Seksueel misbruik door broer

Ik ben verkracht door mijn broer rond mijn 10e jaar. Op welke leeftijd precies kan ik niet eens zeggen want mijn totale jeugd ben ik vergeten lijkt het wel. Behalve dat ene moment.

Mijn ouders waren op visite bij de buren en ik was alleen thuis samen met mijn 3 jaar oudere broer. Hij dwong mij op mijn ouders bed te gaan liggen en terwijl hij me verkrachtte kwam mijn vader de trap opgelopen en betrapte hem/ons. Hij bleef boven aan de trap staan en er werd ons alleen gezegd naar beneden te komen en dat hij even gauw wat kwam ophalen en weer wegging. Hij ging en deed alsof er niets gebeurd was. Mijn broer heeft mij daarna zo bedreigd geslagen vernederd en zo mishandeld dat ik nooit het lef zou hebben om het aan iemand te vertellen.Ik was als de dood voor hem. Het is gelukkig bij deze ene keer gebleven.

Mijn broer had mij van jongs af aan al volledig onder controle, als ik niet deed wat hij zei dan sloeg hij me. Dreef me in het nauw. Letterlijk en figuurlijk. Of naaide me bij mijn ouders met leugens. Ik was altijd de pineut en draaide altijd voor zijn stommiteiten op.

-inmiddels ben ik 34, en loop ik nog steeds met dit trauma rond. Ik heb het mijn moeder nooit durven vertellen uit angst het gezin te ontwrichten of om haar pijn te doen.

Mijn vader is er nooit meer over begonnen en ook mijn broer niet. 

Ik voelde mij vroeger een marionet aan touwtjes. Danste precies zoals er gewild werd dat ik danste. Voor zowel mijn ouders als mijn broer.voor de hele wereld hield ik de schone schijn op. En nog. Maar ik deed het nooit goed genoeg en ik was altijd de lastige dwarsligger.

Ik ben voor hen mijn hele leven al 'de rare', degene die altijd alles anders wil en doet.

Zo ook in tijden van corona; bizarre tijden. Ik krijg een discussie met mijn schoonzus, dat loopt uit de hand, en daardoor voel ik mij niet meer welkom bij haar en mijn broer thuis. Zij heeft het later wel nog willen uitpraten met me, maar ik vond het maar wat fijn dat ik geen contact meer met mijn broer had. Houden zo.

Ik ben er nu jaren niet meer geweest, zij niet bij mij. Bij mijn ouders ontlopen we elkaar, we vieren al jaren geen verjaardagen kerst etc meer samen. 

Ik zie mijn ouders af en toe en best zo.

Mijn broer staat op een voetstuk, heeft alles volgens het boekje, huisje boompje beestje en is living the good life. Mijn ouders knetter gek met hun kleinkinderen, so far so good. Voor hen dan.

Ik weet nog altijd niet wie ik ben. 

Ik voel mij nog altijd dat dansende poppetje en ik probeer iedereen maar tevreden te houden. 

Maar de laatste maanden borrelt het. Ik kan niet veel langer meer de schijn ophouden. 

Het vreet me op. Ik moet echt hulp gaan zoeken. Focus op mijzelf.

Ik ga hulp zoeken. Het is klaar nu.

Plottwist. Mijn vader is opeens ernstig ziek geworden en gaat deze week overlijden. 

Ik zie mijn broer elke dag in het ziekenhuis en we regelen dingen samen met mijn moeder. 

Ze huilt en zegt dat ze het zo fijn vind dat we weer allen samen zijn en ze hoopt na het overlijden van mijn vader dat we dan weer wat vaker en spontaner met elkaar op gaan trekken, mijn broer en ik. Mijn vader wenst dat ook.

En ik denk alleen maar hell no. Dat gaat niet gebeuren en ik wil het uit schreeuwen.

Ik wil het zo graag uitspreken voor zijn overlijden.naar hem. Naar iedereen.

ik ben zo bang dat ik spijt krijg dat ik het nooit ter sprake heb gebracht.

Maar ik kan hem dit niet aandoen in de pijn en lijdensweg waar hij al in zit. 

En ik kan mijn moeder niet nu op dit moment nog meer pijnigen. Zij leunt op mijn broer. 

Mijn vader neemt mijn geheim mee zijn graf in. 

Mijn door hem verzwegen verkrachting waarbij ik van hem nooit ook maar enige hulp steun of medeleven of begrip heb gehad. Nada. Alleen maar oordelen en commentaar altijd.

Sorry voor het super warrige onsamenhangende verhaal, ik ben het effe helemaal kwijt.