Hoe verder met je leven na geweld
Hallo,
Ik zou graag hulp willen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Misschien tips, of ervaringen van mensen die begrijpen hoe je met zo’n situatie omgaat. Ik heb een relatie gehad van ongeveer anderhalf tot twee jaar waarin ik mishandeld ben. Het begon klein, maar het werd steeds erger. Het laatste half jaar had ik begeleiding van een organisatie die mij hielp om eruit te stappen, of op een gezonde manier verder te gaan. Maar dat is niet gelukt, omdat hij ondanks alle afspraken toch weer agressief is geweest.
Ik vind het heel moeilijk om er volledig uit te stappen. Ik heb inmiddels aangifte gedaan, maar ik merk dat ik enorm worstel met gevoelens en traumaklachten. Omdat hij in het verleden steeds terugkwam en manieren vond om mij te manipuleren, ben ik bang dat hij dat opnieuw gaat proberen, ook al heb ik nu aangifte gedaan.
Mijn leven voelt soms alsof het niet van mij is, alsof ik in een nachtmerrie zit die niet eindigt. Op dit moment kan ik me nog niet voorstellen dat dit ooit echt voorbij gaat. Het voelt alsof hij altijd een soort aanwezigheid blijft houden in mijn leven. Ik merk ook dat ik heel alert ben geworden. Ik heb bijvoorbeeld een camera om te kijken wie er aanbelt en of ik veilig ben. De politie is zelfs langs geweest om te checken of het goed met me gaat. Dat vond ik best heftig.
Daarnaast heb ik moeite met concentreren op werk. Ik heb veel last van stress, hoofdpijn en nekpijn, en ik merk dat ik niet lang kan werken. Ik droom elke nacht over hem, ik zie hem op plekken waar hij niet is en ik heb flashbacks. Ik krijg wel hulp van de huisarts, psychologen en andere organisaties, maar we zijn nu op zoek naar de juiste behandeling. Tegelijk wil ik juist wel doorgaan met mijn leven, maar mijn hoofd blijft steeds bij deze situatie hangen. Ik zit nu ook in de fase van afwachten wat er gaat gebeuren na de aangifte. Ik weet dat het nodig was, maar het zorgt er ook voor dat ik er nog steeds mee bezig ben en nog niet echt verder kan. Soms schrik ik zelf van hoe ernstig het eigenlijk was, omdat ik het lange tijd heb geminimaliseerd in mijn hoofd.
Wat ik ook heel lastig vind, is dat ik hem nog steeds niet volledig als “de dader” kan zien, ook al weet ik wat hij heeft gedaan en hoe heftig het was. Mensen om mij heen zeggen dat ook, en mijn lichaam laat het ook merken door alle stressklachten, maar toch blijft dat gevoel dubbel. Hij was namelijk ook een groot deel van mijn leven en we hebben ook veel mooie en leuke momenten samen gehad. Ik weet dat dat niet verandert wat hij heeft gedaan, en dat daar waarschijnlijk ook manipulatie in zat, maar ik vind het moeilijk om te geloven dat iemand volledig “slecht” is.
Ik worstel vooral met het begrijpen hoe iemand die zo lief en zorgzaam kan zijn, ineens zo kan veranderen in iemand die je pijn doet. Dat contrast vind ik heel moeilijk om te verwerken. Daarnaast ben ik ook bang dat wat ik met hem had, de klik en de connectie, iets is wat ik misschien nooit meer ga vinden met iemand anders. Dat is ook een reden waarom ik steeds terugging, omdat het naast de slechte dingen ook op bepaalde momenten juist heel goed voelde. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar ik denk dat mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt dit misschien wel herkennen. Ik zou heel graag in contact komen met mensen die dit herkennen en echt begrijpen hoe dit voelt, en hoe je hiermee om kunt gaan.
5 Reacties
Hoi Tina23, Ik lees "Ik vind het heel moeilijk om er volledig uit te stappen". Mijn vraag aan jou is "ben je er volledig uitgestapt nu?" En ja, ik heb iets soortgelijk meegemaakt dat je (en ook ik) toch weer terugging, en dat je ook de dader verdedigd in je hoofd omdat hij ook lief kan zijn naar jou toe (zo voel of zie je dat). Ik kom ook graag in contact met jou of personen die dit herkennen. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe dat dan gaat.....? Ik geef nl.ook niet snel mijn email of tel.nr.
Hoi, bedankt voor je reactie ❤️
Ik ben er wel volledig uitgestapt qua contact. Hij is overal geblokkeerd en ik heb ook aangifte gedaan, zodat er echt een grens is en ook een stukje bescherming voor mezelf. Ik weet namelijk eerlijk gezegd niet of ik sterk genoeg zou zijn om de manipulatie te weerstaan als hij weer contact zou zoeken, dus daarom heb ik alles zo afgesloten.
In mijn gedrag en keuzes ben ik er dus echt uit, maar in mijn hoofd voelt het nog niet zo afgesloten. De gevoelens zijn er nog en dat maakt het juist zo moeilijk.
Ik herken ook wat je zegt over teruggaan en hem verdedigen in mijn hoofd. Dat heb ik ook heel lang gedaan en soms merk ik dat dat nu nog steeds gebeurt. Het is verwarrend omdat er ook goede momenten waren en daardoor is het moeilijk om hem alleen als dader te zien.
Er is nu geen contact en hij heeft geen toegang meer tot mij, maar ergens blijft er wel een angst dat hij bijvoorbeeld ineens ergens opduikt. Dat is in het verleden ook gebeurd, dus ik weet niet altijd hoe ik op zo’n moment zou reageren. Daar werk ik nu aan.
Fijn om te horen dat jij dit ook herkent. Ik sta ook open voor contact hier via het platform, dat voelt voor mij wel veilig.
Hoe gaat het nu met jou? Zou je misschien open staan om meer te delen over jou situatie?
Ik zie dat ik hier een privébericht kan sturen en ik zie ook je post wat je toen deelde. Dus ik ga het lezen en ik stuur je straks een berichtje..
Hoi hoi,
Ik herken het precies wat je zegt, eigenlijk alles. Ten eerste. Kijk even op de norwood website. Er is een boek geschreven, met alle geweld een relatie geloof ik. Het staat op die site. Maar ook hulpgroepen voor mensen met zo een relatiedynamiek. Sinds ik bij zo een groep ben gegaan ben ik zo vooruit gegaan. Weer hoop gekregen. Weer haalbare adviezen en herkenning. Echt heel fijn.
Ik denk wel 2 dingen.. traumabehandeling als de dreiging nog niet weg is.. dat is tricky.. je kunt ook traumastabilisatie cursus eerst doen. Weer vaste grond onder je voeten vinden. Regulatietechnieken, veilig voelen oefeningen. Zoek maar eens op.
Ik weer niet of je psytrec kent. Maar dit soort trauma is beter via zoiets als psytrec. Heeft bij mij wonderen gedaan. 1x per week emdr gaat je niet helpen, met dit soort intensieve langdurig trauma. Psytrec doe je met een groep tegelijkertijd. Wel individueel maar ook met sport of bewegen momenten samen. En dat draagt je er echr doorheen. Echt een aanrader zeker als je je zo voelt zoals je omschrijft.
En het ook zien van de goede dingen, dat is ook menselijk. Ik vind het ook lastig, nog steeds. Je hoofd probeert gewoon jezelf nog een beetje goed te laten voelen. T gevaar is alleen als je in vermijding zit van wat er ook was. Ik zet tegenwoordig de gedachten naast elkaar. De positieve met het negatieve zodat ik een realistisch beeld houd. En mijn gedrag in toom houd. Ik heb bijv telefoonnummer veranderd en zijne en zijn vrienden weggegooid. Dat helpt al.
Je mag verdriet hebben om wat je hebt verloren. Het is zelfs nodig. Het mag er beide zijn. Je hoeft niet alleen boos en bang te zijn. Zolang je maar niet door het verdriet terugvalt. Dus misschien kaderen. 15 min max huilen bijv en dan terug naar je lijstje wat hij ook deed, waarom je niet meer bij hem kunt zijn.
Ik hoop dat het je helpt. Sterkte.
Hallo Tina
Wat een lastige situatie. Herkenning.
Ook dat je schrijft dat je hem niet als 'dader' kunt zien.
Ikzelf heb best veel boeken gelezen. En veel therapie gehad. Je bent je i.i.g. al bewust van de manipulatie en het riedeltje, dus dat is al één.
Je kunt de paar goede momenten of beloften dat agressie niet meer gebeurd (of misschien cadeautjes) of manipulatie nu zien en afwegen tegen al het andere
( laat me raden; afzonderen van bv vrienden/ andere mensen en veel controleren waar je bent en wat je doet zodat je hele leven uiteindelijk om hem bestaat. Fysiek en verbaal enorm agressief kunnen worden en (be)dreigen met vanalles. Emotioneel manipuleren; je hele eigenwaarde afbreken, zonder hem ben je niks, bla bla.. jou verantwoordelijk maken voor zíjn gevoel en jij moet dat of dat doen zodat híj zich beter voelt. Om maar een paar te noemen..)
Vooral op momenten dat je je alleen voelt kan het verleidelijk zijn om toch toe te geven, om toch te denken van ja maar dát ene was wel lief.. Maar op zo'n momenten probeerde ik dan af te wegen; ik kan nu iets voor mezelf gaan doen waar ik behoefte aan heb en lief zijn voor mezelf (leuke film kijken, wandeling maken, iets lekkers voor mezelf koken, een warme douche nemen ect.) óf weer terug en hetzelfde patroon.
Heel veel sterkte 🌼