Wat kan ik nog meer...
Goedenavond allemaal,
Ik ben nieuw in de community. Jaren geleden stond ik ook op het punt me aan te sluiten, maar toen kon ik de confrontatie nog niet aan.
Ik ben vanaf mijn 10de tot 12de seksueel misbruikt door mijn halfbroer. Tot mijn 22ste heb ik dit altijd met mij meegedragen als mijn grootste geheim. Uiteraard heeft het veel invloed gehad op mijn jeugd/puberjaren en daarna. Op mijn 22ste ben ik voor het eerst moeder geworden en dat is ook het moment geweest dat er iets knapte. Ik kon het niet meer verbergen, we zaten nog zeker 2x per jaar met elkaar aan tafel. Maar met een dochter erbij kwam er veel woede naar boven. Dusdanig dat het eruit moest. Mijn man vroeg wat er nou was dat ik zo boos was. Na het halve verhaal te hebben verteld hebben we het een dag of 2 laten rusten en toen heb ik het ook aan mijn ouders verteld.
Mijn hele gezin waarin ik ben opgegroeid is uit elkaar gevallen en ik voel me daar nog altijd schuldig over in zekere zin.
Inmiddels heb ik therapie gehad voor ptss, 2 keer. Want toen 2 jaar later mijn zoontje geboren werd was ik erg angstig dat mijn dochter hetzelfde zou kunnen overkomen. Daar ben ik gelukkig overheen en die 2 zijn de liefdes van mijn leven samen met hun papa.
Ondanks alle hulp die ik heb gehad, de rechtszaak die is geweest en gewonnen waar ik ook mijn verhaal heb mogen doen voelt het niet goed.
Ik heb het gevoel dat ik de therapie niet goed heb aangepakt. Ik ben altijd fulltime door blijven werken om het maar te verdringen, niet verder te voelen dan in de sessies en daar heb ik nu last van. Toch weer flashbacks, toch weer angsten, toch dat schuldgevoel. We zijn inmiddels toch 5 jaar verder in het hele traject...
Inmiddels ben ik ook uitgevallen op werk wegens zowel werk als privé factoren. Werk wordt aan gewerkt en qua privé kan ik binnenkort terecht bij mijn psycholoog.
Ik weet niet zo goed wat ik met mijn verhaal wil bereiken. Misschien gewoon delen, maar toch ook wel tips. Wat kan ik nog meer doen? Zijn er nog andere routes te bewandelen.
2 Reacties
Ow en wat ik ook wel wil benoemen zijn zelf hulpgroepen. Ik ben bij de Norwood aangesloten en bij stichting Kom in het Licht. Maar ook via slachtofferhulp zijn er groepen. Ik merk dat horen waar andere slachtoffers mee stoeien zo veel erkenning geeft en herkenning. En ook hoop dat er een weg omhoog is. En dat de tips die je krijgt veel meer aansluiten bij wat haalbaar voelt, dan mensen die niet dezelfde ervaring hebben. Ik had al jaren therapie, maar die zelfhulpgroepen hebben me eindelijk uit de eenzame gevoelens getrokken en weer hoop en kracht gegeven.
Hi hi,
Wat goed dat je nu wel in de community stapt. Het heeft mij erg geholpen om herkenning te vinden en het gevoel te hebben niet alleen te zijn met een verhaal, zoals de jouwe.
Bij mij niet familie gerelateerd maar wel herhaaldelijk seksueel misbruik over een langere periode. Niet om je te ontmoedigen, maar wel om je verwachting te managen, ik ben ook al langer onderweg, dan de 5 jaar die je beschrijft. Dus vreemd of traag is het niet. Ze zeggen bij een relatie breek weleens dat je net bijna zo lang nodig hebt als de relatie om te helen, dus laat staan bij zoiets als dit.
Ik denk dat praktische tips misschien je nu het meest helpen. Mij helpt, bij opstaan, ergens voor het avondeten en voor het slapen, minstens een kwartier ademhaling vertraag oefeningen. Op die manier blijf je geaard, voel je je lichaam, je grenzen, blijft je alertheid wat lager en kun je beter inspelen op wat je nodig hebt. Ik merk echt dat dit me veruit het meeste helpt.
Ook probeer ik mezelf ertoe te zetten om wanneer het lukt, met timer, bijv 10 tot 30 min puur te voelen wat voor emoties ik heb. Niet het verhaal, maar zijn mijn kaken gespannen, ben ik geirriteerd of boos, is er verdriet aanwezig, dat ik probeer te onderdrukken? En dan niet het waarom het aanwezig is, maar puur het even laten zijn, niet het verhaal of het beeld wat er gebeurd is, maar door het gevoel in je lijf ademen, het ruimte, erkenning en toestemming geven. Begin klein met 5 of 10 min en kijk hoe het bevalt. Als je bijvoorbeeld een kat of huisdier hebt, kun je die op schoot nemen en aaien om in het hier en nu te blijven. Of een kruik of dekentje, kussen vasthouden, zoiets.
Ik hoop dat het je helpt. Sterk dat je je verhaal deelt. En veel zachtheid op je pad.
Groetjes