Als Afwijzing niet over het werk gaat maar over oude traumatische pijn.
Dag allemaal,
Soms gebeurt er iets op werk dat eigenlijk “klein” lijkt — een locatie die je niet meer inzet, feedback die je krijgt, of het gevoel dat je niet wordt gekozen.
En toch kan het zó hard binnenkomen, alsof het ineens over jou als persoon gaat.
Ik merk bij mezelf dat ik dan meteen ga denken:Wat is er mis met mij? Doe ik alles fout? Ben ik niet goed genoeg?
Pas later begon ik te begrijpen dat die heftige pijn niet alleen over het moment zelf gaat, maar ook over oude ervaringen waarin ik me niet gezien, niet veilig of niet gewenst heb gevoeld. Dan voelt werkafwijzing ineens niet als “werk”, maar als opnieuw niet gekozen worden.
Wat ik nu leer, is dat feedback of niet ingezet worden meestal gaat over een match, een team, een situatie — en niet over mijn waarde als mens. Maar eerlijk? Dat voelen is soms veel moeilijker dan dat weten.
Ik deel dit omdat ik weet dat ik niet de enige ben die hier mee worstelt.Omdat het oké is om te zeggen dat sommige dingen die voor anderen “normaal” zijn, voor jou veel dieper kunnen raken. En omdat ik geloof dat we mogen leren dat we niet minder waard zijn omdat iets niet lukt of niet past.
Voor iedereen die dit herkent: je bent niet zwak. Je draagt gewoon meer met je mee. En dat verdient zachtheid, geen zelfverwijt 🤍
7 Reacties
Heel erg herkenbaar.
Ik zat vast op in plek in een systeem waar het onafhankelijk van mij al drie keer mis was gegaan (drie keer ziek uitgevallen).
Later realiseerde ik me dat ik uitviel met burnout achtige klachten getriggerd door trauma doordat er grensoverschrijdend gedrag plaatsvond waar mijn management niet in handelde, maar mij aanwees als moeilijk of vervelende twintiger. Dat deed en doet zo’n pijn.
Hoe hebben jullie die situatie uiteindelijk geaccepteerd of verwerkt?
Ik merk dat ik nog steeds tegen dit onrecht vecht namelijk.
Hoi Rim,
Wat herkenbaar wat je beschrijft.
Sinds ik mij herinner en het meer in mijn actieve geheugen zit wat mij is overkomen, en sinds ik weer iets meer mijn gevoel toelaat, heb ik ook deze ervaringen. Met name op werk.
Die gaan over aangesproken worden op dingen die niet zijn gebeurt en waarover bewust wordt gelogen en ik gebruikt word als strategisch instrument, een manager die mij overal de schuld van geeft terwijl ze niet reageert op mijn uitnodigingen in gesprek te gaan en mij(n) (mails) bewust negeert.
Liegen, afspraken niet nakomen, onrecht. Het komt zó hard binnen. Het maakt mij van streek en zorgt voor nog meer stress dan de stress die er al is.
Niet gezien en gehoord worden, afgewezen worden. Het raakt heel erg, het raakt diep. En het maakt me heel erg boos, machteloos en verdrietig.
Wat ik leer, en ook weet maar nog niet (altijd) voel, is dat de wereld helaas niet rechtvaardig is. Dat ik geen invloed heb op de ander, maar wel op mezelf. En dat dit alles meer zegt over de ander dan over mij.
En dat geduld hebben en delen met anderen helpend kan zijn.
Ik vind het fijn dat je dit deelt, want ik dacht dat ik de enige was. Dus dank je wel daarvoor. En bedankt voor de bemoedigende woorden uit jouw laatste alinea. Nu nog gaan geloven en voelen 😊
Heel veel succes met jouw proces!
Helaas ook voor mij herkenbaar. Het snel projecteren op jezelf van minder fijne dingen, twijfelen wat jij verkeerd doet. Het is lastig om niet alles op jezelf te betrekken maar van een afstand een situatie te bekijken. Zelf baal ik er enorm van dat ik alles op mezelf betrek ook al weet ik dat het niet altijd zo is. Ik worstel heel erg met onrecht, heb heel snel het gevoel dat me onrecht wordt aangedaan en dat gevoel vind ik zo verschrikkelijk. Probeer me dan weer zo min mogelijk met dingen te bemoeien.
Fijn dat je dit deelt en we zo weten dat we niet de enige zijn die worstelen met dingen uit het verleden.
Sterkte!
Heel herkenbaar.
En misschien ergens fijn dat je je daar al bewust van bent, maarja, zo herkenbaar dat het daarmee niet meteen is opgelost of weg is.
Het stukje rationeel kunnen weten maar niet zo voelen herken ik ook heel erg.
Heel veel sterkte op jouw pad en dank voor het delen 🙏
Wat fijn dat je dit hebt gedeeld! Soms is herkenning en daarmee erkenning waar je zelf tegen aanloopt fijn.
Ik herken het helemaal, hier ben ik afgelopen jaar mede tegen aangelopen.
Mijn directeur heeft mij aangemoedigd om uit te zoeken waar het vandaan kwam, waarom ik zo heftig kon reageren op bepaalde zaken. Inmiddels al een aantal maanden bezig met therapie, met als een onder deel COMET dit helpt mij echt om een beter zelfbeeld te krijgen. En ik krijg heel veel mooie inzichten.
Herkenning herkenning herkenning. Ik heb ooit de vergelijking gelezen tussen een orchidee die bekend staat als moeilijke plant maar onder de juiste omstandigheden prachtig tot bloei kan komen. En een tulp die eigenlijk overal wel zijn mooie zelf kan zijn. Ik behoor duidelijk tot de eerste categorie en leer mijn gevoeligheid steeds meer te herkennen als kracht.
Dat is helemaal waar Rim.
Zelf heb ik geleerd dat het en mijn trauma was, maar ik ook hooggevoelig was/ben. Ik was toen bijna vijftig en een enorme eye-opener.
Overigens is dat laatste geen aandoening en ook geen hipe, ik voel ruik, hoor en zie heftiger dan gemiddeld. Het heeft zowel positieve als negatieve aspecten en al dan niet, evenzozeer invloed gehad op mijn trauma's.
Waar het ook vandaan komt dat we harder geraakt worden en best pittig om mee om te gaan, durf ik met mijn leeftijd nu wel gerust te zeggen dat ik er beter mee om kan gaan. Naarmate je proces verloopt hoop ik dat je dit ook mag voelen, ervaren. 🌟💖