Morgen ga ik echt weg

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van geweld’
1 december 20215 reacties241 weergavenPublieke groep
Default profile image
SaraQ

Dit is de laatste keer geweest, dit kan niet, dit gaat over mijn grens. De volgende keer ga ik weg. En toch bleef ik keer op keer, zes jaar lang.

Dolverliefd en nog geen 20 jaar, ik ging samenwonen met een jongen van dezelfde leeftijd. De liefde verblind, alle rafelrandjes zag ik niet. En het ging goed. Tuurlijk waren er dingen die ik jammer vond: hij mocht mijn vrienden niet, zag mijn familie niet graag en vond het niet fijn mijn hand vast te houden op straat. Maar ach, dat zijn kleine dingen. Net als de ruzies. Maar de ruzies werden heviger en vaker. Op 1 of andere manier was het altijd mijn schuld. Ik zag de dingen niet juist, mijn verwachtingen waren belachelijk. En als ik moest huilen, maakte hem dat alleen maar bozer. Dat deed ik omdat ik mijn zin niet kreeg. Zijn woede werd groter en mijn onmacht ook. Soms sloeg hij iets in huis kapot uit pure woede en onmacht. Een enkele keer was ik zo bang dat ik me opsloot op de slaapkamer met de deur op slot. Maar daarna waren er weer lieve woorden. Gaf hij mij weer net genoeg om toch te blijven. Ik twijfelde aan mezelf, mijn gedachten over de situatie, mijn visie, mijn gevoel, mijn emoties. Ik raakte vervreemd van mijn vrienden en familie. Droeg een masker. Speelde mooi weer. Maar thuis liep ik op mijn tenen om hem niet boos te maken. Ik was mezelf kwijt, verzorgde mezelf niet, was niet meer sociaal en kwam niet vaak het huis uit. Niemand wist wat er binnen afspeelde.

Vaak dacht ik: dit kan niet, je gaat een grens over! Maar verbaal kreeg hij mij eronder. En ik voelde me zo zwak. Ik wilde weggaan maar durfde niet, hoe moest het dan? Tot het moment dat hij mij duwde in een ruzie. Dat was de druppel EINDELIJK. Ik ben hals over kop vertrokken en ben liefdevol opgevangen door familie en vrienden. Meer liefde dan ik ooit had durven hopen.

Psychische mishandeling, manipulatie, narcisme, geef het een naam. Ik wist 1 ding: ik ben geen slachtoffer, ik ben niet beschadigd en ik ga door. Ik ben een jonge vrouw, zelfstandig en heb een goed sociaal netwerk. Hoe kan dit mij zijn overkomen? Ik schaam me zo enorm. Ik ben zo streng voor mezelf. Dit kan iedereen natuurlijk overkomen en ik ben niet de enigste. Maar hulp vragen? Nee dat doe ik morgen wel. Alles stop ik vakkundig weg.

Nu, 3 jaar verder, durf ik toe te geven dat ik een slachtoffer ben. Ik ben beschadigd. Ik heb nu nog last van de gevolgen. Ik heb het lang genoeg alleen gedaan. Zelf nu laat ik niemand 100% toe en zorg ik dat niemand te dichtbij komt. Het kostte 3 jaar, ik vind het doodeng maar: vrijdag heb ik een gesprek met de huisarts en vraag ik hulp.

Reageren op dit verhaal?

Members of the Lotgenoten Community can join into the conversation with other members. Share your experiences, support other members or ask questions.

5 reacties

Default profile image
FietserG13

Hartstikke goed van je om hulp te vragen, want dat is heel moeilijk. Aan jezelf toegeven dat je slachtoffer bent is geen nederlaag maar juist een overwinning, waardoor je hopelijk wat positiever en wat milder over jezelf gaat denken. Je bent heel erg beschadigd, dat is veroorzaakt door de dader en absoluut niet door jouzelf. Ik wens je van harte toe dat je, in wat voor vorm dan ook, geweldige hulp krijgt die er voor zorgt dat de gevolgen van je mishandeling een steeds kleinere rol in je leven gaan spelen en dat er steeds meer zelfvertrouwen en plezier voor in de plaats komen. De belangrijkste stap daartoe heb je nu gezet, daar mag je jezelf best een dikke pluim voor geven.

Login om te reageren
Thijs | Ambassadeur

Beste SaraQ,

Wat moedig van je om je onder de donkere deken uit te vechten en fijn dat je lieve familie en vrienden hebt die je opvangen.
Heel verstandig dat je hulp gaat zoeken via de huisarts om het laatste stuk te kunnen verwerken en weer tot jezelf te komen.
Het zal geen gemakkelijke weg zijn maar je hebt al grote stappen gemaakt, dus dit kun je ook.
Heel veel sterkte.

Met vriendelijke groet,

Thijs

Login om te reageren
Alida1971

Beste saraQ,
Wat dapper dat je de stap hebt genomen om daar weg te gaan. En dat je nu hulp gaat zoeken. Ik herken het allemaal ik heb negen zo'n man gehad. Tot het niet meer ging en hem doormiddel van de rechter er uit heb gezet. Maar de masker van toen draag ik nog steeds af en toe vooral als ik me niet goed voel of ergens mee zit dan zeg ik altijd het gaat goed hoor. Ik wens jou heel veel sterkte vrijdag bij de huisarts.

Login om te reageren
Default profile image
Annabellaaa

Heel knap van je!
Weet dat je de schuld nooit bij jezelf moet zoeken. Een narcist projecteert zijn tekortkomingen op degene waar hij het meeste van houdt. Jouw ex is degene die ziek is en niet jij.

Juist omdat je een sterke vrouw bent is dit jou overkomen. Een narcist haalt energie uit jouw kracht en voedt zich hiermee.

Succes met je traject bij de huisarts, ik hoop dat het je zal helpen jezelf weer terug te vinden.

Login om te reageren
Default profile image
KJM

Ik hoop dat je samen met je (vervolg)traject het een plek kan geven en wens je heel veel succes. Heel moedig dat je je durft te uiten met dat het iets met je gedaan heeft, logisch ook! Niemand vraagt hier om en ook jij niet. Het overkomt je en dat behoort een plek te krijgen. Ik heb vrij snel durven toegeven dat ik slachtoffer was maar had niet voorzien dat de schade lang zou blijven en er nog steeds is.

Laatst hoorde ik een lied van MEAU - Dat heb jij gedaan. En haar tekst komt zo overeen met hoe ik het ervaren heb en nog steeds ervaar. Het geeft mij rust. Je bent niet alleen en je mag voelen. Nogmaals heel veel succes.

Login om te reageren