PTSS door politie

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van geweld’
19 juli 20228 reacties287 weergavenPublieke groep
Default profile image
FietserG13

Drie jaar geleden ben ik op een alleen voor fietsers toegestaan, heel smal fietspad in gevaar gebracht door een tegemoetkomende scooterrijder die daar helemaal niet mocht rijden. Van schrik en kwaadheid heb ik mijn middelvinger naar hem opgestoken. Hij is omgekeerd en heeft mij bedreigd, in m'n gezicht gespuugd en me vervolgens met grof geweld het ziekenhuis ingetrapt met als gevolg voor mij blijvend lichamelijk en geestelijk letsel en flinke financiële schade. De politie heeft een compleet bij elkaar gelogen proces-verbaal opgemaakt en de door mij opgegeven getuigen zelfs niet eens gebeld. De politie zei geen contact te kunnen krijgen met die getuigen, die hebben mij een paar maanden later gezegd dat ze nooit door de politie waren benaderd. Ik kreeg van de dienstdoende politieagent te horen dat ik, door mijn middelvinger op te steken, het geweld zelf had uitgelokt, dat het dus mijn eigen schuld was en dat de politie er verder geen werk van zou maken. Die scooterrijder reed met een valse kentekenplaat, die was dus echt niet voor het eerst gewelddadig en vast ook niet voor het laatst. Naar mijn idee alle reden om er juist wel achter aan te gaan.
Ik heb mondeling mijn bezwaren tegen het proces-verbaal duidelijk gemaakt (voor zo ver ik al huilend en nog helemaal in verband en pleisters uit mijn woorden kon komen), maar ik ben door dit agentje samen met zijn collega zwaar onder druk gezet en heb, onder toezegging van toezending van een gecorrigeerd proces-verbaal, getekend voor akkoord. Die herziene versie is er nooit gekomen, volkomen achterlijk dat ik daar toen op vertrouwde.

Als onderdeel van mijn bijna drie jaar durende traumatherapie heb ik een brief geschreven aan de betreffende agent die het proces-verbaal heeft opgemaakt om hem te vertellen wat hij heeft aangericht en dat dat nog erger is dan wat die scooterrijder heeft gedaan. Ik heb ook zijn door mij gewenste reactie moeten schrijven en dan weer mijn antwoord daarop (dat is de driebrievenmethode, waarbij ze alledrie niet echt worden verstuurd).
In die eerste brief heb ik die agent een pathologische leugenaar en een lafbek genoemd. En ook een verrader van hetzelfde niveau als de NSB-ers die in de oorlog mijn vader hebben verraden. Dit agentje had mij moeten beschermen, maar heeft mij compleet in de steek gelaten. Uiteindelijk heb ik zeven weken geleden die brief toch naar hem verstuurd en een kopie naar het hoofd van zijn politiedistrict met de duidelijke vermelding dat ik dit geschreven heb als onderdeel van mijn traumatherapie. Er stond o.a. ook in dat mijn dubbele PTSS (van scooterrijder en van agent) mijn leven ingrijpend heeft veranderd. Zo heb ik tegenwoordig op de fiets (ik fiets weer veel, maar nooit meer zonder angst) altijd pepperspray bij me en ik doe geen vrijwilligerswerk meer waarbij er ook maar de kleinste kans is dat ik in aanraking kom met de politie.
De reactie van de politie is inmiddels, na zeven weken, binnen: ze willen niet praten over wat die leugenachtige agent heeft aangericht, maar ik ben wel opgeroepen voor een verhoor op vrijdag 29 juli omdat ik verdacht word van een strafbaar feit, namelijk belediging. Die oproep is, kenmerkend voor lafbekken, uitgereikt door twee zwaarbewapende agentjes.

Ik had gehoopt op een inhoudelijk gesprek met de chef van het politiedistrict, maar die heeft dus gereageerd zoals de overheid standaard reageert, namelijk burgers als verdachte aanmerken.

Het is overbekend dat je bij traumatische ervaringen soms jaren nodig hebt om adequaat te reageren en dat is mij bij deze politieagent ook overkomen. Wat ik natuurlijk had moeten doen, is een klacht indienen over het proces-verbaal maar het heeft heel lang geduurd voordat ik daar aan toe was. Ik was vooral bezig met overleven, met proberen uit mijn zware depressie te komen, met proberen weer de dingen leuk te gaan vinden die ik mijn hele leven leuk vond, want echt alles was  weg. Gelukkig heeft de politie zichzelf goed beschermd tegen mensen die ze de grond in hebben getrapt en die veel tijd nodig hebben om weer op te staan: klachten over gebeurtenissen van meer dan een jaar geleden worden niet in behandeling genomen.
Tegen scooterrijders kan ik me misschien voortaan verdedigen, tegen de overheid nooit want dit ga ik vrijwel zeker verliezen. Ach, een strafblad kan er ook nog wel bij.

Heeft iemand hier ook traumatische ervaringen met de politie?

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

8 reacties

Laura | Ambassadeur
Laura | Ambassadeur

Hallo FietserG13,
Allereerst vreselijk wat je is overkomen door die scooterrijder. Los van het feit dat je gereageerd hebt vanwege zijn rijgedrag is het nooit goed te praten wat hij je heeft aangedaan. Dit had nooit mogen gebeuren. Het is te triest voor woorden dat er zulke mensen zijn die geweld gebruiken en slachtoffers maken! En al helemaal erg dat ze dit dus blijkbaar ongestraft kunnen (blijven) doen. Ik hoop dat je lichamelijk wel bent hersteld, maar ik begrijp ook heel goed dat dit mentaal heel wat met je doet. Ik vind het erg om te horen dat je zo'n ervaring hebt gehad met de politie. Ik herken wel iets in wat je zegt uit mijn eigen ervaringen met de politie. Dus ik snap je frustratie en machteloosheid heel goed. Misschien niet handig om je frustratie zo uitgesproken te formuleren in een brief? Begrijp me niet verkeerd, want ik snap je woede en teleurstelling zeer zeker wel, want ik kampte ook met zware depressies en had PTSS en ik heb misschien ook niet altijd handige uitspraken gedaan, maar op deze manier kan je moeilijk tot een constructief gesprek komen met een bevredigend antwoord of resultaat. Je wil gehoord en gezien worden en dat gevoel heb je niet gehad?

Je zou eventueel alsnog een klacht kunnen indienen bij de Politie via: https://www.politie.nl/informatie/zo-dient-u-een-klacht-in-over-de-poli… en als dat niet naar tevredenheid is opgelost zou je contact kunnen opnemen met de Nationale ombudsman: https://www.nationaleombudsman.nl/klacht-indienen/uw-klacht

Ik snap als geen ander dat het langer kan duren voordat je dit doet en voordat je eraan toe bent. Het kan zelfs jaren duren. Neem die tijd die jij nodig hebt. Het zal misschien niet altijd het bevredigend resultaat opleveren, maar je hoeft dit niet alleen te doen of te dragen. Is er iemand die je daarin ondersteunt? Want leven in angst of met boosheid doet je geen goed.

Ik begrijp ook uit je verhaal dat je weer probeert dingen op te pakken die je goed doen en waar je plezier uit haalt. Wat goed dat je dit doet, want het zijn de eerste stappen van herstel!

Login om te reageren
Default profile image
FietserG13

Dag Laura,
Dank voor je reactie en je adviezen.
Nu nog een klacht indienen bij de politie heeft echt geen zin, het is al meer dan een jaar geleden en dan wordt een klacht niet in behandeling genomen.
Inmiddels weet ik dat een klacht over een proces-verbaal nooit zin heeft, als je eenmaal je handtekening eronder hebt gezet. Wat er ook aan onzin in staat en hoeveel essentiële informatie er ook is weggelaten, als je getekend hebt, ook al was je compleet in shock, dan heb je in principe verder geen poot meer om op te staan en zal het proces-verbaal nooit meer worden aangepast aan wat er werkelijk is gebeurd en aan wat je echt hebt gezegd.
Hooguit kan ik proberen of ik mijn getuigen nog kan bereiken (het is al bijna drie jaar geleden dat ik ze gesproken heb) in de hoop dat ze op papier willen zetten dat de politie ze nooit heeft benaderd, dat zou voor de rechter in mijn voordeel kunnen werken. Veel mensen willen geen gedoe, willen nergens in betrokken worden, ik hoop maar dat dat voor hun niet geldt.
Een klacht bij de ombudsman ga ik waarschijnlijk wel indienen, al is het maar omdat een termijn van een jaar om een klacht bij de politie in te dienen volstrekt onredelijk is bij zwaar traumatische ervaringen.
Het verhoor volgende week is waarschijnlijk voor de flauwekul. Van enkele behoorlijk deskundige mensen heb ik vernomen dat de politie, ongeacht wat ik zeg, vervolging zal instellen en dat zal leiden tot een boete van ongeveer €600 of 12 dagen hechtenis. De mishandeling heeft mij zoveel geld gekost dat ik sinds die tijd krap bij kas zit en straks dus 12 dagen moet zitten, vermoedelijk ook vrij krap....

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Ik heb ook verergering door politie gehad van PTSS en secundaire victimisatie. Klacht is bij mij ook niet opgepakt en er is niet gereageerd op mijn aangifte psychische mishandeling dat ik die onvoldoende behandeld vond. heb hierin vanuit politie totale negering op gehad namelijk (dat dus ook moeilijk te bewijzen is). Inderdaad heb ik daarna ook boosheid ervaren. Uitleg over proces is er niet geweest en ook de politie hier heeft het 'psychische mishandeling benoemt als "sommige mensen zijn zo" terwijl ik het had over mishandeling in gesprek wat al moeilijk genoeg is. Niet bevraagd en bemiddeld ook en niet bekeken dat getuige uiteindelijk helemaal niet is wezen getuigen. Snap niet waarom agenten die je zouden moeten beschermen hier zo makkelijk afkomen, let niemand op wat er gedaan wordt/hoe iets behandeld is?

Ook bij de ombudsman was het inmiddels te laat omdat ik hierin lang lichamelijk en geestelijk geradbraakt al was door psychische mishandeling en opnieuw ook heviger migraine-aanvallen kreeg (ook door alle traumatiseringen/victimisatie) was maar ook door 'negeren' dit niet kon bewijzen.

- ik herken dus de aspecten die je verteld en dat het heel heftig is.

Login om te reageren
Laura | Ambassadeur
Laura | Ambassadeur

Hallo Liz-8,
Ja het is al erg zat dat men doet aan Victim blaming en dat dus op alle niveau's in de samenleving. Daar zou echt meer aandacht voor moeten komen! Men doet het soms niet eens bewust, maar maakt het niet minder erger. Het is ook zo schadelijk voor het herstelproces. Ik hoop dat het goed gaat met je?

Login om te reageren
Laura | Ambassadeur
Laura | Ambassadeur

Hallo FietsterG13,
Ik begrijp wat je zegt en herken ook de frustratie. En misschien inderdaad tegen beter weten in, uit mijn eigen ervaring met klachten naar een overheidsinstantie. Het zal misschien niet het gewenste resultaat opleveren, maar misschien helpt het je wel om je verhaal te kunnen doen. Een ombudsman zou misschien toch een optie kunnen zijn, want die zijn onafhankelijk en toetsen ook de procedures. Ik ben het met je eens dat er te weinig rekening gehouden wordt met de gevolgen van traumatische ervaringen etc. Daar is echt te weinig aandacht voor! Misschien dat je je kan laten bijstaan door een advocaat of iemand van bureau van Rechtshulp? Zij kunnen je misschien ondersteunen en voor je pleiten dat je uitspraken het gevolg kunnen zijn van je PTSS en de uitlatingen van de desbetreffende agent? Dan hoeft je het ook niet alleen te doen.

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Persoonlijk vind ik de laatste jaren steeds meer dat 'het menselijke' achteruit is gegaan. Ook trauma-responses worden steeds minder in acht genomen. Ik kreeg vroeger veel meer de vraag bij begeleiders/psychologen als ik een huilbui had of reactie, wat de aanleiding daar voor is geweest, meer inlevend. Alles is zakelijk geworden en in teken gaan staan van 'te weinig tijd'. Ik vraag mij wel eens af waar het morele aspect is, in de zin, je werkt nog steeds met mensen/psyché, je werkt wel met mensen met een trauma. Ook ik heb uitgelegd van PTSS maar dat is niet opgepakt door de rechter. Alsof je voor je lol PTSS hebt, ben nog steeds na jaren schrikachtig, heb nog steeds vlagen van boosheid van beelden van de mishandelaar, ook ik heb in het begin hevige reacties gehad. Ik leef nog steeds in een angststrijd in omgeving (hoe irrationeel ook) vanwege dat ze lastercampagne heeft uitgevoerd. Ik heb hier na jaren ook nog steeds verdriet/soms al stappend uit bed.

Login om te reageren
Default profile image
FietserG13

Twee dagen geleden ben ik twee uur lang verhoord. Het was een gesprek in redelijk goede sfeer maar ik ben absoluut niet gerust op het vervolg. Er is proces-verbaal van het verhoor opgemaakt en dat is op mijn aanwijzing twee keer gecorrigeerd. Daarna werd ik gevraagd het te ondertekenen, maar juridisch heeft dat geen enkele waarde want ook als je niet tekent, gaat het Openbaar Ministerie er van uit dat de inhoud juist is. Wat ik zeer verontrustend vind: ondanks mijn uitdrukkelijk verzoek om een kopie, heb ik die niet gekregen. Er kan dus een compleet andere tekst aan mijn strafdossier worden toegevoegd dan ik op papier heb zien staan. Mijn vertrouwen in de politie was ver onder nul en daar is echt niks aan veranderd.
Uiteindelijk heb ik op alle vier de pagina's met blauwe inkt mijn handtekening gezet in de hoop dat er nu niet zo gemakkelijk gesjoemeld kan worden, want het origineel moet natuurlijk bewaard blijven.
Ook heb ik de aangifte tegen mij niet mogen inzien, die staat samen met mijn verklaring in mijn strafdossier en het ziet er naar uit dat ik hemel en aarde moet bewegen om dat in m'n bezit te krijgen. De politie beschermt zichzelf echt heel goed. Rechtsbijstand krijg je niet bij een politieverhoor en voor een advocaat heb ik zelf geen geld.

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Ja, ik voel met je mee. Ook ik heb het gevoel gekregen dat de politie zichzelf wel redt i.p.v. het eerlijke verhaal en inderdaad 3x mijn verzoeken van mijn vraag werd ook niet ingebonden. Ikzelf heb inderdaad ook niet veel geld. Rechtsbijstand zou eigenlijk standaard moeten zijn, met trauma zou dat in ieder geval meer vangnet geven met alle geestelijk/lichamelijke klachten en iemand die er gelijk verstand van heeft. Ik had het vertrouwen eerst wel maar nu niet meer

Veel sterkte FietserG13 met de gebeurtenis

Login om te reageren