zestig jaar weggestopt

Hallo lotgenoten,

Mijn verhaal speelt bijna zestig jaar geleden toen ik ongeveer tien jaar oud was. Misbruik in het urinoir naast de kerk, vlak naast mijn lagere school. Soms heb ik er jaren niet aan gedacht. Dan weer kwam een vaag gevoel dat er "iets" gebeurd moest zijn toen ik klein was, maar ik wist niet wat. Uiteindelijk herinnerde ik me twee jaar geleden dat het zich in een urinoir afspeelde. Ik kwam nog regelmatig in het dorp waar het zich had afgespeeld, maar geen urinoir naast de kerk. Twijfel. Ben ik gek. Zelf verzonnen? Toen heb ik het weer laten liggen.

Maar een jaar geleden kwam het gevoel weer op. Ik ging zoeken op internet en vond uiteindelijk bij een historische club de foto van het urinoir. Ik herkende het meteen. Het bleek eind jaren zestig te zijn afgebroken. Dat was een opluchting: ik was dus toch niet gek. En tegelijk kwam er verdriet naar boven en steeds meer herinneringen. 

Het was net middag en ik was op weg van huis naar school. Korte broek, schooltas. Ik was laat en wilde snel even een plasje doen voor ik de school binnen ging. Ik ging het stenen gebouwtje in met rechts en links van de ingang een kleine ruimte met urinoir. Ik rende links de bocht om en botste bijna tegen een man op. Hij trok mij tegen zich aan en duwde me op de knieën in dat smerige stinkende urinoir. Hij stak zijn pik in mijn mond tot in mijn keel. Ik moest kokhalzen en was in paniek dat ik zou stikken. Hij stonk naar pis. Ik walgde maar was bijna verlamd en ik deed gehoorzaam wat hij wilde. Hij had mijn hoofd beet en duwde dat heen en weer. Toen was hij klaar en ging weg. Ik stond op, veegde het vuil zo goed en zo kwaad als het ging van me af en wist even niet meer wat te doen. Naar huis en iets schoons aantrekken of door naar school en hopen dat ze niets zouden merken. Als ik dit schrijf breekt mijn hart nog bijna door de eenzaamheid die hier uitspreekt. Mijn moeder durfde ik niks te vertellen. Ik was er om haar gelukkig te maken, niet om met problemen aan te komen. Op school vertellen kwam niet eens in mijn hoofd op. Doen alsof er niets aan de hand was. Schoonvegen en weer doorgaan. Ik glipte als laatste de grote deur in en niemand die iets aan me merkte. 

Nu ik dit allemaal weet en voel, valt er veel op zijn plaats. De gevoelloosheid die ik tientallen jaren gehad heb bij seks met een man, altijd angst en walging voor zijn penis, het op mijn hoede zijn, me terugtrekken in mijn hoofd, ontzettend schrikken als iemand me onverwachts aanraakte, de dichtgeknepen keel die met grote moeite mijn stemgeluid doorliet, mijn hele onderlijf samenknijpen om niet te hoeven voelen, relaties afhouden.

Ik heb nu drie sessies gehad bij een lichaamsgerichte psychotherapeut die ik al kende van workshops. Die waren heel waardevol. Veel details dienden zich aan. Vooral de confrontatie met mijn eigen veroordeling was heftig en openbarend. Ik kon niet hardop zeggen dat ik als dat kleine jongetje machteloos was geweest en onschuldig aan wat er gebeurd was. Ik kon eerst alleen maar denken: was gevlucht, had geschreeuwd, had gevochten, had hem gebeten, had iets gedaan! Ik vond mezelf op zijn minst mede-schuldig. Afschuwelijk.

Toen las ik over de verschillende reacties die mensen hebben in stresssituaties, zoals vluchten, vechten maar ook vrede bewaren door mee te werken en verlammen en dat de reactie jou kiest in een fractie van een moment. Dat hielp me wel op weg om meer vrede te hebben met mijn reactie van meewerken en half verlamd zijn. 

Nu lees ik veel lotgenoten-verhalen en morgen ga ik naar de DVD Frozen Kids kijken. Waarschijnlijk ga ik nog enkele sessies afspreken en zie ik wel waar ik daarna behoefte aan heb. Het is een intense en emotionele periode. Ook dit verhaal opschrijven. Pijnlijk maar ook helend. En ik heb mensen om me heen die ik het verteld heb. 

Dank voor de mogelijkheid om mijn verhaal hier te delen.

Het lezen van lotgenoten-verhalen over hoe het misbruik het verdere verloop van het leven heeft beïnvloed, heeft mij ook veel verhelderd en gevoelens losgemaakt. Hoe mijn seksuele handelingen - zo klinisch was het wel - met andere mannen altijd de ontspanning, overgave en het gevoel ontbeerden. Hoe mijn eerste seksuele ervaring als volwassene erg veel leek op dat eerste seksuele misbruik: ik liet alles wat die andere man deed gelaten over me heen komen en was vooral bezig met het goed te doen voor die ander zodat hij niet boos zou worden en ik me niet zou hoeven schamen.

Het verheldert ook dat het niet alleen het eenmalige schokkende en gewelddadige misbruik is, dat mijn leven heeft gekleurd, maar ook dat ik een introvert kind was, het gezin waar ik uit kom en dat ik de positie van troostende vriendin voor mijn moeder moest innemen, dat mijn vader mij op grote afstand hield. Mijn moeder had gewild dat ik een meisje was en stak dat niet onder stoelen of banken en dat was erg verwarrend voor mij. Ik weet nog dat ik me soms helemaal koortsig voelde en zweette als ze dat tegen me zei. En dat ik als elfjarige ontdekte dat ik homoseksueel was, hielp ook niet echt om me vrij en veilig te voelen en verbonden met mijn leeftijdgenootjes.

Nu ik de herinnering aan het misbruik en de gevoelens erbij kan toelaten, werkt dat ook troostend. Nog beter begrijp ik dat ik door mijn karakter, gezinssituatie en nu dus ook het misbruik, bijna wel moèst worstelen met seksualiteit en intimiteit.