Wat kan ik nog meer...
Goedenavond allemaal,
Ik ben nieuw in de community. Jaren geleden stond ik ook op het punt me aan te sluiten, maar toen kon ik de confrontatie nog niet aan.
Ik ben vanaf mijn 10de tot 12de seksueel misbruikt door mijn halfbroer. Tot mijn 22ste heb ik dit altijd met mij meegedragen als mijn grootste geheim. Uiteraard heeft het veel invloed gehad op mijn jeugd/puberjaren en daarna. Op mijn 22ste ben ik voor het eerst moeder geworden en dat is ook het moment geweest dat er iets knapte. Ik kon het niet meer verbergen, we zaten nog zeker 2x per jaar met elkaar aan tafel. Maar met een dochter erbij kwam er veel woede naar boven. Dusdanig dat het eruit moest. Mijn man vroeg wat er nou was dat ik zo boos was. Na het halve verhaal te hebben verteld hebben we het een dag of 2 laten rusten en toen heb ik het ook aan mijn ouders verteld.
Mijn hele gezin waarin ik ben opgegroeid is uit elkaar gevallen en ik voel me daar nog altijd schuldig over in zekere zin.
Inmiddels heb ik therapie gehad voor ptss, 2 keer. Want toen 2 jaar later mijn zoontje geboren werd was ik erg angstig dat mijn dochter hetzelfde zou kunnen overkomen. Daar ben ik gelukkig overheen en die 2 zijn de liefdes van mijn leven samen met hun papa.
Ondanks alle hulp die ik heb gehad, de rechtszaak die is geweest en gewonnen waar ik ook mijn verhaal heb mogen doen voelt het niet goed.
Ik heb het gevoel dat ik de therapie niet goed heb aangepakt. Ik ben altijd fulltime door blijven werken om het maar te verdringen, niet verder te voelen dan in de sessies en daar heb ik nu last van. Toch weer flashbacks, toch weer angsten, toch dat schuldgevoel. We zijn inmiddels toch 5 jaar verder in het hele traject...
Inmiddels ben ik ook uitgevallen op werk wegens zowel werk als privé factoren. Werk wordt aan gewerkt en qua privé kan ik binnenkort terecht bij mijn psycholoog.
Ik weet niet zo goed wat ik met mijn verhaal wil bereiken. Misschien gewoon delen, maar toch ook wel tips. Wat kan ik nog meer doen? Zijn er nog andere routes te bewandelen.