Tijdens een feestje

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
11 oktober 20215 reacties127 weergavenPublieke groep
Default profile image
nicolealex

Lieve lezer,

Afgelopen jaar ben ik tijdens een feestje (waar ik bleef slapen in de logeerkamer), terwijl ik sliep, door een extreem dronken vent aangerand. Vervolgens wakker geworden daardoor en wilde mij ertegen verzetten, waarna ik aardig hardhandig ben verkracht. Na nogmaals mijzelf te verzetten en een flinke huiluitbarsting, ben ik tegen de kast aangeduwd/aangegooid, waardoor ik met verwondingen op mijn gezicht op de grond lag. Die vent is vervolgens direct in slaap gevallen, waarna ik direct weg kon komen. Echter was het toen al veelste laat. 

Als 20 jarige meid weet ik mijzelf echt geen raad hiermee. Sinds afgelopen juni loop ik bij de psycholoog. Ik wil er graag over praten, maar ik sla de hele tijd dicht. Ik wil vanaf het eerste gesprek al beginnen met traumatherapie, maar iedere keer als ik er kom stel ik het weer uit. Ik kan het woord verkrachting of soortgelijk gewoon niet uitspreken, omdat het voor mij te confronterend is. Toch merk ik aan alles dat het wel tijd is om er iets mee te doen. Zo ben ik ontzettend bang voor mensen, maar ook voor mijzelf (if that makes sense). Ik ben ontzettend bang dat ik iemand weer over mijn grenzen laat gaan. Oftewel, zelfs het vertrouwen in mijzelf is hiermee geschaad. Deze angst uit zich vervolgens ook weer in extreme nachtmerries. Tevens date ik sinds kort met heel lief en begripvolle jongen en weet ik dat deze ervaring een uitdaging voor mij gaat worden wanneer dit serieus iets wordt. Ook daar stress ik nu om. 

Mijn omgeving is ervan op de hoogte, maar over deze ervaring praten we verder niet. Als ik erover praat/nadenk, voelt het voor mij alsof ik te veel 'zelfmedelijden' heb. Alsof ik er maar in blijf hangen, terwijl het leven ook zoveel moois heeft. Om deze reden vermijd ik het volledig en probeer ik iedere dag ontzettend positief te blijven (wat opzich een goed iets is). Dit zorgt er ook voor dat ik iedere dag ontzettend veel doe. Op het moment dat ik niets doe, ga ik eraan denken en dat lukt me dus niet. Met angst, paniekaanvallen en huilbuien tot gevolg. Ik zou zo graag de rust weer terug willen vinden en dat is waar ik mij de komende tijd in ieder geval op ga focussen. Toch zou ik het ook ontzettend fijn vinden als er iemand is die soortgelijks heeft meegemaakt en dit met mij zou willen delen. Het voelt soms alsof ik er helemaal 'alleen' voor sta. Wellicht dat iemand daar wat aan bij kan dragen, en natuurlijk heb ik ontzettend veel positiviteit om terug te geven :)

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Het doet mij goed om dit even uit te schrijven. Tips hoe ik de rust of het vertrouwen in mezelf weer terug kan vinden, zijn natuurlijk hartstikke welkom! 

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Slachtofferhulp Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

5 reacties

Default profile image
heehallo

Wow ik herken me zo erg in wat je zegt… Als je wil mag je me een privé bericht sturen. Maar doe vooral wat goed voelt voor jou!

Login om te reageren
Edwin | Ambassadeur

Hoi nicolealex,
Wat goed dat je ons gevonden hebt en wat ongelofelijk knap dat je zo je verhaal doet. Blijkbaar is het uitspreken van de gebeurtenissen nog een te grote stap, maar het vinden van woorden hier is je gelukt. Ik heb daar veel repect voor. Sommige van ons konden dat vele tientallen jaren niet. In mijn geval duurde dat bijna 30 jaar, dus de stap die je nu zet is een heel grote.
Ik vind het oprecht verschrikkelijk dat je dit mee hebt moeten maken en hebt moeten ondergaan. Je noemt het zoals het is, een verkrachting. Je bent slachtoffer daarvan en dat vind ik heel naar voor je.
Goed dat je de stap gezet hebt naar een psycholoog. Het is heel begrijpelijk dat je nog niet alle details kunt beschrijven en dat ze nog te groot zijn. Dat is het trauma dat je meegemaakt hebt. Je zou eens kunnen beginnen om dit bericht aan je behandelaar te laten weten. Dat weet hij of zij gelijk dat je het lastig vindt om dingen te bespreken. Dat helpt jullie denk ik samen verder. Kleine stapjes vooruit.
Dat je bezig blijft om niet te gaan malen in je hoofd is zo herkenbaar. Dat is een manier om met je trauma om te gaan. Door met de psycholoog er, onder begeleiding, wel stapje voor stapje aandacht aan te geven, gaat je helpen om het een plek te geven. Dan ga je weer de rust vinden. Dat weet ik zelf ook. Die rust komt er voor je. Net als bij mij. De zon gaat weer schijnen voor je!
Er zijn hier heel veel mensen die je verhaal snappen en voelen. De steun die je zoekt, kun je hier vinden. Je mag ons ook altijd via een privébericht benaderen als je dat liever hebt.
Nogmaals knap dát je het beschreven hebt. Gebruik deze ervaring om je verhaal met je behandelaar verder op te pakken. We wensen je heel veel succes en je weet ons te vinden. We zijn er voor je. Groetjes, Edwin

Login om te reageren
Default profile image
nicolealex

Dag Edwin,

Ontzettend bedankt voor je reactie, doet mij extreem veel! Ik ga met dit verhaal naar mijn behandelaar om dit verder op te pakken. Doordat ik dit heb gedeeld, is er al iets van een last van mijn schouders afgegaan. En gelukkig genoeg voel ik dat ik er nu iets meer open voor begin te staan en me minder hoef te schamen. Je reactie, die ik heel fijn vond om te lezen, heeft daar aan bij gedragen. Nogmaals bedankt!!!

Liefs,
Nicole

Login om te reageren
Janevadim

Dag Nicole,

Ik heb gelijkaardige feiten meegemaakt en herken mezelf ook in je verhaal.
Ik vind het zo erg en jammer voor jou.
Als je wil kan je mij ook privé sturen .
Dikke knuffel

Login om te reageren
Edwin | Ambassadeur

Hoi Nicole, Graag gedaan. Daar zijn we hier voor, om elkaar te steunen en te laten merken dat je er niet alleen voor staat. Goed dat je met je verhaal naar je behandelaar gaat om dit verder op te pakken. Heel veel van ons merken dat als het lukt om je verhaal te delen, er ruimte ontstaat. Mensen die je ineens onverwacht blijken te steunen, helpt. Lotgenoten vinden, helpt. Maar vooral je verhaal ventileren. Lucht geven, zodat het er uit gaat. Dat is heel belangrijk. Je hoeft je werkelijk nergens voor te schamen. Je bent slachtoffer van een misdaad. Heel veel succes met het delen van je verhaal met je behandelaar. Maak je geen zorgen als niet alles in een keer naar buiten komt. Vaak komen de verhalen stap voor stap, omdat je systeem er aan moet wennen om openheid te geven. Veel van ons sluiten deze gebeurtenissen op en die moeten er dan toch echt een keer, stap voor stap dus, uitkomen. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het delen zorgt voor lucht en licht. In je systeem en in je leven!
Hou vol en je weet ons hier te vinden. Groetjes, Edwin

Login om te reageren