Onveilig
Lieve lezer,
Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik ben hier terecht gekomen door de aflevering van BOOS. Ik ben boos en verdrietig en ik voel me zo onveilig in deze wereld. Als kind ben ik seksueel misbruikt door mijn broer, meerdere jaren. Pas later toen ik wist wat seks was begreep ik wat er gebeurd was. Maar in mijn gezin praatte je nergens over. In de tijd dat het misbruik begon startte ik ook met eten. Gewoon om me beter te voelen. Een vriend die er altijd voor me was, want er was niemand anders. Mijn opvoeding was vernederend, liefdeloos en verdrietig. Ik had volgens mij nog nooit een positieve gedachte over mezelf gehad.
Ik spendeerde bijna al mijn vakanties in Turkije. Daar kreeg ik ook mijn eerste vriendjes in de puberteit. Op mijn 17e ben ik daar ontmaagd. Of nou ja, verkracht. Het gebeurde zo snel, ik was zo overrompeld... Ik snapte eigenlijk niet wat er gebeurde. Voor ik het wist was mijn broek uit en lag hij boven op me. Hij was ruw en hardhandig en het deed pijn. Ik kon me niet bewegen. Ik kon niet praten. Ik lag er als een pop bij, onbeweeglijk, niet levend. Ik heb daarna een week gebloed. Toen ik het mijn moeder vertelde reageerde ze nonchalant, alsof het heel normaal was. Dus ik dacht dat het normaal was. Ik dacht nooit aan het woord verkrachting. Ik koppelde mijn bevriezen aan de ervaringen van mijn broer. Mijn lichaam was niet in staat tot seks. Bij de gedachte alleen al sloeg mijn lichaam compleet dicht. Dat dacht ik tenminste. Maar nu denk ik dat ik bevroor omdat ik in de overlevingsstand ging, omdat niets doen mijn grootste kans van overleven was. Mijn lichaam wist tenslotte heel goed hoe dat moest na mijn kindertijd.
Op mijn 21e was ik opnieuw op vakantie in Turkije, nu in een andere plaats. Ik had nog nooit een vriendje in Nederland gehad. Ik had nog steeds een enorm negatief zelfbeeld en kampte mijn hele leven al met overgewicht. Eten was tenslotte nog steeds mijn troost en toeverlaat. Ik hunkerde naar wat aandacht: een blik, een kus. Dus begon ik te flirten met een van de obers bij het hotel. We besloten met wat handen en voetenwerk die avond uit te gaan (taalbarriere). We liepen samen weg bij het hotel naar de overkant waar een heuvelachtig bos lag. Hij pakte al snel mijn hand vast en mijn hart sprong over. We begonnen te zoenen en het voelde goed. Iemand die mij zag staan, me aantrekkelijk vond. In Nederland zag niemand me ooit staan. Daar was ik altijd het lelijke, dikke eendje. Maar zoenen werd al veels te snel meer dan zoenen. Hij was duidelijk uit op seks en ik niet. Ik wilde alleen maar een leuke avond, wat aandacht. Ik zei nog nee en hij gaf aan dat hij geen condoom bij zich had. Hij stelde voor er een te gaan halen. Opnieuw zei ik nee want het was niet mijn bedoeling om seks te hebben. Had ik achteraf gezien maar ja gezegd, dan was hij weggegaan en had ik weg kunnen rennen voordat hij terug was. Maar dat gebeurde niet. Hij zoende me, begon mij te betasten en opnieuw bevroor ik. Ik kon niet communiceren dat ik wilde dat hij stopte. Ik kon niet bewegen. Als een pop, levenloos. Opnieuw werd ik verkracht, opnieuw was het pijnlijk, opnieuw was het verschrikkelijk. En toen kwam er iets mijn bewustzijn binnen: er liep iemand langs. ER LIEP IEMAND LANGS! Iemand zag mij terwijl ik daar zo kwetsbaar lag. Het was wat ik nodig had om mijn stem terug te vinden. Ik zei nee. Hij ging door. Ik kon me ook bewegen. Ik gaf hem een klap in zijn gezicht en zei opnieuw nee. Hij ging van me af. Ik begon te huilen en ik kon niet meer stoppen. We liepen samen terug naar het hotel waar hij me achter heeft gelaten. Ik heb daar nog zo'n 2 uur gezeten, ik probeerde moed te verzamelen om mijn moeder onder ogen te komen. Weer deed mijn moeder niks. Weer bloedde ik een week. Nu wist ik dat ik verkracht was maar ik durfde er niks aan te doen. Ik vond het zielig als hij ontslagen zou worden.
Ik heb naast deze ervaringen meer dingen meegemaakt, ik ben ook twee keer ongewenst door iemand gezoend. Al deze ervaringen dragen er aan bij dat ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik durf me niet open te stellen voor iemand. Want wat als ze niet willen wachten met seks totdat ik daar klaar voor ben? En wat als ik denk dat ik er wel klaar voor ben en ik bevries opnieuw en ik word opnieuw verkracht? Wat als ik dit nooit kan laten gaan en me nooit kan openstellen voor iemand? Wie gaat al deze bagage accepteren? Wie heeft het geduld om dit doodsenge pad langzaam met mij te bewandelen? Dus ik doe niks. Ik ben alleen, mijn hele leven lang. Ik ben bang, ik durf niet. Ik kan het niet nog een keer aan.
Ik volg nu EMDR therapie voor mijn ervaringen. Ik heb totaal geen vertrouwen in mannen. Ik wantrouw ze allemaal. Ik leef mijn leven compleet in het vermijden van contact met mannen die meer zouden kunnen zijn dan vrienden of collega's. Ik wil mijn leven zo niet leiden want ik zou zo graag die relatie willen met acceptatie en liefde. Maar ik ben zo bang. Zo bang voor afwijzing, afkeuring en bevriezing. Ik ben herstellende van een eetstoornis, want eten was veel langer een vijand dan dat het een vriend was. Ik ben bang dat niemand me aantrekkelijk vind. Ik ben bang dat iemand me wel aantrekkelijk vind. Ik ben bang en ik voel me onveilig. Maar ik wil zo graag die ene persoon vinden om mijn leven mee te delen. Na het kijken van de aflevering van BOOS voelde ik me hulpeloos. Ik had zo'n paniekreactie, er kwam zoveel verdriet en onmacht naar boven. En ik was zo boos op de woorden van de Mol dat vrouwen maar moeten leren aan de bel te trekken. Gisteravond voelde het even alsof ik nooit meer uit deze toestand zou komen, dat de wereld onveilig blijft en de situatie hulpeloos is. En vandaag na mijn EMDR sessie voel ik vooral even niks. Mijn gevoelens zijn even op. Maar wat voel ik elke dag? Angst dat iemand me iets zal aandoen en boosheid dat de wereld zo onveilig voelt.
8 Reacties
Lieve Hermione16,
wat een ellende zeg. Zo ontzettend naar. Helaas kan ik mij ook heel erg vinden in jouw verhaal. Mijn eerste ervaring met seks was helaas ook een verkrachting. Een aantal mensen (waaronder mijn ouders) kregen dit ook een soort van mee. Ik heb ze verteld dat het vrijwillig was en met een jongen van 20 ipv een man van 40. Een verschil is dat ik wel uit een heel fijn gezin kom met liefhebbende ouders. Maar zelfs daarin ben ik in deze situatie altijd alleen geweest. Mijn moeder heeft wel vragen gesteld maar die heb ik niet eerlijk(durven) beantwoorden. Uiteindelijk stellen ze die vraag een paar keer maar dan houd het op, laat staan mijn vriendinnen. Die deden alleen maar alsof ik gewoon seks had gehad en de eerste was die dit dan had gedaan. Alsof het een leuke ervaring was geweest en dat het maar gek was dat ik er niet over wilde praten. Daarna heb ik met meerdere jongens/mannen seks gehad. Vaak was dit niet omdat ik het zelf wilde meer omdat ik steeds terug ging naar de eerste ervaring die ik ermee had waarin het nooit mogelijk was geweest deze te weigeren. Alsof je bijna denkt dat er geen andere optie is. Ook wanneer ik nee zei en zij bleven aandringen kon ik niet anders reageren dan doen wat er verwacht werd, bevriezen en hopen dat het snel voorbij is. Uiteindelijk heb ik het een jaar lang aan niemand kunnen vertellen wat er op mijn 16e was gebeurd totdat de situatie onhoudbaar werd, en de letterlijke littekens wel aantoonde dat het niet goed met mij ging. Uiteindelijk durven vertellen hoe het echt zat. Ik kreeg wel liefde en een knuffel en alles wat de meeste ouders kunnen doen in zon situatie, helaas veranderde dit niets aan mijn gevoel en vond ik het eerder vervelend dan prettig. Bij het schrijven hiervan voel ik mij bijna schuldig omdat wat ik had, iets was dat jij had gewilt, ookal hielp het mij niet. Zo verschrikkelijk dat je moeder deze reactie geeft, ik hoop dat er een dag komt dat dit alsnog mag veranderen. Uiteindelijk na het volgen van therapie bij een kinder psygoloog moest ik het dan toch weer alleen doen. Ik was hier nog helemaal niet aan toe en heb ook net als jij mijn uitvlucht gevonden in een eetstoornis. Dit was iets waar ik al meerdere jaren mee dealde omdat ik altijd gepest werd met het feit dat ik dikker was dan de rest. Ik kan me daarom ook zo vinden dat je zo graag die liefde wil, een beetje aandacht, iemand die je echt ziet voor wie je bent en neemt zoals je bent. En iedere keer weer wordt je belazerd en misbruikt en raakt je vertrouwen in de wereld nog meer zoek. Of je dit vertrouwen ooit terug krijgt kan ik niet zeggen, al helemaal niet na de aflevering van Boos. Wel wil ik je zeggen dat hoe lang het ook mag duren jij die ware gaat vinden. Dat is mij ook uiteindelijk gebeurd. En wanneer je die tegen komt en zoiets voelt komt langzaam dat gevoel van vertrouwen wel. Niet in de wereld en misschien niet in mannen aan zich, maar wel in deze man of vrouw. Er is maar een ding om te onthouden en dat is dat jij het belangrijkste bent, voor jezelf om lief te hebben, en te koesteren en om opnieuw jezelf te mogen leren kennen en ontwikkelen tot de vrouw die jij wil zijn. Dit is niet makkelijk en heeft tijd nodig maar is zeker mogelijk.
Je mag me altijd een persoonlijk bericht sturen mocht je daar behoefte aan hebben.
Ik hoop dat al het goeds je toe mag komen in deze wereld.
Liefs N.
Lieve N,
Ik zou je inderdaad graag een privébericht sturen maar ik kan je éénletterige gebruikersnaam niet vinden bij het sturen van een privébericht... Kun je mij een bericht sturen zodat ik kan reageren? Ik heb het idee dat we veel gemeen hebben met elkaar en zou er graag wat meer over praten.
Liefs Hermione16
Hoi, ik herken meerdere dingen in je verhaal. De vermijding en de angst weer iets aangedaan te worden. Aanrader is haptotherapie naast EMDR. Ervaring opdoen met gezonde respectvolle aanrakingen en sterker gaan aanvoelen wat niet ok is en dat ver op afstand weten te houden. Je ‘wat als dan gedachtes’ herken ik me ook erg in. Ik heb zelf ook nog nooit een lange relatie gehad. Te lang stuk geweest door wat mij is overkomen en geblokkeerd in lichaam/gevoel geraakt. Dood van binnen, was gevoelloos en afwezig, heel veel uren moeten steken terug in mijn lichaam en gevoel te komen. Ik miste seks niet. Geen plezier in gehad en het gaf niks positiefs. Over wie gaat al deze bagage accepteren die gedachtes heb ik ook wel maar toch sterk het vertrouwen dat het wel gaat goedkomen. Positieve ervaringen opdoen met leuke jongens/mannen, mezelf daardoor beter leren kennen wat past goed bij me en wat minder en daar dan uiteindelijk de juiste tussen zit een keer. Zelfliefde denk ik belangrijk dat je sterk voelt dat je het waard bent positieve ervaringen aan te trekken. En dat je heel leuk en ok bent zoals jij bent. Sterkte en succes met alles.
Lieve Roos-2021,
Bedankt voor je tips en lieve woorden. Ik ga zeker even wat onderzoek doen naar haptotherapie. Fijn dat jij al wat verder bent in je proces en je weer kunt openstellen voor positieve dingen. Ik ga dat ook proberen :). Ik hoop dat je snel jouw ware vindt.
Liefs,
Hermione16
Hoi Hermione16,
Wat een heftige trauma's heb je opgelopen. Ik weet even niet zo goed wat ik kan zeggen, behalve dat het niet jouw schuld is. Ik hoop dat je dat weet. Het is heel herkenbaar dat BOOS veel opgeroepen heeft. Eindelijk erkenning dat de verantwoordelijkheid altijd bij de dader ligt, maar daartegenover nog steeds kampen met een maatschappij waar de meeste mensen (vooral oudere generaties) dat nog niet lijken te begrijpen en je als slachtoffer aan je eigen lot overgelaten wordt. Voor mij zijn er ook teveel signalen vanuit deze wereld dat de mens wreed is/lijkt. Ik probeer mij nu maar vooral te focussen op mensen die wel goed voor me zijn en geen erkenning meer te zoeken bij mogelijk egocentrische/gevaarlijke mensen. Veel therapie, veel EMDR en veel zelfzorg...Ik ben bijvoorbeeld heel veel gaan sporten, volledig vegan/plantaardig gaan eten en blijf nu weg van alcohol/roken en uitgaan. Dat heeft mij enorm in mijn lichaam gesterkt en daarmee ook mijn geest. Gisteren ben ik ook even ingestort na het zien van de BOOS aflevering, maar nu probeer ik juist met zoveel mogelijk vrienden en mijn partner het hierover te hebben. Dat heelt.
Heel veel sterkte en liefs.
Hi Hermione,
Dankjewel voor jouw verhaal.
Ik begrijp heel goed dat deze afleveringen veel opgeroepen heeft.
En ik snap jouw angst voor de wereld ook heel goed.
Mijn ontmaagding was ook door verkrachting, ik wist ook niet wat mij overkwam. En hierna "'piepte" hij me om de 2 weken op om weer te komen.
Ik was in schok en kon er ook niks meer tegen doen.
Het is niet jouw schuld. Je weet nooit van te voren hoe je lijf handelt in zo'n heftige situatie.
Ik vind het verschrikkelijk dat jouw moeder jou niet de steun en geborgenheid heeft kunnen geven die jij nodig had.
Ik hoop dat je door middel van EMDR en praten met je therapeut toch weer een stukje terug krijgt en je niet constant met angst rondloopt. Dat moet heel zwaar op de schouders liggen..
?
Hoi Hermione16
Dankjewel voor het delen van je verhaal en het vertrouwen binnen deze groep! Snap je gevoel en wat BOOS allemaal los maakt.
Jij hebt niks verkeerd gedaan! En nee je had geen keuze. Je bevriest dit gaat vanzelf.
Wat vervelend dat je moeder zo heeft gereageerd, ik herken dit ook vanuit mijn ouderlijk huis.
Het is nooit jou schuld! Jij bent oké zoals je bent ❤️
Goed dat je hulp hebt gezocht.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe!
En blijf maar delen hier dat kan echt een beetje helpen
Liefs Marina
Hi,
Aller eerst wat goed dat je je verhaal wilt delen!! Ik snap dat het progamma BOOS je heeft getriggerd. Ze benoemen dit spectrum best vaak. Maar uiteindelijk goed dat je het durft te delen.
Je hebt echt heel erg veel mee gemaakt in je jeugd maar ook op latere leeftijd zoals ik het lees? Het is erg sneu om te lezen dat er mannen zijn geweest die jou zo behandeld hebben. Ze moesten van jou afblijven!! En het bevriezen is een automatisch gewoontereactie als je zo iets mee maakt. Ik herken dit ook in mezelf.
Daarnaast las ik wast het moeilijkste daarbij is. Dat je een moeder hebt die je niet wilt begrijpen en geen steun, troost en liefde aan jou geeft terwijl je dat wel nodig had! Want zoiets meemaken is niet niks en gun je niemand. Ik had precies hetzelfde, nu op mijn 19e weet ik nog steeds niet goed wat liefde is en dat maakt het allemaal heel moeilijk.
Goed dat je iniedergeval bezig bent met therapie! En de wantrouw in mannen snap ik helemaal. De mannen die deden alsof ze je leuk vinden hebben je geschaad en dat geeft nu dit beeld.
Heel veel warmte voor jou en op een betere toekomst!!