Mijn verhaal
Hoi iedereen!
Ik ben hier net nieuw, dus ik dacht ik plaats mijn verhaal even!
Ik ben van m'n 6e tot m'n 8e seksueel misbruikt door de vader van mijn toenmalige beste vriendin.
Het begon eigenlijk allemaal heel onschuldig, ik kwam in groep 3 op die school. We moesten van school wisselen omdat mijn broer werd gepest op de 1e school.
Al gauw werd ik vriendinnen met een meisje uit m'n klas, en spraken we erg vaak af. M'n ouders vonden dat erg prettig omdat ze erg veel werkte en geen tijd hadden om ons elke dag op te halen. Vrij snel begon het seksuele misbruik, elke keer als ik daar was gebeurde het. Ik kon niks tegen mijn ouders zeggen omdat ze mij bedreigde met het vermoorden van m'n hele familie. Ook werden er foto's van me gemaakt als ik in bad zat, dit hebben ze vol trots aan mijn moeder laten zien, die dacht er niet veel van op dat moment. Na een paar maanden begon ik zelf ook erg te veranderen, ik was altijd heel vrolijk. Dat werd met de dag minder, ook kon ik ineens heel boos worden en was ik als klein meisje liever alleen en wou ik niet met m'n familie zijn.
Na een jaar begon m'n moeder zich zorgen over me te maken, ik glipte steeds meer weg. M'n moeder is uiteindelijk een gesprek met me aan gegaan met de vraag wat er aan de hand was, het enige wat ik kon zeggen was "ik ben stout dus ik moet alleen zitten". Mijn moeder is vervolgens met m'n vader in gesprek gegaan. Hij zei dat ik me aan stelde en dat er niks aan de hand was.
Een paar maanden later werd het seksueel misbruik steeds erger en gebeurde het vaker. Uiteindelijk deed de moeder ook mee, hun moeder was daarnaast ook overblijfmoeder. Hierdoor durfde ik niet meer over te blijven op school, m'n broer en ik moesten samen tussen de middag naar de lokale snackbar omdat ik zo bang was om met haar te zijn.
De laatste keer dat het is gebeurd was op een camping, waar we samen met hun Stonden. Ik moest van mijn ouders 1 nacht bij hun in de caravan slapen, dit was de laatste keer dat het gebeurde. Het enige wat ik nog van die avond weet is dat ik op de grond gegooid ben, ik vastgehouden werd en verder is het 1 zwart gat. Blijkbaar ben ik midden in de nacht naar mn ouders gerend en heb ik daar voor de deur van de caravan geslapen.
Mijn opa is uiteindelijk degene geweest die ervoor gezorgd heeft dat ik van school af ben gehaald. Mijn vader heeft me nooit geloofd en gelooft me nu nog altijd niet. Doordat mijn vader zo boos was heeft hij gezegd tegen mijn opa dat hij dan maar voor me moet zorgen, want ik was "ontspoort", de eerste maanden op die nieuwe school waren een hell. Ik zag elke dag hoe m'n broer en broertje worden opgehaald door m'n vader. Ik kon elke dag naar m'n opa lopen, hierdoor kregen we een hele sterke band. Ik zag hem meer als mijn vader.
2 maanden later overleed hij aan leukemie. Ik was kapot, en had een hekel aan alles en iedereen.
Ik ben nu 22 en ik kan er met niemand over praten, het is voor mij zo lastig om alles wat er gebeurd is uit te leggen. Ik ben nog steeds iemand die het liefst alleen is, ik ben bij een psycholoog geweest. Het probleem bij mij is dat er zo'n muur omheen zit en ik er gewoon face to face totaal niet over kan praten. Ik voel me alleen, iedereen denkt dat ik altijd vrolijk ben maar ik ben nooit vrolijk. Ik zet een masker op en ben aan het eind van de dag gewoon kapot door het vrolijk moeten zijn.
Soms weet ik zelf ook gewoon niet meer, ik wil het zo graag achter me laten maar het lukt gewoonweg niet.
9 Reacties
Lieve lieve mighty. Wat ongelooflijk verdrietig dat dit je is aangedaan.
Heel veel sterkte gewenst. Wat mij momenteel helpt is praten met iemand, maar ook een therapeut die gespecialiseerd is in Zijnsorientatie. Misschien is dat ook iets wat jou kan helpen. Heel veel liefde toegewenst.
Wat een verschrikking lieverd. Ik kan het me niet voorstellen hoe dit is om mee te maken. Ik ben namelijk niet misbruikt op jonge leeftijd (pas toen ik 17 was), wees heel zacht met jezelf. Jij kon hier niets aan doen. Als je er niet over kunt praten, is misschien iets met dieren wat voor je? Een goede therapeut die met paarden werkt? Of een creatief therapeut? Iets met schilderen of dansen? Het lijkt me wel dat je een uitweg wilt vinden. ? veel liefs en sterkte
Deneuve heeft helemaal gelijk
Heel veel sterkte Mighty1! Je hebt het duidelijk geschreven, het moet erg verwarrend zijn geweest voor je, ook omdat je ouders niet achter je zijn gaan staan. Dan mis je de bescherming. En ik hoop dat je vriendinnetje er heelhuids uit is gekomen, want die zat daar natuurlijk ook niet goed. Ik hoop dat het lukt om het aan de huisarts te vertellen en dat je voortaan wel beschermd wordt, en ook mag helen. Het is niet jouw schuld.
Ik weet zeker dat je er uit kunt komen, besef dat het tijd gaat kosten en dat je moet durven investeren: energie, moed, tijd, lef en liefde; en er in geloven. Het feit dat je hier zit geeft mij alle vertrouwen dat jij dit kunt, want je wil een oplossing, je wil leven, niet alleen overleven. Zorg intussen ook goed voor je lichaam; beweeg en eet gezond.
Ik snap je wel, heel goed zelfs. Hoe halen die vunzerikken het in hun hoofd !!!??? !!! Nu wordt het grootste prpbleem de angst te gaan voelen wat je natuurlijk niet kunt, want dan breekt de hel los, Ik maak me wat zorgen of je wel in handen komt van een echt goede begeleider
Hoi Mighty1
Dat je niet over je ervaringen kunt praten is heel erg herkenbaar. Gelukkig kun je je er wel over schrijven. Dat is al een goed begin. Een begin om je wens in vervulling te laten gaan. Je wens om je ervaringen te verwerken en om je leven op te kunnen pakken.
Je schrijft dat je bij een psycholoog bent geweest. Maar daar is iets goed mis gegaan.
Iemand met jouw ervaringen heeft recht op goede gespecialiseerde hulp om je trauma’s te verwerken. Trauma’s van het seksueel misbruik en het niet door je ouders begrepen zijn of worden.
Kun je een afspraak maken met je huisarts en hem het verhaal vertellen of laten lezen. Bespreek met hem/haar dat je naar een GGZ-instelling wilt worden doorverwezen die gespecialiseerd is in het helpen van mensen met een seksueel trauma. Vind je dat lastig bel dan eens met het centrum seksueel geweld of Slachtofferhulp. Probeer iets in die richting te ondernemen want er is werk aan de winkel. Hoe langer je wacht hoe ingrijpender het wordt. Je kunt niet snel genoeg geholpen worden. Je bent te belangrijk om zo door te gaan.
Ik ken het gevoel
Sterkte, ik hoop dat je het uiteindelijk een plek kunt geven...