Mijn verhaal

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
17 januari 20235 reacties172 weergavenPublieke groep
Default profile image
Wassima-70

Ik was nog klein. Mijn moeder had een affaire met de pastoor. Zij wilde wel verder maar hij niet. Ik was er niet stil over. Ik maakte er liedjes over. Het mocht niet, maar ik dacht dat het goed was om open te zijn. Mijn moeder was boos. De pastoor was ook boos. De pastoor zat aan me op school. De directeur had het gezien. De pastoor mocht niet meer werken in het dorp.

Er werd gevochten in het dorp. Ook bij de school en in de winkel. Mijn ouders waren al gescheiden. Mijn vader geloofde me niet. Hij kon zich niet voorstellen dat ik voor mezelf op was gekomen. Hij dacht dat ik gelogen had. Hij ging vechten. Hij wilde me aanrijden met zijn auto. Mensen in het dorp waren boos op hem. Sommigen geloofden mij, en sommigen niet.

Mijn moeder was ook boos. Ze reed me aan met haar auto. Ik ben lang weg geweest. Eerst in het ziekenhuis. Daarna op een ander adres. Er was nog veel meer. Te veel voor nu. Toen ik terugkwam in het dorp wilde ik er niet meer over praten. En uiteindelijk ben ik alles vergeten. Ik wilde het eigenlijk allemaal onthouden. Maar niemand mocht het nog weten. Het moest vergeten worden. Alleen dan kon ik een ‘normaal leven’ hebben. Ik werd ‘onzichtbaar’.

Jaren later zou ik hulpverlening krijgen. Maar ik wist eigenlijk niks meer van deze dingen. Ze hebben het zelfs gevraagd, Maar ik wist niet waar ze het over hadden. Ik snap nu allerlei dingen veel beter. Het is ongeveer 30-40 jaar geleden. Er zijn criminele dingen gebeurd. Het voelt alsof ik er wat mee moet doen. Ik wil eigenlijk bewijzen vinden. Het is moeilijk om mezelf te vertrouwen.

Ik ben bang. Ik wil niet opnieuw diezelfde discussies. Ik kreeg vroeger ook al de schuld. Als een zondebok. Ik ben bang. Ik durf niet zomaar wat te zeggen zonder enige bewijzen. Er zouden papieren moeten zijn van de aanrijdingen. En van meer dingen ook. Dan zou ik zeker weten dat ik niet ‘gek’ ben. Ik ben bang dat ik slapende honden wakker zou kunnen maken. Maar eigenlijk weet ik wat ik me herinner.

Dit verhaal is de kortst mogelijke versie denk ik. Ik wil eigenlijk dat de waarheid gekend wordt. Ik wil anoniem zijn, maar ook eindelijk een keer opkomen voor mezelf. Ik weet nog niet hoe ik hiermee moet omgaan.

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

Inloggen

Geen account? Account aanmaken

5 reacties

Default profile image
Bonjour Triestesse

Wat een heftig verhaal, Wassima-70. Wat naar dat jouw belangrijkste bronnen voor ondersteuning (ouders) jou datgene niet hebben gegeven wat ze hadden moeten geven en zo een bedreiging zijn geweest op jouw leven. Logisch dat je het bent vergeten om jezelf overeind te houden. Je bent niet meer het kind van 30-40 jaar geleden. Maar dat kind (en jouw volwassen zelf) vraagt om antwoorden en gerechtigheid waar ze recht op heeft. Ik hoop dat je de moed en kracht en liefde vindt om dit stap voor stap voor elkaar te krijgen. Heel veel succes en liefs. Je bent het waard.

Login om te reageren
Default profile image
pieterke

Je hebt talent! Dit verhaal is supergoed. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Misschien ligt hier wel een sleutel. Zo voel ik dat aan. Meer opschrijven! Meer! Meer! Het is inderdaad onwezenlijk… zulke ouders bestaan niet, dat willen we niet weten. Ik schrijf dit vanuit mijn hart. Ik wil met je meeleven en met je optrekken naar het licht. Ik zie dat jij dat in je hebt. Je bent groots. Het is een voorrecht je te leren kennen.

Login om te reageren
Default profile image
An-14

Stop het niet weg, dat gaat niet (bijna niet). Praat er over om antwoorden te krijgen op je vragen, als je daar behoefte aan hebt. Eventueel met een hulpverlener over hoe je het aan gaat pakken. Blijf er niet mee rond lopen.
Bij mij kwamen er na ruim 30 jaar lichamelijke klachten, omdat ik dacht als ik er niets mee doe, is er ook niets. Je verdient meer. Je was nog maar een kind, en hebt toen gedaan wat jij dacht dat het beste was. Jij mag er ook zijn. Jij verdiend ook respect. Sterkte.

Login om te reageren
Default profile image
Wassima-70

Dankjewel. Toen ik de reacties las op mijn verhaal, veranderde mijn gevoel. Het was alsof ik een soort bevestiging voelde en meer met mezelf in contact was, letterlijk een hartverwarmend gevoel. Alsof ik spontaan minder verdoofd was. Het was opeens minder kil en koud. Het was helend. Ik kwam dichter bij mezelf. Dankjewel daarvoor <3

Ik merkte ook dat ik bepaalde dingen had weggelaten, om het verhaal kort te houden. En juist die weggelaten dingen zaten me erg dwars.

Mijn moeder had gelogen over de affaires, en ik had haar 'verbeterd' toen ze iets vertelde tegen anderen. Daarna vond ze me een lastpak. En wat later daarna geloofden veel mensen mijn verhaal niet, omdat ze dachten dat mijn moeder een 'leugen' voor me bedacht had. Er werd om gevochten. Ik werd door sommige mensen aangevallen. Ook door mijn ouders die in een vechtscheiding zaten. Het zou voor hun makkelijker zijn als ik inderdaad als 'leugenaar' werd bestempeld. Ik voelde me totaal onbegrepen. Ik was eerlijk, maar ik had het stempel 'leugenaar' gekregen omdat mijn moeder had gelogen, en omdat de waarheid niet gezegd mocht worden. Er is zoveel gebeurd.
Zelfs nu ben ik nog regelmatig bang dat er mensen zijn die mijn naam proberen te besmeuren achter mijn rug om. Als een soort haatcampagne tegen mij. Mijn moeder heeft een tijd terug besloten om alsnog haar gelijk te willen halen. Ik wist aanvankelijk niet meer waar het over ging. Ik had geheugenverlies. Ik herinnerde me soms flarden, maar dat leek nergens op te slaan. Ik herinnerde me een ziekenhuis, maar ik meende dat ik nooit in een ziekenhuis had gelegen, en ik kon het gewoon niet plaatsen. Ik heb soms gedacht dat ik 'gek' was en dat het een soort waanideeen of angstbeelden waren, maar dat kon het niet zijn, want ik was verder niet in de war. En pas recentelijk herinnerde ik me opeens weer heel erg veel. Er zat 2 jaar tussen de rare flarden en het grotendeels begrijpen daarvan. Ik heb dit eerder meegemaakt, en ook al eerder uitgevonden dat ik niet 'gek' ben.
Ik heb al andere stempels gehad in mijn leven, en ik ben erg bang voor 'dat circus'. Zeker op jongere leeftijd wordt het verhaal van je ouders vaak als 'leidraad' gebruikt in de hulpverlening, maar dat kan vreselijke gevolgen hebben. Er is veel gebeurd. Ooit zal ik het uitschrijven. Het kost tijd, en het verhaal inkorten helpt niet altijd.

Ik werd door andere mensen als 'leugenaar' bestempeld, buiten mijn schuld om. En dat gaf enorm veel problemen, zelfs aanslagen op mijn leven en welzijn. Ze wilden me blijkbaar laten zwijgen.
Vele jaren later worstel ik nog steeds met een 'freeze-reactie'. Het uitspreken is blijkbaar afschrikkend, en ik denk dat ik snap hoe dat komt.
En ik wil die beerput niet opentrekken, maar feitelijk heeft mijn moeder dat al gedaan door te proberen achteraf alsnog haar gelijk te willen bewijzen (en veel andere betrokkenen zijn reeds overleden). Ik ben enorm boos op haar. Ze denkt weer alsmaar aan zichzelf, en ze liegt alweer. Ik ben echt klaar met haar.

Ik hoop nu dat ik wat bewijzen kan vinden van bepaalde herinneringen, want anders zouden ze waarschijnlijk simpelweg zeggen dat ik 'gek' ben, en wederom stellen dat 'op zo'n manier liegen' een ziekte is waarvoor een harde behandeling nodig zou zijn. (ze wilden me eigenlijk afstraffen en mijn uitspraken in diskrediet brengen). Er is heel veel gebeurd.

Het is belangrijk om mezelf uit te spreken, ook al ben ik bang voor de gevolgen. Ik ben blij dat het enigszins anoniem kan hier. Dat helpt wel echt om meer balans in mezelf te voelen. Ik ben echt blij met dit forum. Nogmaals dank voor de steun!

Login om te reageren
Default profile image
pieterke

Ga het proberen! Het zal eerst erg lastig zijn om je eigen gevoelens te ervaren. Met hulp kan je er wel doorheen komen. Ook voor mij is deze community sterk helend. Vanwege de herkenning en daardoor erkenning en dan het aanvaarden en vrede vinden. Dan blijkt er ruimte te komen om te genieten. Eenvoudige dingen om tevredengesteld bij te voelen. Ook dankbaarheid. Voor de mensen en hun goede intenties en mooie warme uitingen. Je moet het zien en dat kan dan. Beauty is in the eye of the beholder…

Login om te reageren