Mijn omgeving gelooft mij niet
Lieve allemaal,
Ik zit met iets lastigs waar ik weinig over kan vinden. In 2015 heeft mijn toenmalige werkgever mij misbruikt. Ik had een ontzettend laag zelfbeeld, was heel erg conflictmijdend en vond het moeilijk grenzen te stellen. Hij speelde daarop in, bleef aandringen op afspraken en ik heb meerdere keren seks met hem gehad terwijl ik dat eigenlijk niet wilde. Hij drong net zolang aan tot ik mee ging. Als ik zei dat ik wilde stoppen negeerde hij me waardoor de sfeer op mijn werk om te snijden was. Dus gaf ik maar weer toe. Op een bepaald moment sprak ik mijn collega’s niet echt meer en ook mijn vriendinnen niet. Tegen mijn man durfde ik het niet te vertellen. Ik probeerde zelf te stoppen maar steeds weer manipuleerde hij me en zette mij onder druk. Uiteindelijk was het alsof hij in mijn hoofd zat en ik hem ‘nodig’ had. Ook nadat ik wel ander werk had, bleef hij aandringen.
Inmiddels is het over en ik heb al meer dan een half jaar psychologische hulp. Daaruit komt de conclusie dat dit mij is gebeurd doordat ik erg gevoelig ben voor manipulatie door iemand met autoriteit, extreem conflictmijdend en een laag zelfbeeld heb. Dat komt voort uit mijn kindertijd met emotioneel afwezige ouders, pesten en jezelf niet ontwikkelen.
Mijn man heeft er erg veel moeite mee om te geloven dat je onder invloed van dit soort dingen zover met iemand kan gaan. Hij vroeg bijvoorbeeld zonder condoom. Of nodigde zich uit bij mij thuis. Dat je niet meteen aangifte doet, in zijn balken trapt, jezelf ziek meldt, gewoon de telefoon niet opneemt en dus is zijn conclusie dat ik het allemaal best leuk moet hebben gevonden. Dat is best moeilijk, als je juist in een proces zit waarbij je leert voor jezelf te gaan staan.
Heeft er iemand tips mbt boeken, filmpjes, waarin wordt uitgelegd hoe ver je jezelf kunt verliezen hierdoor? En dat het echt iets is wat je kunt doen zonder dat je het graag wil?
14 Reacties
Hoi Noor,
Dit verhaal wat betreft werkgever klinkt mij erg bekend, als was het bij mij “partner van”.
Ik kan je niet echt tips geven, maar wilde je laten weten dat je hier zeker niet alleen in staat en het super knap is wat je al doet!
Was jouw partner degene die het deed?
Nee de partner van mijn werkgever….
Oh wat naar voor je. Dat geeft echt een enorm loyaliteitsconflict. Wil je er over praten?
Jaa ik wil er wel graag over praten, maar weet niet goed waar ik moet beginnen.
Na 2 jaar seksueel misbruikt te zijn door hem, hij had echt een machtspositie. En ondertussen werken voor mijn werkgever daar. Dagen doen alsof er niets aan de hand was. Tot dat ik het niet meer kon dragen allemaal. Bij een therapeut alles verteld en toen zijn alle ballen gaan rollen. Aangifte gedaan en inmiddels loopt er een onderzoek. Ook omdat ik niet de enige blijk te zijn.
Maar wat ik vooral herken uit jou verhaal is dat als ik hem niet gaf wat hij wilde de hele sfeer op werk veranderde. En ik dus maar weer “toegaf” aan hem. Want daarna was alles weer goed in zijn ogen. Hij manipuleerde mij ook heel veel waardoor ik echt het gevoel had waardoor in geen kant op kon.
Dat is heel sterk van je. Hou vol!
Beste Noor-97, mocht het lastig zijn om met je partner hierover te praten, zou je eens kunnen kijken of gespreksbegeleiding helpend kan zijn. Perspectief Herstelbemiddeling kan je hier meer over vertellen en je er mogelijk bij ondersteunen. Je kunt vrijblijvend een gesprek aanvragen om te onderzoeken of dit iets voor je is. Voor contactgegevens kijk op perspectiefherstelbemiddeling.nl.
Groet, Eline - coordinator lotgenotencontact
Hallo Noor,
Wat een nare situatie waar je inzit. En wat verdrietig dat je zo weinig steun voelt in je omgeving.
Goed dat je met psychologische hulp bezig bent.
Je vraagt om evt. boeken tips; ik denk dat het boek "verlamd van angst" van agnes van minnen je misschien wat inzichten en uitleg kan geven. Of herkenning.
Heel veel sterkte voor jou
Dank je wel. Ik heb nav de suggestie van Marie over fawning gelezen en dat lijkt idd zo herkenbaar dat ik aan mijn therapeut heb gevraagd of zij dat ook zo ziet. Zij denkt dat dat boek mij in ieder geval zou kunnen helpen. Dus ik ga dat proberen.
Ik heb wel steun van twee goede vriendinnen, mijn therapeut en mijn huidige collega. Zij trekken het niet ik twijfel. Ik ben heel blij dat mijn man wel echt het een kans wil geven en mee wil denken en daarom denk ik ook dat het uit te leggen moet zijn. En misschien heeft hij er dan nog wel te weinig vertrouwen in, of wil hij niet nog een keer gekwetst worden, maar dan in ieder geval op het echte verhaal.
Dank jullie wel voor jullie steun.
Hallo Noor,
Dat dit ongetwijfeld ook veel met je partner doet en emoties bij hem geeft zal begrijpelijk zijn.
Zelf heb ik ook al een tijdje een relatie maar mijn 'turbulente' verleden (om het zo maar ff te noemen) samen met zijn vervelende ex-relaties maken het soms ook heel moeilijk om er echt voor elkaar te zijn of om elkaars beleving te begrijpen, ondanks dat zijn we wel nog bezig aan een toekomst samen..
Wel fijn dat je goed contact hebt met devriendinnen, therapeut en nieuwe collega.
Hopelijk heb je wat aan het boek of de andere tips die gegeven zijn (niet alleen als "bewijs" naar je partner maar ook voor jezelf)
En ja, hopelijk komen jullie er wel samen doorheen, al zal dat voor beide niet makkelijk zijn..
In ieder geval succes 🌼
Hallo Noor,
Wat naar dat dit je is aangedaan door jouw baas, een man die misbruik heeft gemaakt van zijn positie en nog verdrietiger; misbruik heeft gemaakt van jou en jouw grenzen.
Ik herken me niet in jouw specifieke situatie.
Wel herken ik me in de vertwijfeling.
Ik heb een aantal incidenten gehad in mijn adolescentie met verschillende jongens/mannen van mijn eigen leeftijd.
Wat de gemene deler is met jouw verhaal is dat ze over mijn grenzen zijn gegaan. Waar ik zei dat ik iets niet wilde, gebeurde het toch. Het zoenen was fijn, de rest niet. Dus was ik in de war. Blijkbaar vond ik het dan toch leuk?
Ik heb er PTSS aan overgehouden en ben daarvoor bij een psycholoog. Wat ik hiervan leer is dat mijn reactie normaal is geweest in een abnormale situatie. Ipv freeze (bevriezen) of fawn (meewerken) had ik willen vechten of vluchten. Maar je hebt geen keuze, jouw brein en jouw lijf maken die keuze voor jou. Het is een overlevingsmechanisme waar je zelf geen invloed op hebt.
Dat zou ik je graag willen meegeven. Ook jij had geen keuze, dit gebeurde om te overleven. Jouw baas is fout geweest, heel fout, niet jij.
Helaas is het zo dat slachtoffers vaak gevoelens van schaamte en schuldgevoel hebben, terwijl we allemaal wellicht wéten dat het niet nodig is. Het is niet jouw/onze fout. Maar het vóelen is iets anders.
Dat is moeilijk, althans voor mij nog wel.
Ik kan me voorstellen dat daar de vertwijfeling zit? Je begrijpt nu waar het bij jezelf vandaan komt, door hoe jij gevormd bent, maar ik zou het je gunnen het proces in te gaan het ook te voelen. Misschien dat dat jouw proces mag zijn.
Hoe jouw man hierover denkt is zijn proces, dat is niet van jou. Hoewel ik me kan voorstellen dat het je raakt; wat hij tegen jou zegt en hoe hij over jou lijkt te denken.
Ik hoop dat na jouw moedige stap het hier te delen, er iets in beweging komt.
Sterkte en succes met alles!
Hallo Noor,
Wat naar dat dit je is aangedaan door jouw baas, een man die misbruik heeft gemaakt van zijn positie en nog verdrietiger; misbruik heeft gemaakt van jou en jouw grenzen.
Ik herken me niet in jouw specifieke situatie.
Wel herken ik me in de vertwijfeling.
Ik heb een aantal incidenten gehad in mijn adolescentie met verschillende jongens/mannen van mijn eigen leeftijd.
Wat de gemene deler is met jouw verhaal is dat ze over mijn grenzen zijn gegaan. Waar ik zei dat ik iets niet wilde, gebeurde het toch. Het zoenen was fijn, de rest niet. Dus was ik in de war. Blijkbaar vond ik het dan toch leuk?
Ik heb er PTSS aan overgehouden en ben daarvoor bij een psycholoog. Wat ik hiervan leer is dat mijn reactie normaal is geweest in een abnormale situatie. Ipv freeze (bevriezen) of fawn (meewerken) had ik willen vechten of vluchten. Maar je hebt geen keuze, jouw brein en jouw lijf maken die keuze voor jou. Het is een overlevingsmechanisme waar je zelf geen invloed op hebt.
Dat zou ik je graag willen meegeven. Ook jij had geen keuze, dit gebeurde om te overleven. Jouw baas is fout geweest, heel fout, niet jij.
Helaas is het zo dat slachtoffers vaak gevoelens van schaamte en schuldgevoel hebben, terwijl we allemaal wellicht wéten dat het niet nodig is. Het is niet jouw/onze fout. Maar het vóelen is iets anders.
Dat is moeilijk, althans voor mij nog wel.
Ik kan me voorstellen dat daar de vertwijfeling zit? Je begrijpt nu waar het bij jezelf vandaan komt, door hoe jij gevormd bent, maar ik zou het je gunnen het proces in te gaan het ook te voelen. Misschien dat dat jouw proces mag zijn.
Hoe jouw man hierover denkt is zijn proces, dat is niet van jou. Hoewel ik me kan voorstellen dat het je raakt; wat hij tegen jou zegt en hoe hij over jou lijkt te denken.
Ik hoop dat na jouw moedige stap het hier te delen, er iets in beweging komt.
Sterkte en succes met alles!
Lieve Noor-97,
Wat een akelig verhaal. Als ik het goed lees, ben je misbruikt door je baas. De logische reactie hierop is steun, liefde en bescherming voor jou, en afkeuring, verontwaardiging en eventueel vervolging voor je baas. Toch is dat niet wat ik van je lees. En dat doet me verdriet.
In je woorden lees ik vertwijfeling. Zo begrijp ik ook je vraag naar boeken en filmpjes die ondersteunen dat je jezelf kunt verliezen en dingen tegen je wil kan doen. En dat herken ik wel, twijfel kan een heel vervelend gevoel zijn, of het nou iemand anders is die aan je twijfelt, of dat je aan jezelf twijfelt.
Het heeft bij mij ook lang geduurd voordat ik met enige overtuiging kon zeggen: "Ik ben misbruikt". Wat ik veel makkelijker vond, is te zeggen: " Ik ben waardeloos en slecht". Vanuit die laatste gedachte heb ik anderen vaak over mijn grenzen laten gaan, waardoor mijn heden een soort herhaling van mijn verleden werd. Ik lees ook in jouw verhaal een verleden waarin afwijzing en verlating een rol hebben gespeeld.
Ik heb mijzelf heel vaak aangepast aan een ander om er maar voor te zorgen dat de relatie een beetje leefbaar bleef. En ja, ook zover dat ik het zicht op wat ik zou willen - als ik dat al wist - uit het oog verloor. Wanneer mensen met wie ik beiden bevriend was elkaar voor het eerst ontmoeten, ontstond er dikwijls een soort van sociale kortsluiting. In één van mijn langstlopende vriendschappen heeft een vriendin weleens gezegd dat als ik van het begin af aan degene was geweest die ze later zag in het bijzijn van anderen, dat ze dan met mij nooit vriendinnen had kunnen worden.
Geloof mij maar, je kunt jezelf volledig kwijtraken. En dat is volgens mij in mijn geval niet omdat er iets kwijt raakt wat ooit in volledige toestand aanwezig was, maar omdat dat eigenlijk nooit echt goed is aangelegd. Ik ben voor mijn voortbestaan altijd te veel afhankelijk geweest van de liefde en aandacht van anderen dan mijn ouders. En omdat daar altijd een bepaalde voorwaardelijkheid in school, was ik erg bezig met de vraag of ze me nog wel lief en aardig vonden. Dat is geen uitgangspunt om te zeggen: "Stop. Dit wil ik niet."
Door veel ervaringen te hebben, door veel te praten met anderen en door veel te schrijven ben ik nu veel dichter bij mijzelf en het kind dat ik ooit ben geweest. Uitspreken dat ik ben misbruikt, kost me geen moeite meer. Dat wens ik jou ook toe.
Maar je vroeg om filmpjes en boeken. Ik heb laatst een goed boek gelezen over de traumareactie om jezelf onderdanig te maken, en dat is 'Fawning' van dr. Ingrid Clayton. Een prachtige film over een meisje dat misbruikt is door haar vader, en dat in de jeugdzorg leert om contact te maken met haar authentieke zelf is 'Dalva', een Belgische film. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Lieve groet,
Marie
Lieve Marie,
Dank je wel voor je reactie. Wat een moedig verhaal. Ik voel me idd een soort van dader en slachtoffer tegelijk. En misschien had ik sterker moeten zijn, maar wat jij schrijft heb ik ook, sommige mechanismen heb ik niet aangeleerd. Maar dat schijnt je alsnog te kunnen leren dus daar zet ik vol op in.
Ik merk dat het voor de mensen die gezond rationeel in elkaar zitten, en niet bang zijn, lastig is om zich voor te stellen dat iemand anders waarvan ze dachten dat die ook zo was (maar die wel op andere voor hen verklaarbare dingen vastloopt) onder druk dus andere beslissingen kan nemen. En dat dat niet betekent dat zij niet belangrijk zijn. Hij zoekt natuurlijk naar een voor hem logische verklaring, dat geeft hem zekerheid en dus ook een basis voor de toekomst. Dus alle manieren om dit op een andere manier uit te leggen zijn zo super welkom.
Veel liefs