schaamte
Hoi,
Als 6-7 jaar oude jongen heb ik te maken gehad met misbruik door oudere jongens uit de buurt. Nu 30 jaar later merk ik dat het voor een groot gedeelte mijn leven heeft bepaald. Een jaar geleden heb ik EMDR sessies gehad en is een deel van de stress weg en leer ik langzaam te ontspannen.
Maar het is nog niet weg. Laatst had ik een gesprek met een goede vriendin en vroeg zij naar wat er nou eigenlijk was gebeurd. Daar kon ik mede door de EMDR redelijk goed over vertellen. Dit was de eerste keer in maanden dat ik er weer mee bezig was. Maar wat er daarna eigenlijk overheerst is een gevoel van schaamte. Niet per se voor wat ik heb meegemaakt, maar voor het grote effect wat het op mijn leven heeft gehad. Dat ik het alles heb laten overnemen en bepalen terwijl als ik er nu aan terugdenk of erover vertel het als een hele kleine gebeurtenis klinkt en ook niet zo groot meer voelt. Ik ben ook bang voor de oordelen van anderen, omdat zoiets kleins zo’n grote impact op mijn leven heeft gehad.
Komt dit bekend voor? Hoe gaan jullie hiermee om?
2 Reacties
Hi S,
Herkenbaar wat je zegt, is echt verrot om zo nu en dan te merken dat foute situaties van t verleden de hele belevingswereld van een individu kunnen veranderen. Ik loop er zelf nog altijd tegen aan af en toe. Dan lijkt ineens alsof je zelf de enige bent die zich "niet normaal" heeft ontwikkeld. Tenminste zo voelt dat soms voor mij, wat mij helpt is vooral beseffen dat mensen meestal een product zijn van hun situaties, omgeving en opvoeding. Niet jou schuld dus. Jij had in een beschermde omgeving opgegroeid moeten worden, daar hebben alle kinderen recht op. (!) Aangezien daar in t verleden een breuk van vertrouwen is ontstaan is t niet raar dat men als volwassen een andere kijk op t leven, hun leven, hebben. Ook heeft iedereen heeft een verhaal, niemand is echt "normaal". ;) Tenminste dat zal wel mijn onpopulaire mening zijn, weet nie.
Goed dat je hier iig, je gedachten en ideeën kwijt kunt. Als t zich echter blijft aandringen op een storende manier belemmerend in je dagelijkse bezigheden enzo, zou ik toch nog even weer een afspraak maken met een professionele begeleider al is t gewoon om even te kletsen over wat er in je om gaat.
Als je in God gelooft vind ik dit altijd een fijne oppepper, https://www.youtube.com/watch?v=W1cv1tzzgbk vanwege de tekst : "im trading my sorrows, im trading my shame, lay them down, for the joy of the lord"
Dan ga ik n btje gek dansen en meebleren of doe alsof ik in de band zit, als k thuis ben natuurlijk. #airguitar is niet vreemd is een hele kunstvorm geen grap!
Veel liefs en sterkte. Mmizu
Zoiets kleins. Is het zo klein dat je het nogmaals zou willen meemaken dan? Of het iemand anders het toe kunt wensen? (Ik maak het maar even groter weer zodat je de juiste proportie kunt vinden)
Ons brein doet rare dingen met ons om te overleven. Zo kan iets heel ingrijpends verdraaid worden door ons brein tot iets kleins. Bagatelliseren wat er is gebeurd om het draaglijk te maken. Helaas krijg je dan ook waar jij nu last van hebt. Zodra je bij de emotie komt en het groter maakt doordat je erop in zoomt, gaat je brein doen wat het toen deed. Het weer kleiner en draaglijk maken. Dus nee het is niet vreemd dat dit nu bij je gebeurt. Ja het is soms wel lastig om deze processen te zien gebeuren en te kunnen bijsturen.
6 a 7 jaar oud. Dan ben je bezig met oorzaak en gevolg ontwikkelen en dan kan deze dus ook verstoord raken. In combinatie met rolverwarring is het dan al snel allemaal jouw schuld.
Het mag nog steeds groot zijn, maar je hoeft de last niet meer als groot te ervaren. Dat is de balans waarnaar je nu op zoek lijkt. Heb je die persoon verteld hoe lastig het was en de negatieve zelfbeeld ontwikkelingen die erop gevolg hebben? Of heb je het algemeen gehouden alsof het over een ander ging?
Of het nu wel of niet groot genoeg was doet er eigenlijk ook niet toe. Het heeft het effect op je gehad wat het heeft gehad. Je bent het aangegaan en bent ervan hersteld. Ongeacht hoe groot. Je bent hersteld van een trauma. Niets om voor te schamen dus, eerder trots op zijn.
Hoe had de ander erop gereageerd?