Nu nog verder
Toen ik 10 was ben ik seksueel misbruikt door mijn 6 jaar oudere broer. na het 7 aantal jaar weg gestopt te hebben en mezelf niet geloven kwam ik er vorig jaar achter dat het echt was en ik mezelf voor de gek had gehouden. Ik was namelijk niet de enige, mijn oudere zus kwam ook naar voren. Toen we onze verhalen aan mijn ouders vertelde wisten ze niet goed welke kant ze moesten kiezen. Ze vonden het kut voor ons maar schoven het op zijn autisme.
Ondertussen is hij wel het huis uitgezet en heb ik al veel gespreken en emdr afspraken met mijn psycholoog gehad. Hier kwam uit dat ik boos was en veder kwamen we niet echt. Hierna vondt ze het een goed idee om een gesprek aan te gaan met mijn broer. Ergens was dit wel fijn om te kunnen zien dat hij wel echt spijt had. Met verwerken heeft dit alleen niet geholpen.
Ondertussen ben ik het allemaal gewoon zat. De gevolgen die er aan zitten waren erger dan het moment zelf. Ik heb nogsteeds veel moeite met slapen, ik heb nachtmerries die het moment vaak nog veder laten gaan en erger maken dan dat het al was. Ik ben gespannen, word erg oncomfortabel als ik word aangeraakt en heb veel concentratie problemen.
En dan is er mijn sociale leven nog. Het is moeilijk niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrienden om me heen. Je kan het niet even in het weekend aan de kant zetten om gezellig te gaan drinken maar neemt het altijd mee. En ookal zijn mijn vrienden er voor me en kan ik altijd bij ze terecht ze begrijpen en kunnen ook niet begrijpen hoe het voelt en hierdoor onstaan er irritaties.
4 Reacties
Lieve Delta,.
Zo herkenbaar!
Ook in mijn geval was het mijn oudere broer (bijna 2 jaar ouder).
Hij heeft mij jarenlang misbruikt.
Het is lang geleden, maar heb er nog steeds last van. Nu getriggerd door de verhalen rondom the Voice.
Daarnaast moet ik na bijna 2 jaar thuiswerken weer terug naar mijn fysieke werkplek. Voel mij zo onveilig en zie hier erg tegenop. Heb begeleiding van coach en gisteren een gesprek gehad samen met directeur en coach. Ze tonen begrip, ben ik blij mee. Maar er komen zoveel gevoelens naar boven; schaamte, schuldgevoel.
Jij veel sterkte!
Liefs, Joti?
Hey Delta,
dankjewel voor je verhaal. ik begrijp je heel erg goed. ook het meenemen ervan, nachtmerries etc. ik ben zelf ook op al hele jonge leeftijd (groep 3) seksueel misbruikt, en dit heeft veel veranderd in mijn jeugd. toen ik het na 9 jaar vertelde aan mama en de buitenwereld, viel alles opeens een beetje op zijn plekje: waarom ik altijd zo veel problemen heb gehad met mannelijke docenten en leraren, waarom ik altijd zo bang was, enz. heel erg knap van je dat je het gesprek met hem bent aangegaan! echt knap van je.
Lieve Delta,
Allereerst wat moedig dat je je verhaal hier doet. Dat is al een stap. Naar om te lezen wat je hebt meegnaakt en wat een last je daar nig dagelijks van hebt.
Je ouders zaten/zitten in een loyaliteitsconflict. Wat nusschien wel te begrijoen is, maar dat neemt niet weg dat jij nog veel last hebt van je misbruik.
Heel herkenbaar. Juist toen ik ermee aan de slag ging werden mijn PTSS klachten erger. Nachtmerries, herbelevingen, geen vertrouwen in anderen en ook niet in mijzelf.
Het is niet een onderwerp war je zo ff op tafel gooit. Wat mij heel erg heeft geholpen is het delen met mensen, goede vrienden en ik heb deelgenomen aan een lotgenotengroepen van slachtofferhulp.
De herkenning en erkenning van anderen die precies weteb wat he bedoelt omdat je hetzelfde hebt meegemaakt. Dat maakt je minder eenzaam en heeft mij sterker gemaakt. Het zal altijd een onderdeel van je leven blijven, maar je kan er op andere manieren mee leren handelen.
Dat gun ik jou ook.
Misschien kun je kijken of er een lotgenotengroep bij jou in de buurt zit.
Je kan ook op mijn FB nietsaandehand kijken en hopelijk geeft je dat wat lucht. Weet dat je hier altijd terecht kan.
Lieve groet, Esther
Dag Delta456, bedankt voor het delen van je verhaal. Diepe wonden uit je jeugd helen langzaam en breekbaar. Dat blijkt ook uit je open en eerlijke omschrijving wat je voelt en meemaakt. Goed dat je hulp hebt gekregen en stappen hebt gezet om hieruit te komen, want je rugzakje zit flink vol. Ik zeg nooit probeer dit, of probeer er een boek over te lezen, want voor iedereen is de weg uit het brandende huis anders. Wat ik je wel mee kan geven: geef het niet op, ook jij hebt recht op een gelukkig leven na deze ellende. Vraag niet waar je irritaties en problemen vandaan komen, vraag ze om te vertrekken. En wat echt helpt heb je zojuist gedaan: je hebt het gedeeld met ons.
Ik wens je heel veel kracht, moed en uithoudingsvermogen toe, je bent het waard.