Waar is gerechtigheid

Toen werd de hoop stil

‘We stoppen het onderzoek ‘

De afgelopen tijd was het wachten. In het laatste contact dat ik had, werd er wat besproken over de nieuwe, over hem verhoren en evt strafrechtmediation. Kortom, het leek me duidelijk dat ze het gingen onderzoeken en er wat mee gingen doen. Het duurde lang, een jaar lang.

Vandaag aan de telefoon hoorde ik eindelijk de woorden, dat ze van de politie was. Wat was ik blij. Eindelijk. 
Maar al snel sloeg het om, te weinig bewijs, te complex. Mijn geluidsopname bleek niet genoeg. Als ik het luister moet ik nogsteeds bijna kotsen, zo intiem vreselijk moment waar ik anderen in moest laten delen. Waar ik mijn leven voor op het spel zette, want als ik het bewijs zal ik wel geloofd worden.

Maar de opname bleek als stof. Dag maakt bijna alsof mijn ervaring er niet mag zijn, want hoe kan zoiets niet mee tellen? Ze hebben er vast redenen voor.

Ik hoor de mensen, ik hoor de fluisteringen. Afgeschilderd als de dorpsgek door hem. Instabiel, alles verzonnen.

Hij lacht, hij loopt weg. 
Geen consequenties 

Zal hij het nog iemand aan doen?

Hoezo ontbreekt gerechtigheid. Waarom kan iemand tekeer gaan zonder gevolg

Waarom het spreken van waarheid, uiteindelijk als straf voor degene die het overkwam?

Het voelt heel eenzaam, heel alleen

Ben bang, doodsbang voor de gevolgen

Bang dat instanties me nu nog minder geloven en enkel kijken naar het beeld van de charmante man

Dan de familierechter omtrent mijn dochter nu makkelijker kan kiezen, als er geen gegronde waarheid staat.

Het voelt alsof die paar worden, alles kapot maakt.

Was net wat opgebouwd, maar nu?