Ikweethetffniet..
Hoihoi,
Ehmm geen idee waar ik moet beginnen, ik heb niet perse een vraag, wil gewoon even mijn gedachtes hier plaatsen want het zit ff helemaal vol mijn hoofd..
Ik heb nu al 3 keer rape meegemaakt, mijn 1e keer was toen ik 13 was, dit was ook oprecht mijn eerste keer seks, dit heb ik pas 3 jaar later voor het eerst durven delen met iemand. Mijn 2e was rond mijn 15/16e, nadat deze was gebeurd heb ik het eigenlijk wel meteen tegen iemand gezegd, maar daar had ik eigenlijk ook wel spijt van. En mijn 3e keer was afgelopen November, dus op mijn 24e.
Deze laatste keer heeft me eigenlijk wel oprecht hard in de knoop met mezelf gebracht..
ik heb op dit moment al 3,5 jaar een relatie, en ik hou oprecht echt super veel van mijn vriend, maar ik weet al niet zo goed hoe ik met mezelf om moet gaan, laat staan met mijn relatie.. qua communicatie gaat het wel iets beter gelukkig, maar hij mag me niet zomaar aanraken, ik kan geen seks met hem hebben.. mijn vriend heeft hier echt super veel respect voor gewoon en hij accepteert het wel ook, alleen ik vind dit eigenlijk wel oprecht heel naar.. ik wil hem niet kwijt, (hij mij ook niet, hij gaat ook niet zomaar weg, maar ik ben vooral heel bang dat het me niet meer lukt om dat stukje open te stellen). Ik heb de afgelopen tijd wel ook een intake gehad bij de ggz, in de hoop voor alweer traumaverwerking en ook in de hoop dat het deze keer wel werkt, dus ik doe ook echt wel mijn best enzo..
ik ben gewoon heel bang, iedere keer opnieuw probeer ik erover heen te komen (verwerken), en dan gebeurt het gewoon weer.. ik had eigenlijk voor dat die laatste keer is gebeurd net van te voren mijn hulp afgesloten omdat het weer beter met me ging.. En ik vertrouw opzich wel op mezelf dat het goed komt, maar ik ben wel ook oprecht mijn vertrouwen gewoon verloren in alles..
Ik weet het gewoon ff niet, ik weet dat het opzich uiteindelijk vast wel weer goed komt, maar het is gewoon echt ff kut..
X Kayuki
3 Reacties
Lieverd, elek keer als ik weer lees welke ervaringen meisjes kunnen hebben gehad denk ik weer : sommige "mannen"weten echt niet wat zij doen! Maar het zijn geen mannen met enig respect voor gevoelens . Je kunt ze uitschelden. Je kunt ze aansprakelijk stellen En weet ik wat nog meer. Maar ze snappen ECHt niets van gevoelens. Want gevoelens gaan voor sexualiteit. Horen bij sexualiteit en je moet er gewoon eerst aan toe zijn. De serie Everwood op Netflix laat zoveel zien over groei in relaties. Een opgroeiende jongen super gevoelig en respectvol, de ander die sex belangrijkste vind om zich IEmand te voelen. Zij die zoveel aanrichten! Je hebt een pracht van een vriend die respect voor je heeft. En je komt er wel met hulp en liefde en geduld. Ik hoop dat ik je hiermee een beetje meer op weg heb kunnen helpen. Ik was nl zelf 8 jaar toen een jongen van hooguit 16 denk ik ook misbruik van mij heeft gemaakt. En ik heb er jaren en jaren last van gehad . In mijn tijd ( jaren half 1900 bestond er nog geen hulp. Ik werd weggezet als hebbende een groe fantasie door ..een psychiater. Nu is het gelukkig niet meer zo n taboe .
Hallo Kayuki,
Wat naar om te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt. En meerdere malen opnieuw, wat vreselijk..
Ik heb ook meerdere vervelende dingen meegemaakt. Je schrijft dat je op je 13e verkracht bent en dat eerste keer seks was. Bij mij is dat vergelijkbaar zowat hetzelfde. Het is heel verdrietig maar uit onderzoek is gebleken dat als je dit al jong meemaakt, de kans groter is op herhaling op latere leeftijd. Zo heb ik daarna ook nog vriendjes gehad waarbij ik eigenlijk geen seks wilde maar dat gewoon 'moest' omdat het je vriendje is. En het heeft me heel wat tijd gekost om daaruit te komen, dat het niet persé 'moet'.
Dat je je zo nu weer ff ellendig en k#t voelt is heel herkenbaar (en normaal denk ik) Zelf heb ik ook periodes dat het beter gaat en dan weer een #%@! periode. In die periodes probeer ik wat rustiger aan te doen en een beetje op mezelf te letten.
Dit volgende kan als victem blaming worden opgevat maar zo is het echt niet bedoeld!; probeer in je mindere periodes juist weinig tot geen drugs en alcohol te gebruiken, ook al heb je het ff kl#te en wil je liefst alles vergeten en gewoon blij en leuk zijn (tevens reminder aan mezelf om hier ook terug op te letten!)
Probeer wat rustigere dingen voor jezelf te zorgen; wat wandelen, een gezonde maaltijd koken ect.
Ik snap dat dat sociaal soms moeilijk is, misschien dat er vrienden of contacten zijn die daar niet in mee kunnen/willen. Maar hopelijk heb je wat steun. Je schrijft over je relatie, waarschijnlijk dat je dit samen met je partner kan doen?
Hopelijk kun je opnieuw je hulpverlening opstarten en weer terug opkrabbelen.
Veel sterkte 🌼
Lief mens,
Ik vind veel herkenning in jouw verhaal. En weet uit eigen ervaring hoe vermoeiend dit kan voelen. Ik was bang dat het nooit beter zou worden.
Ik ben nu aan het helen. En ik geloof jij ook. Ik geloof dat helen een proces waarin veel verdriet/ rouw en onzekerheid in komt kijken. Des te knapper dat je dit bericht dit en steun zoekt. Dat is heel mooi.
Ik hoop dat je mag voelen wat ik voel in mijn proces. Dat je niet meer alleen hoeft te staan. Dat je hoop mag vinden in de kleine dingen. En oprechte mensen.
Alleen kracht zelf, krijgt helaas echte strijd. Maar dat betekent dat jij ontzettend krachtig bent.
Mijn gedachten zijn bij je.
Groet, DID