Pijn
Ik was ongeveer 17 en kreeg toen pas behoefte aan seks en alles wat daar bij hoort
Ik wist niks en wilde er met mijn moeder over praten die vond het raar en verplichte mij om er met mijn stief vader over te praten
En zo begon het. Het begon met kleine dingen en ging al snel van kwaad tot erger van verplicht praten over wat ik voelde tot verplicht met hem knuffelen en porno kijken
Tot ik op een dag alleen met hem thuis was hij kwam naar boven en dwong mij om mijn shirt uit te doen hij maakte mijn bh los en uiteindelijk greep hij mijn borsten vast en zei dit vind je wel lekker hé terwijl hij mij heel hard vast hield ik bevroor en kon niks behalve huilen
Mijn moeder gelooft mij niet en ik heb ook geen bewijs door dit durf ik er met niemand over te praten ik ben nu bijna 21 en nog maagd
Hoe pijnlijk ook hij was mijn eerste seksuele ervaring en ik kan mij aan niemand geven hier door ik ben bang en weet niet wat ik met mezelf aanmoet vaak denk ik dat ik beter uit het leven kan stappen
6 Reacties
Blijf praten schatje. Je bent lief en dat zeg ik zonder bijbedoelingen, Ik hoop dat je dat kunt geloven
Wauw wat heftig. Wat mensen altijd tegen mij zeiden met deze gedachten. Zware tijden passeren weer, sterke personen blijven staan. Dus je komt er exht wel gwn even doorzetten. Als je erover wilt praten stuur maar een berichtje. ?
Je raakt me omdat je moest huilen. Kon ik je maar echt troosten, en in mijn armen nemen en wiegen zoals een lieve moeder doet. Of zo als ik zou doen als ik je vader was. En: waar is jouw vader dan?
Hoi Emma,
(Stief) Ouders zouden de mensen moeten zijn die er voor je zijn en om je geven. Als deze dan je integriteit aantasten door zoiets te doen... ja dan staat je wereld stil. Wie valt er te vertrouwen als zelfs degenen die onvoorwaardelijk van je zouden moeten houden dit doen of laten gebeuren.
Je eerste ervaring met het onderwerp en alle onduidelijkheid hebben gemaakt dat het vreemd verwarrend vervelend en beangstigend werd. Angst gaat steeds meer deel uitmaken van je leven hierna en vervolgens wordt de wereld een plek die steeds onprettiger is.
Je steun en toeverlaat, je ouders, zijn er dus niet om je te steunen en dan ga je je heel alleen voelen. Zo alleen dat het leven steeds minder waarde gaat kennen voor je. Suïcidale gedacht zijn dan sneller in beeld. Tot dusver heel herkenbaar allemaal en voor velen meer naast jou.
De vraag rest alleen. Heb je al eens met iemand erover gesproken of is dit de eerste keer dat je het uit?
P.s. dat uit het leven stappen een oplossing lijkt dat is met name omdat ons brein zoekt in oplossingen welke in ons hoofd al aanwezig zijn. Vaak is dat de enige die we nog kennen die we nog niet geprobeerd hebben. Heel vervelend om continue met die gedachten te zitten. Heb je manieren voor jezelf om je gedachten te kunnen draaien?
Hai Emma,
Lieverd wat een heftig verhaal en wat dapper van je dat je dit met ons wil delen! Ik geloof je! Jij bent het zeker waard. Het leven is echt heel mooi en ik weet zeker dat je ooit iemand tegen komt die jou neemt zoals je bent en er voor je zal zijn. Mijn advies voor jou is ga met een hulpverlener praten probeer het een plekje te geven. Het is verschrikkelijk wat er met je gebeurt is en dat je moeder je niet wil geloven. Ik ben wel en als je nog vragen hebt mag je altijd privé een berichtje sturen❤️ Sterkte en hou vol
Liefs Marina
Och Emma'je toch. Ok geloof echt dat jij hieruit kunt komen. Die stiefvader vind ik geschift, Dat doe je toch niet. En, hoe naar ook om te horen voor jou, ik vind je moeder geen goede moeder, echt niet. Besef dat het extra mooi voor een man (of vrouw) zal zijn, als jij de goede kandidaat voor een mooie relatie treft, dat jij maagd bent en voorzichig met de kostbare schat van seks in liefde wilt omgaan. Hij of zij zal je begrijen. Ik begrijp je