een lang verhaal om wat van me af te schrijven (met mogelijke triggers)

Meestal ben ik in deze community bezig om anderen wat te ondersteunen. En als ik dat kan dan doe ik dat, als ik ruimte heb en blijf dat doen met alle liefde. Immers ik ben ouder en al langer onderweg en alles al doorlopen en tegengekomen. 

Al begon mijn proces pas op mijn 46ste. De leeftijd waarop ik oma werd, en het proces inging en al mijn herinneringen herbeleefde en/of steeds meer naar boven kwam. Dat ik misbruikt en mishandeld was, met name geestelijk, heb ik altijd geweten. Over zo'n lange periode dat het ook niet weg te stoppen viel. Waar natuurlijk wel enorm veel overlevingsmechanismen me enigszins overeind hielden. Met terugwerkende kracht ook dat besef kwam en kon benoemen. Dissociëren, een tijd lang drank met name niet kon stoppen, waar dit zeker niet dagelijks was, maar toch. Steeds meer fysieke klachten, dus meer (pijn) medicatie, antidepressiva, reumamedicatie, slaapmedicatie. Uiteindelijk moest ik eraan geloven en kwam ik iemand tegen via mijn toenmalige huisarts en haar aanpak, zo verschillend dan die van de GGZ hielp. Het was ook meer begeleiding, geen sturing, geen onnodige adviezen en ik wist ik moest gaan voelen. Kortom dat is/was mijn redding. Binnen korte tijd ben ik destijds met alle medicatie gestopt en toen kwam alles los in beeld en gevoel.

Ik vind het best lastig dit in het openbare deel te zetten en toch doe ik het. Zelf alle stadia doorlopen, met mijn familie moeten breken, om mijn kinderen veilig te stellen en een tweede keer met mijn schoonfamilie. Toch heb ik niet kunnen voorkomen dat er misbruik plaats vond. Als eerste tussen buurjongen en mijn zoon, mijn zoon met mijn dochter op zeer jonge leeftijd resp. 8 en 6 jaar oud. Dat het uitkwam, was omdat ik zeer tegen de zin van hulpverleners en anderen mijn kinderen voorgelicht had over aanraken enz.

Maar nog een groot taboe en niet geloofd door hulpverlening en mijn trauma/verleden een kapstok werd voor veel mensen om me heen. Mijn ex en zijn familie, hulpverleners. Later werd mijn dochter door leeftijdsgenootjes op het bijzonder onderwijs misbruikt. Een school die schrok, maar daarna alles in het werk te stellen dat wij weer zwegen en uiteindelijk mijn dochter en ik degene waren die het fout deden. Op 13 jarige leeftijd werd ze aangerand, een aangifte volgde, maar ook een seponering waar ik zelf moest achter komen maanden later, omdat ik niets meer hoorde. Ik ben degene en nog die het open hield/houd maar het heeft geresulteerd in het niet meer zien van mijn (klein)kinderen. Mijn dochter is uiteindelijk  het 'verkeerde' pad ingetrokken door een 30 jaar oudere man. Die ook de vader is van mijn kleinkinderen. Mijn dochter heeft die wereld niet kunnen verlaten met alle consequenties voor ons, voor mijn kleinkinderen. En daar zijn nog meer gevolgen uit gekomen. Laat ik wel wezen dat ik me zeer bewust ben en ook erken dat ik als ouder (onbewust) ook onvermogen had, niet altijd in hun specifieke behoeftes kon voldoen of onvoldoende opvoedingscapaciteiten had. Er ook een scheiding was. Mijn aandeel in alles heb ik kunnen erkennen.

Erkend en altijd voor opengestaan. Mijn zoon is op een internaat terecht gekomen, vrijwillige keuze, had ADHD in ernstige vorm. De impact op hem werd ik me pas later bewust en is oa reden dat hij me niet meer wil zien. Maar ook mijn openheid over het misbruik, dus ik een constante bedreiging ben voor iets wat hij niet wil aangaan. Zijn kinderen heb ik nooit gezien. Dat hij zich in de steek gelaten zal hebben gevoeld begrijp ik, waar dit werd versterkt door de druk die mijn ex en zijn familie opvoerde.

De kinderen van mijn dochter wel, eerst stiekem, later heb ik ze veel gehad in weekenden en vakanties. Tot er iets gebeurde wat tot nu toe onherstelbaar is. Een te groot verhaal, mijn dochter nog meer onvermogen om haar kinderen te kunnen opvoeden en ze bij vader geplaatst werden ondanks alle gevaren daarvan. Daar is het bergafwaarts gegaan. Verloor ik ook het contact met hen. Ik ben altijd in contact gebleven met mijn (klein)kinderen, zonder te forceren en hun keuzes, ook al vroeg en vraagt dat elke dag veel van me, te respecteren, door ze een mail (een tijdje apps), kaartje, cadeautjes met hun verjaardagen sturen, meestal niet wist of het al dan niet aan was gekomen. Niet meer op de hoogte werd gehouden. Het is een lang verhaal, maar het is zoveel langer en hoeveel ik ook schrijf lijkt het tekort te doen aan hen, aan mijzelf, of onvolledig voor die ander om te reageren, begrijpen.

Inmiddels zal ik overgrootoma zijn geworden in maart en emotioneel kan ik een en ander niet meer aan, niet nog meer gemis. Dus heb ik mijn kleinzoon gevraagd mij als zij dat willen op de hoogte te stellen en niet via zijn moeder. Mijn kleindochter met wie ik sporadisch contact had, stuurde in januari de politie op me af, omdat ze zich zorgen maakte omdat ze geen kerstkaartje had gehad, in overleg met haar moeder. Waar ik nog mailcontact mee had ivm overlijden ex, dus haar vader, en aankonding dat ik overgrootoma zou worden. Dat heeft zoveel impact gehad dat ik er nu nog last van heb.

Helaas is hulp niet voorhanden, ik wil niet naar het GGZ, de POH vind het te zwaar en dat alles is voor mij een dejavu. Ik heb namelijk geleerd aan te geven wat ik nodig heb, op wat voor een manier. 
Maar schijnbaar moet je een soort van ernstige hulpeloosheid vertonen en vooral NIET weten wat je wel of niet wilt, om serieus genomen te worden. Het is lastig om dan gewoon iemand te vinden waar je van je af kan praten, dat is wat nodig is. Niets meer en niets minder. Op een andere site heb ik gemerkt dat een bepaalde openheid ook nog te triggerend is. Ook is het me niet gelukt in contact te komen met leeftijdgenoten, die net als ik op de barricades stonden in de jaren 80 en hoe de gevolgen al dan niet zijn geweest voor hun verdere leven.

Gevolgen die draag ik dus nog steeds bij me. Elke dag. Toch doe ik mijn verhaal, juist om aan te geven dat hoe vroeger je kunt beginnen met een proces tot heling, waar dat kan, er wel degelijk een aanvaardbaar leven voor je kan liggen. Waar ik benadruk dat ik van mijn kinderen hou, in een nog dieper niveau dan bij hun geboorte en opgroeien doordat ik zelf het proces aanging, durfde. En ik ook begrijp waar het fout is gelopen, de omstandigheden begrijp en ze feitelijk ook niets kwalijk neem. Maar toch ook zelf mijn grenzen moet stellen om me overeind te houden. Hen niet zien is niet mijn keuze en zal dat ook nooit worden. De deur staat echt nog open. Maar een helingsproces kan alleen in gang gezet worden als iedereen daar voor open staat, durft te staan.

Ondanks alles haal ik nog steeds door de kleine dingen uit het leven te willen zien en doen, dat uit het leven om te willen blijven leven, het een aanvaardbaar leven te vinden, mijn leven, mijn pad vooral.  Een keuze die ik ooit eens bewust maakte maar soms opnieuw gemaakt moe(s)t worden. 

Ik hoef geen oplossingen en/of advies, maar misschien wilde ik ook even gezien worden.