Nog nooit verteld
Hi, ik weet eigenlijk niet hoe ik dit moet vertellen en heb eigenlijk niet zoveel zin om alles opnieuw te typen nadat mijn verhaal net werd verwijderd omdat ik er telang over deed:(
Maar ik heb meerdere malen seksueel misbruik ervaren, van sexting tot aanranding met 'geweld'.
Ik merk de laatste paar weken dat ik het niet verwerkt heb, zodra ik intiem wil zijn met mijn partner gaan mijn gedachtes naar de vervelende gebeurtenissen. Hij weet bijna alles en houdt altijd rekening met mij. Ik vind het alleen lastig om over te praten.
Er is alleen 1 gebeurtenis wat ik nog nooit iemand verteld heb en dat is wat er gebeurt is tussen mijn broer en ik. Ik was denk ik 9/10 en hij misschien 14 (kan me niet alles meer goed herinneren). Als je op die leeftijd bent, ben je erg nieuwsgierig en ik was dan ook op het internet aan het kijken wat porno was. Hij betrapte mij, toen hij door het raam vanaf buiten keek. Hij kwam naar binnen en vroeg wat dingen en ik loog dat ik perongeluk op reclame had geklikt. Hij geloofde me niet echt en vroeg wat dingen over seks en of ik wel wist wat dat was, en toen (vage herinnering) hebben we een soort van 'geoefend' hoe seks dan moest, met kleren aan. We zijn ook naar zijn kamer geweest (geen idee of het dezelfde dag was) en hij wilde dat ik hem ging pijpen, ik wilde dit eigenlijk niet en vond het vies maar deed het toch maar, niet wetend dat dit niet mocht. Ik wist niet hoe dit moest en hij heeft het mij toen op de tv laten zien door middel van porno, ik voelde me ongemakkelijk en gek. Ik wilde helemaal geen seksuele dingen doen, ik wilde gewoon alleen achter de computer ontdekken en hij maakte daar misbruik van.
Ik denk dat dit ook de reden is dat ik bij mijn ex het pijpen vies vond en bang was.
Ik heb een hele goede band met mijn broer en neem het hem eigenlijk ook niet kwalijk ofzo? Hebben meer mensen daar last van? Dat je niet echt boos op een familie lid kunt zijn en het hem/haar niet kwalijk neemt. Ik heb het nog nooit iemand verteld en wil hem ook niet 'zwart' maken en ik ben bang dat niemand mij gelooft of het niet erg genoeg vind ofzo.
Dankjewel als je dit allemaal hebt gelezen.
9 Reacties
Hoi Joti, ik herken je verhaal van een eerdere post. Daar is natuurlijk wel degelijk sprake van langdurig en aanhoudend misbruik. Je beschreef al eerder hoe dwingend het voor jou geweest is. Daarover ging mijn tekst hierboven zeker niet. Natuurlijk was hier sprake van misbruik binnen de contouren van het gezin. Daar waar het veilig had moeten zijn, was het zeer onveilig voor je.
Hoe gaat het inmiddels met je? Groetjes, Edwin
Hoi Edwin, gaat niet super. Heb ivm de corona-crisis de afgelopen 2 jaar bijna volledig thuis gewerkt. In september weer 1 dag op school begonnen, maar doordat het aantal besmettingen weer toenamen, in november weer volledig thuis. Sinds september begeleiding van een coach. Ik merk dat de drempel hoog is om werk op school weer op te pakken. Werd eerst geweten aan angst voor corona, maar de laatste tijd staat een algeheel onveilig gevoel (in mij) centraal. Door opdrachten van de coach is er ook nóg een ander trauma getriggerd. Ben nu wekelijks in gesprek met mijn directeur (videobellen). Bedoeling is om straks na de voorjaarsvakantie weer 1 dag op school te komen. Mag op een rustige werkplek beginnen. Directeur geeft aan dat ik mijn werk prima doe, maar wil mij terug op school. Het levert mij de nodige spanning op.
Groeten, Joti
Hoi Joti, zeker! Je hebt harstikke gelijk. Ik heb die reactie geschreven op basis van dit ene verhaal, waarin er niet sprake is van jaren en van dwang, maar van een zoektocht naar deze herinnering zonder verwijt naar de broer. Daar ging mijn reactie over. Die is op geen enkele manier maatgevend voor andere verhalen. Zeker niet. Daar kan zeker sprake zijn van misbruik, dat zien we helaas vaak terug hier.
groetjes, Edwin
Hoi Edwin,
Bedankt voor jouw verduidelijking.
Ik weet dat het misbruik is geweest, voelde mij nergens veilig, maar tegelijkertijd ook schuldig. Hij zocht mij op als ik huiswerk maakte en zat bij het avondeten al te 'seinen' dat ik naar mijn kamer moest gaan. En dat ik de deur van de badkamer los moest laten. Deed ik dit niet, dan maakte hij de deur wel los. En als mijn ouders niet thuis waren, begon hij in de huiskamer aan mij te zitten. Begrijp niet dat ik er niets aan heb gedaan ?.
Groeten, Joti
Hoi M, wat goed dat je onze community gevonden hebt. Ik begin graag om je te laten weten dat ik het echt heel verschrikkelijk vind dat je al deze dingen hebt moeten ondergaan. Zowel het misbruik als sexting en aanranding hebben grote impact op je leven. Heb je hulp gehad om die gebeurtenissen te verwerken?
Ik reageer ook op je verhaal mbt je broer. Ik heb daar enige tijd over na moeten denken. We weten dat het verkennen van intimiteit tussen familieleden en ook binnen een gezin vaker voorkomt. In een periode waarin seksualiteit en opwinding gaan spelen, kan dat een gezamelijke nieuwsgierigheid zijn. Seksuele experimenten tussen broers en zussen, broers en broers, of zussen en zussen, komen wel vaker voor. Kinderen en jongeren hebben seksuele gevoelens, en ze hebben behoefte om daarmee te experimenteren. ... Seksuele experimenten tussen broers en zussen etc. kúnnen zonder gevolgen blijven, maar niet altijd. Als ik wat onderzoek doe op diverse goede sites, dan kom ik dergelijke teksten tegen. Ik merk dat jij worstelt met die gebeurtenissen. Je band met je broer is een goede en je neemt het hem niet kwalijk. Kun je het zien als een gezamelijk experiment? Of vind je het nodig om daar eens met hem over te praten. Ik heb ooit in een groepstherapie een man een soorgelijke worsteling horen ondergaan. Hij heeft het gesprek met zijn broer daarna aangeknoopt en dat heeft voor hen een goed gesprek opgeleverd waarbij ze beiden hebben kunnen vertellen dat ze worstelden met die herinneringen en het heeft hun relatie zelfs goed gedaan. Ik weet niet of je daar iets mee kunt. En of je het wenselijk vind om met hem in gesprek te gaan. Ik wil je gevoelens niet terzijde schuiven, integendeel, maar ik lees ook heel erg dat je hem niet als een dader ziet. Het zou kunnen dat dit een gezamelijk experiment is geweest, wat in de kern niet uniek is.
Ik hoop dat je iets kunt met mijn overdenkingen. Ik wens je heel veel succes en sterkte. Groetjes, Edwin
Hoi Edwin,
Ik las nog even jouw verhaal over de experimenten tussen broers en zussen. Verwart mij toch wat....als dit jaren duurt, lijkt mij dit meer in de experimentele fase toch? Het is hoogstwaarschijnlijk wel zo begonnen, maar ontaarde voor mijn gevoel in misbruik.
groeten, Joti
Hoi M,
Ik herken het stukje van niet boos zijn op de dader. Ik heb meerdere malen misbruik meegemaakt en het lukt me nog steeds niet om boos te zijn op hun. Dit terwijl ik weet dat ze fout waren. Mijn overtuiging is dat hun niet in de gaten hadden dat het achteraf allemaal zo traumatisch was en nog steeds is voor mij.
Geluukkig is het bij mij geen familie geweest dus hoef ik ze niet meer te zien. Het lijkt me extra lastig als dit in jou geval wel zo is.
Ik kan me ook voorstellen dat het bespreekbaar maken moeilijk is, bang voor de reactie van je broer. Anderzijds denk ik idd dat het voor jou wel helpend kan zijn erkenning te geven aan jou ervaring door het juist wel te vertellen. Uiten is vaak de eerste stap in herstel.
Misschien in de trant van; weet je nog die keer dat dat gebeurde? Achteraf was dat voor mij eigenlijk best een negatieve ervaring.
Maar goed, ik ken jou broer niet en denk dat jij beter kan inschatten hoe hij zal reageren. Iets aangeven zonder een beschuldiging erin te vermelden zou kunnen werken, vooral als je een goede band met hem hebt.
Nogmaals lijkt het me ontzettend moeilijk om te doen, niet wetend of ik dat zelf zou aandurven. Merk dat ik zelf alles doe om mijn daders te ontlopen, zo bang om door ze gezien te worden en eventueel contact aan te gaan.
Knap dat je je ervaring hier durft te delen!!
Gr!
Het is al zo lang geleden dat ik bang ben dat hij het niet meer weet. Ik heb er eigenlijk met niemand over gesproken in die tijd
Hallo M.,
Begrijp dat het moeilijk is om boos te zijn op een familielid, broer in dit geval.
In mijn geval was het ook mijn broer, begon 'onschuldig', wat je beschrijft nieuwsgierigheid? Maar onschuldig was het niet en zette bij mij door....het heeft jaren geduurd.
Echt boos kan ik niet op hem zijn, maar heb een aantal jaren toch het contact met hem verbroken. Het gaf mij te veel spanning. Ik zit met de brokken, leef in de overlevingsstand en zit tegen een traumabehandeling aan te hikken.
Zou je het met je broer kunnen bespreken? Juist nu het zo actueel is?
Sterkte!!
Groeten, Joti?