd waardoor hij in het ziekenhuis kwam. Bij deze poging heeft hij gesproken afscheidsberichten op zijn telefoon voor mij, onze 4 kinderen en de familie achter gelaten. Hij heeft zelf met 112 gebeld. Uit dit telefoon gesprek blijkt dat hij zich een slechte vader voelde.
Op dinsdag in het ziekenhuis heeft hij waarschijnlijk de psychiator precies de juiste dingen verteld zodat hij naar huis mocht. Zodra hij op woensdag thuis was vertelde hij dat hij naar de huisarts ging om afspraak bij de praktijkondersteuner te maken voor hulp. In plaats daarvan is hij richting het spoor gefietst.
Ik voel me niet direct schuldig door mijn keuze voor de scheiding. Mijn man had daarna heel veel andere keuzes kunnen maken. Ik vraag me wel af of ik die woensdagochtend dingen anders had moeten doen en ik vind het triest dat we hem niet hebben kunnen overtuigen dat hij geen slechte vader was. Hij deed namelijk alles met en voor de kinderen.
Is er iemand die een vergelijkbare situatie heeft meegemaakt?
Groetjes Hanneke
6 Reacties
Ik zit aan de andere kant. Mijn vrouw wil na 28 jaar niet meer verder. Hiermee verlies ik voor mijn gevoel alles, zal mijn kinderen niet meer dagelijks kunnen en verlies mijn vermogen waar ik jarenlang extreem hard voor heb gewerkt, om ongeveer nu veel minder te kunnen gaan werken. Ik kan en wil nooit meer zoiets opbouwen. Heb sinds een paar jaar chronische pijn waardoor werken lastig wordt. Ga zo van een gelukkig gezinsleven met mooi huis en grote financiële mogelijkheden naar helemaal alleen, ziek en arm. Ik vind het vreselijk voor mijn kinderen, mijn enige hoop is dat ze nog op haar besluit terug komt, maar de kans is klein want ze is verliefd op een ander. Ik heb een psycholoog, en een paar keer met 113 gesproken, die kunnen ook geen oplossingen aandragen.
Beste Pauls,
Hier Renée van lotgenotencontact. Dank voor het delen en wat speelt er nu ontzettend veel in je leven. Dit is echt niet makkelijk om alleen te moeten doen. Ik besef me dat je hier niet zal vinden wat je wellicht nodig hebt. Heb je weleens gedacht aan https://wijzijnmind.nl/over-mind/over-mind of aan https://www.humanitas.nl/ zij kunnen hierin vast met je meedenken. Heel veel sterkte en houd moed ! warme groet, Renée
Lieve Hanneke,
Allereerst Gecondoleerd, wat heftig.
Jouw verhaal lijkt erg op het mijne, een scheiding en het daarna niet meer kunnen overzien. Hij is 6 mei 2025 voor de trein gesprongen. We hebben 2 kinderen van nu 8 en 13.
Ik zou je zoveel willen zeggen, maar voor nu geef ik je een dikke knuffel en wens je veel sterkte.
Als je contact wilt sta ik daar zeker voor open
Lieve groetjes Marielle
Hoi Marielle,
Ik las jou berichtje en als je zelf ook contact wil met lotgenoten ben je welkom
Liefs ilona
Gecondoleerd. En helaas herkenbaar. Goed dat je je niet schuldig voelt want niet alleen een scheiding zorgt ervoor dat je deze "keuze" maakt. Ik heb mij wel schuldig gevoeld, weet inmiddels beter( bijna 3 jaar verder). Vreselijk voor je kids ook, verder zonder hun papa. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Liefs ilona
Wat een ongelooflijk heftig en intens verhaal deel je hier, Hanneke. Het grijpt me echt aan als ik lees hoe in korte tijd je leven, en dat van je kinderen, compleet op zijn kop is gezet. De machteloosheid straalt van je bericht af, vooral omdat je achteraf pas ziet hoe hij die dinsdag en woensdag waarschijnlijk alle zeilen heeft bijgezeten om de buitenwereld te overtuigen dat het wel ging, terwijl het vanbinnen zo ontzettend donker was.
Als ik je bericht zo lees, valt het me op hoe krachtig en helder je naar de situatie kijkt, ondanks het immense verdriet en de shock. Je zegt heel terecht dat hij na jouw beslissing om te scheiden nog heel veel andere keuzes had kunnen maken, en het is heel begrijpelijk dat je die schuld niet bij jezelf legt.
Het is zo herkenbaar dat je jezelf achteraf afvraagt: 'Wat als ik toen dit of dat had gedaan?'. Dat is een ontzettend zware en menselijke vraag, maar de realiteit is dat hij op dat moment helaas al een heel eigen, onzichtbare route had uitgestippeld.
Het moet ook ontzettend pijn doen dat hij het ziekenhuis heeft verlaten met de gedachte dat hij een slechte vader was, terwijl jij juist aangeeft dat hij alles met en voor de kinderen deed. Dat zwart-witte denken waar je over schrijft, heeft het op dat moment waarschijnlijk volledig van de realiteit overgenomen. Je wilde hem zo graag overtuigen van zijn waarde voor de kinderen, en het is simpelweg tragisch dat die boodschap de diepe verlatingsangst en het trauma waar je over praat, niet meer kon bereiken.
Je vraagt of er mensen zijn die in een vergelijkbare situatie zitten. Het verlies van een partner door zelfdoding, zeker in zo'n complexe en snelle gezinssituatie met vier kinderen, is een heel specifiek en eenzaam soort rouw. Op deze community zijn zeker mensen die helaas weten hoe dit voelt en hoe zwaar de nasleep is.
Weet dat je hier altijd je hart mag luchten, ook als je gewoon even je gedachten van je af wilt schrijven of specifieke vragen hebt over hoe je hier met de kinderen doorheen fietst. Neem alle tijd die je nodig hebt, je staat hier niet alleen in.
Henk, SHN community ambassadeur