Nog geen antwoord
Ik vraag me af of er hier meer mensen zijn die aangifte hebben gedaan en hoe dat proces bij jullie is verlopen.
Hoe werd er met jullie omgegaan?
Hoe lang duurde het bijvoorbeeld voordat er echt stappen werden gezet, zoals het verhoren van een verdachte of het starten van een zaak?
En heeft het uiteindelijk gebracht wat je had gehoopt?
Ik heb zelf nu een jaar geleden aangifte gedaan. Vrij snel zijn er twee getuigen gehoord. Daarna werd het afwachten of ze de dader, mijn ex-man, gaan verhoren. Inmiddels is dat al maanden de stand van zaken en hoor ik weinig. Die onzekerheid maakt me soms best onrustig.
Ik ben nog steeds blij dat ik aangifte heb gedaan. Het voelde rechtvaardig, ook voor mijn dochter en misschien ook ter bescherming van andere vrouwen. Tegelijk vind ik het proces eromheen zwaar. De manier waarop ik ben benaderd door de zedenpolitie, met momenten van victim blaming, blijft me ook bij.
Ik sta op een punt dat ik verder wil met mijn leven. Dat lukt ook steeds beter, maar deze onzekerheid voelt soms als iets wat er nog steeds boven hangt en elk moment weer alles open kan trekken.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Hoe zijn jullie omgegaan met die onzekerheid? Hoe lang duurde het bij jullie? En hoe hebben jullie het contact met de politie ervaren?
en bijv een grootschalige zaak zoals van Ali B, herkent iemand dat dit enorm triggert?
2 Reacties
Hallo Evyxx,
Je gedachtes en gevoelens kan ik me voorstellen. En de trigger die je noemt ook. Ik heb voor mezelf nu even besloten dat ik de media daarover niet helemaal ga volgen.
Ik heb geen idee hoe lang zoiets kan duren als je aangifte hebt gedaan. In mijn jeugd is mijn verhaal met de dader niet serieus genomen en vooral in mijn beleving ontmoedigd want het zou in de krant kunnen komen (toen vond ik dat idee vreselijk, nu denk ik, er word toch geroddeld en gepraat!) het was allemaal wel moeilijk te bewijzen want vooral in huis gebeurd ect. ect. ect.
Het contact met (zeden) politie vond/vind ik ook niet zo prettig en het ligt denk ik aan de persoon die je voor je hebt of je iets van begrip of medeleven krijgt.
Geen idee hoe vaak je mag bellen of ze er nog aan bezig zijn, maar misschien dat blijven doen? Al kan ik me voorstellen dat het slopend is om daar telkens achteraan te moeten.
Hopelijk lukt het je om ook wat te focussen op fijn contact met je dochter nu en wat leuke momenten samen. Heb je wat steunend contact uit je omgeving?
Aanmelden bij een lotgenotengroep zou je ook eens kunnen overwegen.
Heel veel sterkte 🌼
Hoi Evyxx,
Ik heb zelf geen aangifte gedaan bij de politie. Ik kan me wel herkennen dat het bij mij niet echt werd aangemoedigd om aangifte te doen. Het werd eerder ontmoedigd.
Dat sommige documentaires of zaken, je terug kunnen brengen naar je eigen ervaring, overkomt mij soms ook. Ik heb ervoor gekozen om op zo'n moment niet zo streng te zijn naar mezelf. De emoties die er dan uitkomen, mogen er van mij dan ook gewoon zijn.
Ik durf ook niet te zeggen hoe lang zo'n proces precies duurt. Als je navraag wilt doen in het kader van het onderzoek bij de politie, kun je terecht bij het slachtofferloket.
https://www.politie.nl/informatie/zo-komt-u-in-contact-met-het-slachtof…
Hopelijk heb je iets aan bovenstaande informatie.
Groetjes,
Henriek