Hopen op herstel

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
30 september 20211 reactie137 weergavenPublieke groep
Default profile image
DLEnsche

Hoi mensen, 

Ik ben alleen een tijdje bezig met het verwerken van mijn trauma en durf nu eindelijk de stap te maken om meer contact te leggen met lotgenoten. Ik ben nu een 21 jarige jongeman, en voor de buitenwereld leef ik mijn standaar leven als student. Maar voor mijn gevoel leef ik een dubbel leven, aan de voorkant is er de enthousiaste student, altijd bezig en grappig. De andere kant is er de jongen die zich altijd minderwaardig en slecht voelt.

Ik ben van mijn 13de tot mijn 17de misbruikt en verkracht door mijn stiefbroer, die maar 4 maanden ouder is dan ik. Ik heb hierover mezelf altijd de schuld gegeven en dat doe ik ergens nog steeds. Ik weet dat dat niet zo is, maar de realiteit voelt anders. Vond ik het echt niet fijn? Wilde ik het zelf eigenlijk wel?

Dit speelde af terwijl ik thuis ook geestelijk en lichamelijk mishandeld werd door mijn vader en stiefmoeder. Er was geen ruimte om me goed te kunnen verzetten of om naar iemand toe te gaan om het te vertellen. Niemand die me zou geloven en ik zou er alleen 2 weken lang om geslagen worden. Mijn stiefbroer was in eerste instantie de enige persoon die me echt zag en die bevriend met me wilde zijn, en daarna begon het misbruik.

Ik merk dat als hetero man seksueel misbruik heel moeilijk is om aan te kaarten, helemaal bij andere mannen. Het is moeilijk bespreekbaar, en toch knaagt het elke dag aan me. Ik weet niet of anderen dat ook zo ervaren met een soort gelijk verhaal, maar natuurlijk is dit voor iedereen heel moeilijk te bespreken en heeft iedereen het gevoel dat niemand je gaat geloven. 

Waar ik nu heel erg mee zit is of ik nog aangifte moet gaan doen voor zowel het seksueel misbruik van m'n stiefbroer en de mishandeling door mijn vader en stiefmoeder. Ik ben extreem bang om toch die stap te nemen, bang dat ze me alsnog weer iets aan gaan doen. Ook is in de 10 jaar mishandeling en misbruik Jeugdzorg en de Raad vd Kinderbescherming aanwezig. In hun onderzoeken wordt er alleen totaal geen onderzoek gedaan naar de thuissituatie maar alleen naar dat ik autisme diagnose heb en dat ik het leven niet zou trekken. Achteraf blijkt de autisme diagnose niet te kloppen, maar waren de klachten op dat moment mijn overlevingsmechanismen die mij van de buitenwereld afsloten. Ik vind Jeugdzorg daardoor erg verantwoordelijk voor de situatie omdat zij in de hele 8 jaar van hun aanwezigheid in de situatie totaal gefaald hebben om ook maar iets te zien en mij uit de situatie te halen. Hebben  jullie een idee wat ik met mijn boosheid naar Jeugdzorg zou kunnen doen?

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Slachtofferhulp Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

1 reactie

Edwin | Ambassadeur

Hoi, wat een heftig verhaal. Ik vind het echt heel erg dat je dit hebt moeten ondergaan in je jonge leven. Het is verschrikkelijk om vanaf je 13e misbruikt te worden en dan ook door iemand die zo dicht bij je staat/stond. Ik weet uit eigen ervaring dat heel veel slachtoffers zichzelf de schuld geven. Wat als ik... ? Dat wordt waarschijnlijk gevoed door het besef dat je een lichamelijk reactie kreeg en dus nu/toen het idee gekregen hebt, dat je het dan zelf ook plezierig moet hebben gevonden, toch? Dat is niet zo. Die twee dingen staan echt helemaal los van elkaar. Je hebt geen schuld, je bent slachtoffer. Er was niets wat jij meer of minder had kunnen of moeten doen. Je hebt te maken gekregen met een misdadiger, die misbruik van je gemaakt heeft!

Heftig ook dat je thuissituatie zo volatiel was. Heb je hulp nu bij het verwerken van het misbruik en van de mishandelingen? Ik hoop het. Zo niet, dan zou ik je adviseren om contact te zoeken met je huisarts en op zoek te gaan naar een professionele hulpverlener. Iemand die jou kan helpen om dit een plek te geven.
Ik snap dat je het gevoel hebt dat je als hetero man er niet makkelijk over praat. Dat gold voor mij evenzo. Toch heb ik het gedaan en gedeeld met mijn omgeving en dat was heel ondersteunend. Je kent de uitdrukking "een mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest? Dat gold toen voor mij, wellicht ook voor jou.
Of je aangifte moet doen, is een afweging die alleen jij kunt maken. Daar zullen anderen een mening over hebben. Vanaf een afstand lijkt het me goed om het wel te doen, om je stiefbroer verantwoordelijk te houden voor zijn gedrag. Maar jij bent de enige die dat kunt beoordelen. Ik zou het overwegen. Je kunt volgens mij ook informatief met de politie praten, zonder direct aangifte te doen. Dan kun je met een rechercheur eerst een de stappen en zo doorspreken.
Ik lees dat je overlevingsmechanismen geïnterpreteerd zijn als autisme. Dat is heel verdrietig, want daardoor wijst men dus naar jou, jouw beperkingen. Dat vind ik verdrietig en onterecht. Maar aan de andere kant hadden ze de overlevingsmechanismen niet mee kunnen nemen, omdat het misbruik niet bekend was veronderstel ik?
Je boosheid naar Jeugdzorg snap ik heel goed, maar in mijn ogen is die boosheid vooral gericht op alles je meegemaakt hebt. Ook dat komt aan bod in een therapie. Ik zou dat traject eerst opstarten en dan aan het eind beoordelen welke stappen je nog wilt zetten. Geef niet teveel energie aan zaken om je heen, maar ga aan de slag met de zorg voor jezelf. Ben aardig voor jezelf en gun jezelf een therapeut en een traject om de toekomst op een andere manier tegemoet te gaan. Ik wens je heel veel sterkte. Weet dat je hier altijd terecht kunt. We zijn er hier voor je. Als je nog vragen hebt of zo, dan weet je mij/ons te vinden. Hou je taai! Groetjes, Edwin

Login om te reageren