Trauma centrum
In mijn vorige 2 onderwerpen heb ik jullie gedeeltes verteld van wat ik heb door moeten maken en het was een pittige strijd om dat met jullie te delen.
Ik heb mijn 8-daagse interne behandelingen gehad in trauma centrum nl en wat was dat een bootcamp zeg maar wel een hele positieve ervaring. Het was elke dag weer een pittige strijd om te doorleven. Kleine inkijk in zo'n dag bij TCN: je hebt ontbijt om 8 uur en hebt om half 9 de eerste therapie sessie. Je hebt 3 rondes in de ochtend en 3 in de middag. Deze bestaan uit PMT, beeldend en psycholoog (dus EMDR of exposer). In de avond heb je dan eten en dan nog twee rondes, deze bestaan uit ontspanning en psycho educatie. Dus je bent constant bezig. Dag 3 en 4 zijn het zwaarst gezien ik er mentaal helemaal volledig doorheen zat en mijn lichaam aan begon te geven dat die het er niet mee eens was. Helaas wel de eerste 4 dagen op 'suicide watch' gezeten maar dat was voor mijn eigen best wil.
In de 8-daagse zit je echt in een bubbel en dan moet je terug naar het echte leven. Ik was mentaal, lichamelijk en emotioneel helemaal uitgeput. Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar geslapen. De volgende dagen waren allemaal met vallen en opstaan maar ik had eindelijk handvaten gekregen om er doorheen te komen en weer op te kunnen staan. Ik was weer begonnen met werken en begon de positieve kanten te ervaren maar ook de dingen te zien waar ik in gegroeid was. Ik durfde naar 6 maanden eindelijk weer een glimp van mezelf op te durven vangen in de spiegel. Ik kon mezelf hiervoor echt niet aan te kijken, laat staan in een spiegel. Het ging de goeie kant op totdat... ik een telefoontje kreeg van de politie. Mijn vriend had zelfmoord gepleegd en alles viel weer uit een. Ik wist dat hij met problemen zat en met zijn verleden maar ik wist niet dat het zo slecht met hem ging. Ik had het moeten zien, ik had beter mijn best moeten doen om hem te helpen... misschien had ik het dan wel kunnen voorkomen..... ik wou dat ik het kon voorkomen... vandaag is het precies 2 maanden geleden en ik zit nu alweer vast. Alles wat ik geleerd had ben ik voor mijn gevoel alweer vergeten.
Iedere keer wordt ik weer jaloers op mensen om mij heen die het allemaal super makkelijk hebben gehad in hun leven en die dat vrolijk uitspreken naar mij en dan kom ik aan met mijn 22 jaar.... iemand die allemaal shit al meegemaakt heeft die ze haar ergste vijand nog niet zou wensen. Ik weet dan ook niet hoe ik er op moet reageren. Iedere keer denk ik weer dat ik aan het opbouwen ben, maar er hoeft maar 1 ding te gebeuren en alles valt weer om.
Maargoed, ja uhmm.... ik sta nog steeds en doe ook mijn best mijn hoofd boven water te houden. In ieder geval: TCN (trauma centrum nederland) is een absolute aanrader, als je de kans krijgt neem hem dan aan want het zou echt een hele goeie kunnen zijn!!
5 Reacties
Wauw, wat een heftig verhaal !! Maar petje af, je staat nog steeds powervrouw, ook al voel je je helemaal niet zo,ik vind het knap ?❤️
Dag [~2121], ik had al eerder willen reageren maar dan had ik het vlug vlug moeten doen en dat past niet bij me noch verdient je bericht dat.
Ten eerste. Wat een verschrikkelijke samenloop van omstandigheden. Ik hoop dat je mensen om je heen hebt gehad om dit verdriet te kunnen delen.
Je schrijft "er hoeft maar 1 ding te gebeuren en alles staat op z'n kop" je bent hierin erg hard voor jezelf.
Een naaste ervaarde het leven zo zwaar dat deze uit het leven stapte. Dat zijn 2 enorme klappen om te verwerken. Het lijden van je vriend en het gemis van je vriend. Een "stabiel" persoon zou hier ook van uit balans raken (helaas al genoeg gezien dat dit gebeurde). Dus dat je dit hier "ff" deelt vertelt mij niet dat je terug bij af bent. Je neemt een stapje terug en ondergaat je verdriet. Niets slechts hoor. Heel gezond en in mijn optiek alleen maar een ode aan hoeveel je vriend jou tijdens zijn leven heeft kunnen raken.
Zoals je mogelijk al weet werk ik in de ggz. Ik heb al erg veel met suïcidale gedachten en gedragingen te maken gehad, maar ook zelf ervaren. Als iedereen in staat was dat lijden te zien bij de ander dat hadden we niet zoveel zelfdodingen in Nederland. Nee, iemand die suïcidale gedachten heeft, heeft vaak emotioneel zoveel afstand tot de ander ontwikkeld dat weten wat er in die persoon om gaat heel lastig is.
Een suïcide poging is dan misschien een wanhopige keuze, maar het is wel een keuze. Helaas zien ze vaak de alternatieven niet meer of geloven deze niet meer. Het ligt dus aan een heel stuk historie van die persoon en hoe deze het verwerkte.
De hoogste berg wordt niet gewaardeerd door deze te meten maar door deze te voelen. Een berg wordt namelijk vanuit zeeniveau berekent. Als er alleen een heel diep dal voor ligt dan voelt deze nog grootser dan deze al is.
Wat betreft de anderen van je leeftijd die het zo makkelijk hebben... ik heb wel eens de vraag gehad wat ik in mijn leven zou willen veranderen als ik het kon. Mijn antwoord was dat ik mijn opleiding had afgerond om een hbo af te ronden. (Ik zit nu in het laatste jaar dus binnenkort is mijn antwoord: helemaal niets!) Want alles wat ik gedaan heb en meegemaakt, maken wie ik nu ben en daar ben ik gelukkig mee. Dus waarom dat veranderen? Voor jou voelt dat nu misschien niet zo, maar met wat ik van je gelezen heb denk ik dat jij daar ook wel komt hoor!
Wat betreft jouw verhaal van de opname. Enorm bedankt voor het delen. Hier kan ik weer wat mee naar anderen toe welke op de drempel staan om zo'n therapie te volgen.
Wat heeft je het meeste opgeleverd en wat vond je het lastigste?
Welke tips zou je iemand geven die eraan denkt deel te nemen?
Alvast bedankt!
Groet
Steven
Womaninpain, letterlijk dus. Je was goed op weg en nu sta je weer aan de kant. Heel makkelijk om dan te zeggen: kom op, doorgaan en niet te lang dingen afvragen. Maar dat doe ik zelf nooit. Iedereen is anders en sommige pijn is niet met een pleistertje op te lossen. Doorleef je pijn is mijn advies, laat het tot je doordringen maar leef door. Op jouw tempo en op jouw manier. Je hebt handvatten gekregen, gebruik ze pas als je weer wil sturen, maar gebruik ze. Voor mij ben jij sterker dan dat je een aantal maanden hiervoor was. Je deelt en je accepteert hulp. Alleen sterke mensen kunnen dat. Verwijt is een slechte raadgever, net als de “wat als “ gedachte, het is nu jouw keuze hoe je verder naar voren gaat en niet terug wil vallen. Maar nogmaals: op jouw tempo en voorwaarden. Ik ben blij met wat je hier deelt, het is voor mij de inspiratie om zaken ook aan te gaan pakken. Dankjewel daarvoor. Heel veel sterkte en blijf delen.
Dat is bijzonder sneu, na zo’n succesvolle behandeling bij TCN nu, door het ontvallen van een dierbare vriend, een terugval. Het is niet helemaal terugvallen, merk ik in je schrijven. Met je 22 lentes heb je veel voor de kiezen gekregen. Maar ook een prestatie dat je je hoofd boven water weet te houden.
Je hebt de ervaring dat een goede therapie helpt. Blijft dat je het nu moeilijk hebt. Ik wens je heel veel sterkte bij het verwerken van het verlies en het je herpakken van je leven zoals dat ging na het vertrek bij TCN
Dit overweldigt mij, weet hierop niets te zeggen....