toch niet verwerkt
Hallo allemaal,
Ten eerste, super knap dat jullie je verhaal delen! You're so strong.
Ik zelf ben in een vorige relatie meerdere keren verkracht en aangerand door mijn toenmalige vriend. Toen wel bedacht dat het niet helemaal oke was, maar nooit ingezien hoe erg niet oke het was.. Zo'n 3 jaar nadat de relatie uit was (ik had ondertussen weer een nieuwe relatie) kwam pas dit besef. Heel moeilijk om voor het eerst het woord 'verkrachting' te zeggen toen.. ook al wist ik dat het dat was, twijfel je toch aan jezelf of je niet overdrijft, of je je niet gewoon aanstelt. Uiteindelijk dit kunnen accepteren, mezelf niet meer de schuld geven en, dacht ik, verwerkt. Maar nee, ik bleef er last van hebben. Nachtmerries, flashbacks.. Wanneer mijn vriend bijvoorbeeld in bed tegen mij aan kwam liggen kreeg ik gelijk spanning: hij wil vast seks en dan mag ik geen nee zeggen.. Hoewel mijn huidige vriend dit nog nooit heeft gedaan, bleef toch bij mij de angst om nee te zeggen tegen seks. Ook hier voelde ik me dan schuldig om: het gedrag van mijn ex, beïnvloede ook onze relatie.
Na veel nadenken en praten, de desbetreffende ex toch een bericht gedaan. Puur zodat hij weet wat hij mij heeft aangedaan. Ik hoefde niet eens een sorry, ik hoefde niet eens een bekentenis. Hij moest het gewoon weten, en hopelijk kon ik hiermee voorkomen dat hij dit ook bij andere zou doen. Hij ontkende het, draaide het om, het was mijn schuld. (hij is een gediagnostiseerde narcist, dus ik had me hier al op voorbereid). Ondanks zijn reactie was ik toch opgelucht en trots op mezelf dat ik het hem had verteld: hij is een verkrachter. Een jaar na dit bericht heb ik er bijna geen last meer van gehad: hehe.. Tot dat ik de aflevering van BOOS keek. Alles kwam weer even naar boven. Maar vooral de vele reacties, het 'victim blaming'. Vreselijk. Hoe kunnen mensen nog zo onwetend en gemeen zijn? En ook de vele reacties van mensen die ook maar iets in de vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt, en hoe dit door andere gebagatelliseerd wordt. Het is niet te bevatten..
Ik ben oprecht super trots op alle mensen die hun verhaal vertellen, op wat voor manier dan ook. Geef jezelf absoluut nooit de schuld, van wat iemand anders jou heeft aangedaan!
4 Reacties
Hoi Ludwig,
Heel erg bedankt voor je reactie. Je gaat jezelf door het victim-blaming inderdaad oprecht afvragen: had ik meer moeten doen? had ik het kunnen voorkomen? Wat naar dat jij deze ervaring hebt gehad, en zelfs door de politie raar werd aangekeken.
Ik heb me eens ingelezen hierover, en waar het vandaan komt. En eigenlijk is het heel triest: veel mensen willen de grote boze wereld niet zien. Het voelt dan veiliger om te denken dat het slachtoffer het uitgelokt heeft, dan om te denken dat er een dader is die zulke afschuwelijke dingen doen. Best sneu eigenlijk...
Hallo [~4063] heb jij zelf ook te maken gehad met Victim Blaming? We hebben hier sinds kort een nieuwe groep voor om deze verhalen te delen en meer bewustwording voor dit onderwerp te creëren: https://community.slachtofferhulp.nl/group/50/topics Voel je welkom om je ervaring met victim blaming daar te delen.
Ja, zo triest!
Charlie10, ik ben trots op jou dat je dit verhaal deelt met ons. Want er zijn genoeg victim-blamers om ons heen die de echte schuld vraag willen afschuiven. Bekende uitspraak die ik vaak hoorde bij mijn situatie: maar wat heb JIJ dan gedaan om dit gedrag te veroorzaken bij de ander? Zelfs de politie agent die op de melding afkwam, kon zich niet indenken dat zo'n klein persoontje zoveel letsel kon toebrengen aan mij. Daar sta je dan. Mooi voorbeeld om later in de opleiding te laten zien, dat niet altijd alles is wat het lijkt.
Heel goed dat je je ex hebt laten weten wat ie heeft aangericht, ook al wordt het ontkend, jij bent het kwijt. Nu op naar morgen en zorgen dat je iedere dag sterker eruit gaat komen. Confrontaties en flashbacks zullen altijd blijven, hoe je ermee omgaat zal steeds beter worden.
Dank!