Nieuw

https://ivonnemeeuwsen.nl/partners-in-beeld-seksueel-misbruik-raakt-het…

Waar is je partner bang voor denk je? Hij wil vermoed ik dat alles goed gaat en het zal hem meesleuren; denk je niet dat dat zijn angst is? Kijk op https://ivonnemeeuwsen.nl/

Die zelmoordgevoelens ken ik, komt niet altijd meer terug, Ik heb goede hulp nu, al twee jaar

Ik heb wel een maatschappelijk werkster alleen alles in het geheim.. Dit omdat partner hulp niet wil. Ondanks ik die zo extreem nodig heb. Gisteren nadat ik me verhaal verteld heb ben ik zo van slag. Doet zo veel.. Heb het er enorm moeilijk mee.. Maar mijn maatschappelijk werkster wil geen privé gesprekken meer maar groepsbegeleiding. Lig zo overhoop met mezelf en ja ik geef me zelf de schuld, ben doodsbang, en heb soms nare gedachten (zelfmoord)

Wow wat een enorme stap zet je nu om dit aan ons te delen! Een enorme dappere vrouw. En zoals pieterke al verteld een intelligente vrouw. Je dochtertje beschermen oh dat herken ik zo. Heb je nu een vertrouwenspersoon? Het is niet jou schuld, nooit!
Wij zijn er sowieso voor je hier??
Liefs Marina

Ik begrijp je en je zegt alles zo goed dat ik denk: wat een intelligente vrouw! Ik vraag mij af of je echt verstandelijk beperkt bent. Er is iets anders aan de hand volgens mij, ik denk dat jij altijd onderbelicht bent gebleven, niet gezien. Dat jij geen mooie voorbeelden hebt kunnen naleven. Het feit dat jij je weg hebt gevonden naar deze site geeft aan dat jij wel een heel goed verstand hebt, Kan niet anders. Ik ben niet bekend met het hulpverlenerswereldje, heb altijd mijn eigen weg gezocht, bevoorrecht als ik ben door mijn opvoeding, opleiding en milieu. Ik hoop dat anderen via deze site je de weg kunnen wijzen. Misschien de huisarts, vertrouw je die?

Schrijven

Ik ga een begin maken om mijn verhaal te vertellen.
Maar weet alleen niet waar ik beginnen moet.

Ik was 11 jaar toen de gebeurtenis (verkrachting) met geweld begon. De dader was 23 op dat moment.
Niet weten wat me overkwam. Met bedreiging dat ik het aan niemand mocht vertellen want dan deed hij me wat. Ik heb dit 4 a 5 jaar verzwegen voor me ouders. Maar steeds weer opnieuw en opnieuw.

Na 5 jaar kwam alles maar alles eruit. Ik zakte helemaal in met hyperventilaties aan toe. Me ouders waren enorm geschrokken en heeft de vriendin van de dader gebeld om een afspraak te maken om te komen praten. Helaas stond ze dezelfde avond nog bij ons aan de deur. Ik wist niet hoe gauw ik weg moest komen. Maar moest bij het gesprek aanwezig zijn.

Onderzoeken in het ziekenhuis gehad wat daarna een flinke rekening op zich bracht. Me ouders zeiden gelijk van die betalen wij niet die is voor de dader. Maar omdat deze binnen een bepaalde tijd voldaan moest worden kregen wij de rekening terug want ik zou zelf verliefd zijn op de dader. Werd gezegd, ik had zelf alles uitgelokt en erom gevraagd hebben.

Ik was te jong om dat te begrijpen dat het fout was. Uiteindelijk naar lang doordringen van me ouders was het een stap verder te zetten en aangifte te doen. Ook hulpverleningen gehad, slachtofferhulp, psycholoog mochten mij niet verder helpen. Ik zat zo diep met mezelf in de knoei dat ik het allemaal niet meer wou en heb 7 a 8 pogingen gedaan tot zelfmoord. 7x voor de trein gesprongen en 1x met een mes op me polsen.

Ik kon niet meer, ik wou niet meer was bang. Durfde de straat niet meer op, te leven zoals een kind moest doen. Had me opgesloten in me kamer. Tot de dag de brief kwam van de rechtbank. Ik wou niet meer. Ik kon niet meer. Maar in de brief stond duidelijk dat ik heen moest.
De rechtbank in Leeuwarden heeft met mij gesproken bij de zitting en hadden ze beloofd dat ik de dader niet onder ogen zou komen dat hij apart zou zitten. Maar tevergeefs.. Rechtbank vol politie en rechters was een hel.

Het eerste gesprek ging over hoe het ging om me veilig te laten voelen. Ging opzich heel goed. Tot uiteindelijk het zware gesprek zou komen ik moest gaan vertellen. Wat voelde ik me zwaar met een dikke brok in de keel. De eed afgelegd voor de waarheid. Ik moest vertellen hoe het huis en de flat eruit zagen en waar het precies allemaal gebeurd was en wat hij precies deed. Ook mijn slachtoffermedewerkster zat in de zaal. Ook zij moest getuigen voor mij. Wat was ik blij toen het gesprek voorbij was. Ik zakte helemaal in elkaar bij me ouders. Maar we stonden op de gang en werden begeleid door de politie naar een aparte kamer. Want ze gingen de dader verhoren.

Dit eerste verschrikkelijke nachtmerrie heeft 6 jaar geduurd met totaal 3 daders. 2 zijn vrijuit gegaan omdat ik er niet meer tegen kon. Kon niet nog meer aangiftes aan. Het was al erg genoeg. Dader heeft uiteindelijk 5jaar waarvan 3 voorwaardelijk en goed gedrag vrij. 2 maanden gezeten... Oneerlijk.. Uiteindelijk wel zelf extra straf gekregen door een breuk in het huwelijk en ontzien van de kinderen..

In 2003 leerde ik mijn huidige partner kennen. Heb me schooljaar nog afgemaakt voor ik ging verhuizen. Was nog geen 18 toen ik het ouderlijk huis verliet. Me vader had er veel moeite mee. Was de jongste en de enige meid.
Maar ik moest weg daar. Kon daar niet meer langer zijn. Aangezien ik voelde dat ik verder met hem wou hebben we een gezamenlijk gesprek gehad met me ouders en hem. Omdat ik vond dat hij het moest weten. Ook daar zijn de nodige tranen gevallen van hem en mij. Maar hij bleef me trouw en steunen waar hij kon.

Ging verder studeren en kreeg bijbaantjes om zo centen te verdienen. Wat alweer gauw bederft werd door collega's. Ook werd ik gestalkt. 2 collega's zorgden diensten met mij te draaien en van het één kwam het ander. Meteen vertrouwelijk persoon ingeschakeld want was doodsbang om te werken.
Durfde me gezicht niet te laten zien.. Maar helaas ik werd niet serieus genomen. Kreeg overplaatsing naar andere filialen.
Ik was toen 23 jaar weer 2 daders op vrije voeten... Ik levenslang.

Ik schrijf dit met tranen en trillende vingers en voeten.. Het raakt me enorm.
In 2013 hulpverlening gehad met een psycholoog hele lieve vrouw. Deed me goed. Alleen duurde het telang 1,5 jaar met wisseling van een andere. Hier niet lang bij gebleven klikte niet. Er bleek meer aan de hand te zijn met me. Uit onderzoeken naar een sessie EMDR werd het te heftig voor me. Uit het onderzoek bleek ik een handicap te hebben. Heb een verstandelijke beperking. Teveel aan me hoofd kan ik niet aan. Raak dan de weg kwijt. Kon er ook nog wel bij met alle ellende die ik al mee draag.

Ik kreeg opnieuw een baan in een bakkerij. Hier heb ik 1,5 jaar gewerkt. Hoopte te mogen blijven. Voelde me thuis was er meer dan thuis. Leuke collega's dacht echt me plek te hebben. Tot een avond. Toen dacht ik dat ik weer door de grond zakte. Was eer weer 1 die ongewenst aan me zat. Ik dacht dat ik kon vliegen. Maar wederom weer doods angsten.. Bang, hyperventilaties, migraine aanvallen. Maar direct een collega in vertrouwen genomen en deze zei me direct actie te ondernemen. Heb het uitzendbureau toen een email gestuurd van ik niet wist wat ik er mee aan moest. Deze email is doorgestuurd naar de directie van de bakkerij. Gelijk de dag erna kon ik op gesprek. Alles uitgelegd en ja weer nodige emoties kwamen los. Dacht elke keer waarom ik. Heb ik dan niet genoeg.. Is het mijn schuld. Ben ik dan verkeerd.. Wat doe ik fout.. Is er nergens een plek waar ik kan leven. Voelde me wederom weer onveilig.. De desbetreffende collega is 2 weken in schorsing geweest. Maar na de 2 weken kwam hij weer terug alsof er niks gebeurd was. Maar ik... Sja wie denkt er aan mij.. December tijd ben ik weg gegaan kon het niet meer maar door dit voorval kreeg ik me contract niet.. Weer opnieuw een baan zoeken.. Weer opnieuw beginnen. Me af vragen wat gebeurd er nu.. Wat dan..

En ja het was even een tijd rustig tot 2 jaar terug..

Zie het nog altijd voor me.. Zie het steeds opnieuw gebeuren. Kan er niet mee overweg. Kan het niet accepteren. Ben doodsbang.. Dit omdat ik nog met de laatse dader in contact ben. Wordt er mee geconfronteerd steeds. Lastig pakket laten we maar zeggen. Erg complex..
Me partner weet van het voorval, keurt het niet goed maar mag niks doen. Geen aangifte en geen hulp.. Wat moet ik.. Is dit mijn straf??

Helaas stond me dochtertje van nog geen 4 jaar oud er naast toen deze persoon het wou proberen.. Een oude vent van 76 jaar. Helaas ziek in zijn hoofd. Parkinsonisme.. Ze zeggen dat dit bij zijn ziektebeeld hoort. En hij niet weet wat hij doet. Uit verhalen ben ik niet de enige.. Ik heb geen idee of me dochtertje het überhaupt heeft meegekregen.. Of ze het beseft.. Doet er niet toe.. Ik ben heel beschermend richting haar. Is dit normaal??? Ben doodsbang dat haar hetzelfde overkomt als mij..

Ik moet stoppen want ik ben in gevecht met gevoelens, emoties, woede, angst..

Ik ga een begin maken om mijn verhaal te vertellen.
Maar weet alleen niet waar ik beginnen moet.

Ik was 11 jaar toen de gebeurtenis (verkrachting) met geweld begon. De dader was 23 op dat moment.
Niet weten wat me overkwam. Met bedreiging dat ik het aan niemand mocht vertellen want dan deed hij me wat. Ik heb dit 4 a 5 jaar verzwegen voor me ouders. Maar steeds weer opnieuw en opnieuw.

Na 5 jaar kwam alles maar alles eruit. Ik zakte helemaal in met hyperventilaties aan toe. Me ouders waren enorm geschrokken en heeft de vriendin van de dader gebeld om een afspraak te maken om te komen praten. Helaas stond ze dezelfde avond nog bij ons aan de deur. Ik wist niet hoe gauw ik weg moest komen. Maar moest bij het gesprek aanwezig zijn.

Onderzoeken in het ziekenhuis gehad wat daarna een flinke rekening op zich bracht. Me ouders zeiden gelijk van die betalen wij niet die is voor de dader. Maar omdat deze binnen een bepaalde tijd voldaan moest worden kregen wij de rekening terug want ik zou zelf verliefd zijn op de dader. Werd gezegd, ik had zelf alles uitgelokt en erom gevraagd hebben.

Ik was te jong om dat te begrijpen dat het fout was. Uiteindelijk naar lang doordringen van me ouders was het een stap verder te zetten en aangifte te doen. Ook hulpverleningen gehad, slachtofferhulp, psycholoog mochten mij niet verder helpen. Ik zat zo diep met mezelf in de knoei dat ik het allemaal niet meer wou en heb 7 a 8 pogingen gedaan tot zelfmoord. 7x voor de trein gesprongen en 1x met een mes op me polsen.

Ik kon niet meer, ik wou niet meer was bang. Durfde de straat niet meer op, te leven zoals een kind moest doen. Had me opgesloten in me kamer. Tot de dag de brief kwam van de rechtbank. Ik wou niet meer. Ik kon niet meer. Maar in de brief stond duidelijk dat ik heen moest.
De rechtbank in Leeuwarden heeft met mij gesproken bij de zitting en hadden ze beloofd dat ik de dader niet onder ogen zou komen dat hij apart zou zitten. Maar tevergeefs.. Rechtbank vol politie en rechters was een hel.

Het eerste gesprek ging over hoe het ging om me veilig te laten voelen. Ging opzich heel goed. Tot uiteindelijk het zware gesprek zou komen ik moest gaan vertellen. Wat voelde ik me zwaar met een dikke brok in de keel. De eed afgelegd voor de waarheid. Ik moest vertellen hoe het huis en de flat eruit zagen en waar het precies allemaal gebeurd was en wat hij precies deed. Ook mijn slachtoffermedewerkster zat in de zaal. Ook zij moest getuigen voor mij. Wat was ik blij toen het gesprek voorbij was. Ik zakte helemaal in elkaar bij me ouders. Maar we stonden op de gang en werden begeleid door de politie naar een aparte kamer. Want ze gingen de dader verhoren.

Dit eerste verschrikkelijke nachtmerrie heeft 6 jaar geduurd met totaal 3 daders. 2 zijn vrijuit gegaan omdat ik er niet meer tegen kon. Kon niet nog meer aangiftes aan. Het was al erg genoeg. Dader heeft uiteindelijk 5jaar waarvan 3 voorwaardelijk en goed gedrag vrij. 2 maanden gezeten... Oneerlijk.. Uiteindelijk wel zelf extra straf gekregen door een breuk in het huwelijk en ontzien van de kinderen..

In 2003 leerde ik mijn huidige partner kennen. Heb me schooljaar nog afgemaakt voor ik ging verhuizen. Was nog geen 18 toen ik het ouderlijk huis verliet. Me vader had er veel moeite mee. Was de jongste en de enige meid.
Maar ik moest weg daar. Kon daar niet meer langer zijn. Aangezien ik voelde dat ik verder met hem wou hebben we een gezamenlijk gesprek gehad met me ouders en hem. Omdat ik vond dat hij het moest weten. Ook daar zijn de nodige tranen gevallen van hem en mij. Maar hij bleef me trouw en steunen waar hij kon.

Ging verder studeren en kreeg bijbaantjes om zo centen te verdienen. Wat alweer gauw bederft werd door collega's. Ook werd ik gestalkt. 2 collega's zorgden diensten met mij te draaien en van het één kwam het ander. Meteen vertrouwelijk persoon ingeschakeld want was doodsbang om te werken.
Durfde me gezicht niet te laten zien.. Maar helaas ik werd niet serieus genomen. Kreeg overplaatsing naar andere filialen.
Ik was toen 23 jaar weer 2 daders op vrije voeten... Ik levenslang.

Ik schrijf dit met tranen en trillende vingers en voeten.. Het raakt me enorm.
In 2013 hulpverlening gehad met een psycholoog hele lieve vrouw. Deed me goed. Alleen duurde het telang 1,5 jaar met wisseling van een andere. Hier niet lang bij gebleven klikte niet. Er bleek meer aan de hand te zijn met me. Uit onderzoeken naar een sessie EMDR werd het te heftig voor me. Uit het onderzoek bleek ik een handicap te hebben. Heb een verstandelijke beperking. Teveel aan me hoofd kan ik niet aan. Raak dan de weg kwijt. Kon er ook nog wel bij met alle ellende die ik al mee draag.

Ik kreeg opnieuw een baan in een bakkerij. Hier heb ik 1,5 jaar gewerkt. Hoopte te mogen blijven. Voelde me thuis was er meer dan thuis. Leuke collega's dacht echt me plek te hebben. Tot een avond. Toen dacht ik dat ik weer door de grond zakte. Was eer weer 1 die ongewenst aan me zat. Ik dacht dat ik kon vliegen. Maar wederom weer doods angsten.. Bang, hyperventilaties, migraine aanvallen. Maar direct een collega in vertrouwen genomen en deze zei me direct actie te ondernemen. Heb het uitzendbureau toen een email gestuurd van ik niet wist wat ik er mee aan moest. Deze email is doorgestuurd naar de directie van de bakkerij. Gelijk de dag erna kon ik op gesprek. Alles uitgelegd en ja weer nodige emoties kwamen los. Dacht elke keer waarom ik. Heb ik dan niet genoeg.. Is het mijn schuld. Ben ik dan verkeerd.. Wat doe ik fout.. Is er nergens een plek waar ik kan leven. Voelde me wederom weer onveilig.. De desbetreffende collega is 2 weken in schorsing geweest. Maar na de 2 weken kwam hij weer terug alsof er niks gebeurd was. Maar ik... Sja wie denkt er aan mij.. December tijd ben ik weg gegaan kon het niet meer maar door dit voorval kreeg ik me contract niet.. Weer opnieuw een baan zoeken.. Weer opnieuw beginnen. Me af vragen wat gebeurd er nu.. Wat dan..

En ja het was even een tijd rustig tot 2 jaar terug..

Zie het nog altijd voor me.. Zie het steeds opnieuw gebeuren. Kan er niet mee overweg. Kan het niet accepteren. Ben doodsbang.. Dit omdat ik nog met de laatse dader in contact ben. Wordt er mee geconfronteerd steeds. Lastig pakket laten we maar zeggen. Erg complex..
Me partner weet van het voorval, keurt het niet goed maar mag niks doen. Geen aangifte en geen hulp.. Wat moet ik.. Is dit mijn straf??

Helaas stond me dochtertje van nog geen 4 jaar oud er naast toen deze persoon het wou proberen.. Een oude vent van 76 jaar. Helaas ziek in zijn hoofd. Parkinsonisme.. Ze zeggen dat dit bij zijn ziektebeeld hoort. En hij niet weet wat hij doet. Uit verhalen ben ik niet de enige.. Ik heb geen idee of me dochtertje het überhaupt heeft meegekregen.. Of ze het beseft.. Doet er niet toe.. Ik ben heel beschermend richting haar. Is dit normaal??? Ben doodsbang dat haar hetzelfde overkomt als mij..

Ik moet stoppen want ik ben in gevecht met gevoelens, emoties, woede, angst..

Huil maar veel lief meisje!

Hai schorpioen

Ja je kan zeker hier je verhaal kwijt! En wat dapper dat je de eerste stap al hebt gezet??
En wat heftig dat je dit weer hebt meegemaakt. Je kan hier op de site iets plaatsen en je mag ook altijd een privé berichtje sturen.
Wij zijn er voor je??
Liefs Marina