probleem met mannelijke zorgverlener(s) na trauma

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
20 september 20225 reacties116 weergavenPublieke groep
Default profile image
Isithera

Hallo,

Ik heb vele jaren geleden een trauma opgelopen door seksueel, fysiek en geestelijk geweld van mijn toenmalige vriend binnen onze relatie. In eerste instantie heb ik een paar jaar hierover gezwegen voordat ik de eerste keer iets erover tegen iemand vertelde. Uit angst heb ik nooit aangifte gedaan, en merk dat veel mensen mij niet geloven na al die tijd. Tot op de dag van vandaag kan ik er ook nauwelijks over praten in details. Ik dacht dat ik wel een groot deel ondertussen zelf verwerkt had. Dusdanig dat ik in grote lijnen kan toegeven wat mij is aangedaan en heel langzaam heb ik mijn verloren zelfvertrouwen teruggevonden. In mijn volgende relaties heeft mijn trauma in het vroege begin zeker voor enige problemen gezorgd. Echter dacht ik dat ik eigenlijk inmiddels wel ver hersteld was, en alles weer aankon. 

Nu ben ik na jaren van vruchtbaarheidsproblemen onverwachts toch zwanger geraakt. Iets waar ik heel erg blij mee ben. Maar nu kom ik er steeds meer achter dat ik (opeens) grote problemen heb met mannelijke zorgverleners. Iets wat tot nu toe of geen probleem was of ik tot nu toe niet mee geconfronteerd werd doordat ik vaak toevallig een vrouwelijke zorgverlener had. Het begon een tijd geleden met plotselinge vervanging van mijn vaste tandarts (toevallig vrouw) door een mannelijke collega. Vol vertrouwen ging ik naar de afspraak zonder enige angst, maar mijn lichaam dacht er duidelijk anders over?! Tijdens de behandeling kreeg ik een heftige paniekaanval; hyperventilatie, trillen over hele lichaam, tranen over mijn gezicht... terwijl ik het zelf niet begreep waarom. 

Toen ik een tijdje later een oproep kreeg voor een controle bij een mannelijke gynaecoloog heb ik een heel weekend plotseling nachtmerries gehad, heftige huilbuien, hyperventilatie... Waarna ik op maandag uiteindelijk de afspraak heb laten omzetten naar een andere (vrouwelijke) gynaecoloog; met nodige protest en onbegrip van het ziekenhuispersoneel helaas. Ook (intieme) aanraking of handelingen door een vrouwelijke zorgverlener ervaar ik inmiddels als onprettig en moet ik me echt toe dwingen. Maar grootste probleem is echt behandeling door een mannelijke zorgverlener. Zelfs slechts alleen een gesprek aangaan met een mannelijke zorgverlener blijkt voor mij haast onmogelijk. 

Inmiddels heb ik geprobeerd met de verschillende zorgverleners rondom mijn zwangerschap te praten over mijn trauma en dat het duidelijk geworden is dat een mannelijke zorgverlener voor mij blijkbaar geen optie zal zijn. Enerzijds is hier niet veel begrip voor en anderzijds kunnen ze niet veel voor mij betekenen. Echter is er een redelijke kans dat ik in het ziekenhuis moet bevallen, en een deel van de gynaecologen en verloskundig personeel is mannelijk. Het ziekenhuis is alleen (met grote moeite) bereid om met mijn voorkeur voor een vrouwelijke zorgverlener rekening te houden bij standaard geplande zorg. Echter in noodgevallen of bij bevalling zal dat niet mogelijk zijn. Hierdoor is er een kans dat ik op zo'n moment plotseling geconfronteerd zal worden met het moeten accepteren van een mannelijke zorgverlener. Iets wat voor mij onmogelijk lijkt, gezien mijn recente lichamelijke heftige reacties waar ik geen enkele controle over heb.

Niemand schijnt mij te kunnen helpen met manieren waarop ik mijzelf zover zal kunnen krijgen om een mannelijke zorgverlener te kunnen accepteren tijdens mijn bevalling. Enige wat ik gezegd krijg: het zal toch moeten! Psychische hulpverlening zien ze niet meer als oplossing op deze korte termijn, dat zou te lang duren om op te starten en te doorlopen. Ondertussen weet ik me bijna geen raad meer. Vanuit een zwangerschapscursus is geopperd om aan de slag te gaan met positieve affirmaties om mijn hersenen nog om te programmeren. Bijv door dagelijks meermaals te herhalen "Ik heb vertrouwen in een mannelijke zorgverlener" of "Ik blijf rustig bij een mannelijke zorgverlener". 

Zelf heb ik er echter weinig vertrouwen in dat dit zal helpen. Heeft iemand zelf ervaring met een soortgelijk probleem? Of heeft iemand een tip of idee wat ik nog zou kunnen doen om ervoor te zorgen dat mijn bevalling over een paar weken niet zal resulteren in een absolute nachtmerrie met een heftige paniekaanval of mogelijk zelfs ernstige gevolgen voor mijn gezondheid of dat van mijn kind? Op dit moment zie ikzelf alleen nog het weigeren van een mannelijke zorgverlener als laatste redding... echter zodra mijn leven of dat van mijn kind in gevaar komt, is dat uiteraard geen optie meer...

Groetjes Isithera

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

5 reacties

Default profile image
Ammer002

Hoi. Ik las je angst. Ik kan je alleen maar zeggen dat ik 25 jaar geleden precies dezelfde angst had. Ik moest om medische redenen in het ziekenhuis bevallen en was ook zo bang. Maar geloof me als je dit aangeeft zullen ze je er doorheen loodsen. Ook de evt mannelijke gynaecoloog. Ik had een fantastische arts die het begreep en mij er gewoon doorheen gesleept heeft. Extra begeleiding van de verpkeging maar ook uiteindelijk een ruggeprik om de angst te hanteren. Heb vertrouwen dat je er doorheen komt en je krijgt er iets prachtigs voor terug

Login om te reageren
Chamilla-81

Hallo Isithera,
Wat heftig om dit te ondergaan. Zou een behandeling met EMDR misschien een oplossing kunnen zijn. Naast goede gesprekken met de psychologe die deze behandeling ook geeft.? Het heeft mij goed geholpen om problemen te verwerken. Het is maar een idee. Ik had eerst ook moeite om te worden aangeraakt maar daar heb ik nu geen last meer van. Ik hoop dat je een goede oplossing vindt en straks een lief babytje in je armen houdt.
Liefs
Chamilla.

Login om te reageren
Default profile image
Lola2

Hoi Isithera,
Wat vreselijk om dit zo te lezen en helaas heel begrijpelijk. Mijn zus is verloskundige en coach (doet ook EMDR) en helpt mensen met trauma's zeker rondom zwangerschap en bevalling. Ze doet dit ook regelmatig in combinatie met een paardencoach (vrouwelijk). Ik heb al behoorlijk mooie, fijne dingen gehoord en gezien. Wellicht dat je bij zo iemand wél op korte termijn terecht kan om te kijken hoe je hiermee om kan gaan. Als je meer info wilt, dan mag je me een pb sturen. Dit is echt alleen bedoeld om je te helpen en zeker niet om reclame te maken! Ik gun je een goede, gezonde bevalling (voor zover dat mogelijk is bij een bevalling). En als ik je hiermee kan helpen doe ik dat graag. Lieve groet, Lola

Login om te reageren
Default profile image
Muziek40

Ik ben 13 jaar geleden bevallen. Ik kan je alleen aanraden om duidelijk op papier vast te leggen waar jij moeite mee hebt. Mij hielp het om bij aanraking door artsen door mijn man vastgehouden te worden. 1 been werd door een kussen ondersteund, of verpleegster, de ander door mijn man. Vrijwel alle artsen hielden hier rekening mee, ook het verplegend personeel hielp mee hierbij en had echt begrip. 1 arts luisterde niet, gelukkig heeft hij de bevalling niet gedaan. De bevalling was met een mannelijke gynaecoloog en vrouwelijke co, hij was veel prettiger dan alle vrouwen omdat hij echt rust uitstraalde en kalmeerde. Bij iedere emotie, toonde hij juist begrip. De bevalling daarna hebben we een doula ingeschakeld. Zij kon dan continu aangeven wat ik nodig had, zodat mijn man ook zelf met de bevalling en komst van ons kind bezig kon zijn en niet hoefde te beschermen. Dat gaf hem en mij rust. Heel veel succes, ik hoop dat je de rust vind dat het echt goed komt.

Login om te reageren
Default profile image
Mo

Beste Isithera,

Wat goed dat je dit verhaal hier deelt! Ik zou graag willen meedenken met de voorbereiding op de bevalling. Wanneer ben je ongeveer uitgerekend? Dan weet ik hoeveel tijd er nog is.
Ik ben zelf (vrouwelijk) gynaecoloog en ik heb seksueel geweld meegemaakt als 15 jarige. (Graag nog anoniem) En ik ben 2x bevallen.
Een ziekenhuis zal altijd proberen een wens voor een vrouwelijke zorgverlener te honoreren. Maar inderdaad: heel soms is er alleen een mannelijke arts beschikbaar.
Een gynaecoloog is eigenlijk nooit alleen met jou. Misschien helpt dat in gedachten al: jouw eigen gekozen begeleider (partner?) en een verpleegkundige en vaak ook een verloskundige zijn er dan ook. Die zijn bijna altijd vrouw. Maar volgens mij gaat het niet alleen om man of vrouw, maar ook over het feit dat er een zorgverlener zal komen, die over een bepaalde grens zou kunnen gaan. Jouw grens. Met ons rationele denken kunnen we de angst niet zonaar wegnemen. Dan zou ik gewoon kunnen zeggen dat "zorgverleners er alleen maar zijn om je te helpen en dat je niet bang hoeft te zijn". Maar zo werkt het niet. Je moet het kunnen voelen. Er bestaan verloskundig coaches die heel goed zijn in deze voorbereiding. Kun je er één in jouw buurt vinden? Ook kun je glasheldere afspraken maken over wat je wil tijdens je bevalling. Je gaat er in gedachten dan al een beetje naartoe en kunt ervaren dat jouw wensen wel degelijk gerespecteerd kunnen gaan worden. Dit geeft vaak wat controle.
Wil je meer informatie? Dan zou ik eigenlijk ook iets meer willen weten... om ook individueler mee te kunnen denken.
Groet Mo

Login om te reageren