Herstel met Cptss is mogelijk!

Ik stel me graag even voor, ik ben Janine van Beginhuizen 28 jaar geleden geboren als Janine Willemse.

Ik ben geboren en getogen in Tiel, ik kwam terecht in een gezin met twee andere biologische kinderen bij mijn biologische ouders. Opgroeien was voor mij niet makkelijk. Ik ben onveilig opgegroeid, ik onderging verschillende vormen van mishandeling. Van mijn 7de tot mijn 14de levensjaar ben ik seksueel misbruikt door twee biologische kinderen van mijn biologische ouders, in de volksmond ook wel broers genoemd, zij verdienen die tytel niet. Mijn moeder schold mij liever uit dan dat ze een arm om me heen zou slaan. En als klap op de vuurpijn was ik het zwarte schaap van de familie, elke familie bij eenkomst, kerst, verjaardagen enzovoort was ik het gesprek onderwerp van de dag.

Ik was niet goed genoeg, ik was te dik, ik deed er niet goed genoeg mijn best voor om af te vallen, hier door zou ik geen respect hebben voor de familie. Thuis ging dit haarfijn door, ik was thuis de varken, dikkertjedap, lelijk, vies, een zwijn en ga zo maar door.

2018 werd ik verkracht door een jongen, waarvan ik dacht dat het een vriend was, dit heeft als een trigger gewerkt. Ik begon me dingen te herinneren van het seksueel misbruik, het kwamen als een soort puzzelstukjes terug. Ik had het namelijk zo ver weg gestopt, door de angst. ik kreeg last van herbeleving, flasbacks en heftige nachtmerries. Dit heeft er toegeleid, dat ik steeds slechter ging fuctioneren in mijn dagelijkse leven. In 2021 was het allemaal te veel, ik trok het niet meer om dagelijks uitgescholden en vernederd te worden. Het lukt mij om te vluchten, met 5 volle tassen met kleding en belangrijke spullen en papieren ben ik naar mijn auto gegaan en ben ik gaan rijden, zonder plan, zonder zekerheid maar ik hied het niet meer vol, het lukte me niet meer.

Ik had een beste vriendin, die woonde in Enschede vanwege de liefde. Daar kon ik 2 weken terecht, volledig overstuur door dat ik eindelijk mezelf heb weten te bevrijden uit een ziekmaakende thuis situatie, was er ook veel onzekerheden die komen kijken, waar moet ik tercht na die twee weken? Ik had een bericht op Facebook geplaatst, NOOD woonplek gezocht. Het kon me niet zoveel schelen wat het was, een klein kamertje tot huis of boomhut alles was goed, als ik maar niet buiten hoefde te slapen.

Ik kwam iemand tegen, die woonde antikraak en zij hadden nog plek. Hier heb ik een half jaar prima gewoond, door de schimmel ging mijn gezondheid achter uit en moest ik opzoek naar iets anders, ik was ook opzoek naar nieuw werk. Tijdens het soliciteren kwam ik uit bij een organisatie waar ik als hoofdbewoner kon werken en gratis mocht wonen. Dit ging eerst heel goed, helaas werden mijn herbelevingen en angste groter en zwaarder, ik ging meer en meer doen om er maar niet aan onder door te gaan. Zo ging ik een opleiding doen, stage lopen, werken en daarnaast mijn taken als hoofd bewoner, ging ik in de ochtend om 7 uur mijn duur uit en kwam ik deze pas rond 11 uur weer binnen om te slapen. Dit hielt ik een half jaar vol, ik viel volledig uit, het lukt mij ook niet meer om de taken uit te voeren als hoofd bewoner. Weer kwam ik bijna opstraat te staan, via urgentie kwam het goed, ik kreeg een appartement, zelf binnen 4 dagen alles over verhuist. Er daalde een soort rust in, ik kan er nooit meer uitgezet worden. Echter kwam deze rust ook hard binnen, de herbelevingen en nachtmerries en daardoor angst om te gaan slapen namen de overhand tot het leven, OVERLEVEN!

Helaas was de huur van mijn appartement duur, mijn moeder had veel schulden op mijn naam gemaakt dus moest ik mijn auto en laptop verkopen om laminaat te kunnen kopen. Van het geld wat er over was heb ik een maatje gekocht, mijn hond Sok.

Ik belande in een forse depressie, om dit allemaal vol te kunnen houden begon ik mezelf te beschadigen. Het hiep me voor een paar uur om even niet aan de mentale pijn te denken, door dat de lichamelijke pijn door automutilatie overheersend was, helaas is automutilatie ook verslavend, zo was de behoefte om te automutileren er vaker en heftiger dan de mentale pijn die ik voelde. Het lukte mij op een gegeven moment niet meer om naar mijn studie havo/vwo op het vavo te gaan, de angst om te reizen, de angst voor sociale contacten en de herbeleving beheerste mijn leven. Ik kreeg van uit de gemeente hulp, deze hulp faald in wat ik nodig had, de schoonmaakster kwam binnen, dronk koffie, haalde een doekje over de pod en verlied het huis, de ambulante thuis begeleiding, kwam kletsen dronk koffie, gaf een aantal tips en zei tot volgende week, waarop je er niet van uit kon gaan dat ze er ook dan wel was, soms kwamen ze 4 weken niet.

Mijn buurman vertelde over Tiel Tip Top, mijn eerste gedachten ‘ik kom amper buiten waarom zou ik de zooi van een ander opruimen’

Ik wilde graag leven, naar buiten, leuke dingen doen, ontdekken wat ik leuk vind en waar ik goed in ben. Dus een maand later mijn buurman gevraagd of ik toch nog mee kon, die avond mee gegaan naar de vergadering. Ik hoorde dat zijn beschermd en begeleid vrijwilligers werk aanboden, Bart de voorman van Tiel Tip Top na de vergadering aangesproken dat dit mij wel wat lijkt. We gingen aan de slag, mijn eerste vrijwilligerswerkdag duurde 30 minuten, ik werd opgehaald, we gingen op neutraal terrein koffie drinken en ik werd weer thuis gebracht. Mijn eerste gedachten was, ik kan veel meer! Maar omdat van niks met veel angste naar weer iets ging, is hier goed op ingespeeld.

Ik heb veel moeite door mijn verleden met het vertrouwen van mensen, vooral mannen. Bart mocht 3 maanden rustig aan opbouwen, voor het eerst binnen komen in mijn huis, vrijdag na dat de schoonmaakster weg was. Bart kwam binnen ‘was de schoonmaakster niet geweest?’ De schoonmaakster was net een half uurtje weg, er stonden een aantal afval zakken in de keuken, overal rommel en afval. Bart zetten de afvalzakken bij de voordeur ‘deze neem ik zo mee’

Vanaf daar hebben zijn we aan de slag gegaan, we zijn verhuis dozen gaan uit pakken, het huis gaan structuren, eigelijk alles wat ik samen met de help die ik had moest doen maar wat zij niet deden. Heb ik de vraag gesteld aan Bart omdat hij verpleegkundig is, of ik een PGB aanmocht vragen zodat ik de disfunctioneerde zorg de deur uit kon doen en Bart kon betalen voor wat hij doet.

Ondertussen zijn er ook veel downs geweest, zo werd mijn cptss erger, ik werd uit behandeld verklaard in de ggz. Dit gaf mij een enorme douw, ik wil namelijk zo graag leven. Bart beloofde me dat alles goed zou komen, ik had geen basis en daar waren we mee bezig.

Een maal toen ik een beetje basis op had gebouwd moest er iets aan het trauma gaan gebeuren, ik viel namelijk steeds terug in crisis. via de crisis dienst vervroegt een kans mogen krijgen bij Trauma centrum Nederland, mijn laatste redmiddel, ik was namelijk op gebrand en met meerder zelfmoord pogingen op de IC gelegen in het ziekenhuis, moest er iets gebeuren anders zou ik in December niet mijn 27 jarig verjaardag halen. In November kon ik terecht bij TCNL.

Het was heel zwaar, maar daar heb ik heb ik in jaren mijn eerste stappen tot herstel kunnen maken.

Inmiddels ben ik 3x naar TCNL geweest, ben ik als niet meer tecomplex beschouwd, ik werk nu gemiddeld 4 a 5 dagen bij Tiel Tip Top en heb zelfs weer ruimte in mijn hoofd om in september te gaan starten met een opleiding. Ik ben er nog lang niet, ik moet namelijk nog leren leven! Ik heb onderzoeken bij een psycholoog afgerond en naast de cptss die nog actief is heb ik ook last van verlatings depressie. Ik maak sinds een half jaar mooie stappen, zo ga ik af en toe uit eten met vrienden die ik heb leren kenen tijdens mijn ziek zijn, vrienden die ik had voor het ziek zijn hebben mij laten vallen. Ik heb een aantal museaums bezocht en sinds deze maand ik een hele grote stap gemaakt.

Ik heb me aangemeld bij Miss Curve Nederland, een verkiezing om miss curve 2026 te worden. Dit is voor mij een hele grote stap, door dat ik altijd door mijn eigen familie gepest en vernederd ben voor mijn overgewicht, heb ik mezelf zo gehaad er voor, maar eten was mijn antwoord tot verwerking vroeger, dit omdat het niet veilig was om er over te praten. Ik heb me altijd minder gevoeld dat mensen die dun zijn, om dit af te sluiten en het een positieve ervaring mee te geven.

Ik heb nog een hele grote stap gemaakt 2 weken geleden, ik ben wezen kijken bij een theatervereniging, iets wat me sinds kinds af aan heel leuk lijkt, maar door angste nooit heeft plaats gevonden. Voor dat ik er naar toe ging had ik veel spaning, eenmaal daar en bezig ging het goed, ik kon even Janine zijn, Janine die niet angstig is, Janine die geen herbeleving krijgt door aanrakingen of geuren en kleuren. Ik vond het leuk en ik denk dat dit een goede zet is geweest om mijn kleine ik te helen, even kind, even zorgeloos mogen zijn.