na 37 jaar eindelijk uitgesproken geen contact te willen
Heb het eindelijk durven doen! na 37 jaar het contact zo goed als mogelijk verbroken met mijn broer of althans gemeld dat ik hem niet meer in mijn huis wil zien en niet meer naar zijn huis toe ga. Hij heeft mij misbruikt heeft toen ik 12 was! Al die tijd contact gehouden omwille de familie en het iedereen te vriend willen houden en zeker omdat ik geen ruzie in de familie wilde. Of bang was voor de reacties.
Maar kon het echt niet meer. Mijn ouders hebben er nooit over willen/kunnen praten. Ben zelf al vele malen in therapie geweest en ook emdr therapie gehad.
Maar waarom dan toch dat schuldgevoel naar familie en zijn vrouw (die weet het nu pas sinds 1 week!).
Maar ergens heeft het opgelucht dat ik dit uitgesproken heb nu het alleen nog verwerken
6 Reacties
Bedabkt voor jullie reacties❤️ blijf er mee zitten dat mijn moeder nog steeds kan doen alsof het gek is dat ik deze beslissing heb genomen. Maar nu mijn vader dement aan t worden is kan ik niet breken met mijn ouders. Zeker mijn moeder veroorzaakt stress door opmerkingen en er niet over willen en kunnen praten
Lieve Leeuwin,
Begrijp dat je nu niet met jouw ouders kunt/wilt breken. Ik zit zelf nu ook in een soortgelijke situatie. Vanwege ernstige ziekte(s): de dochter van mijn broer (dader) en mijn oudste broer (de 'toekijker) heb ik weer wat contact. Probeer het wat op afstand te houden, maar geeft wel de nodige stress.
Mijn nichtje weet hoogstwaarschijnlijk niet wat er gebeurd is. Kan haar nu niet in de steek laten.
En zal binnen afzienbare tijd afscheid moeten nemen van mijn oudste broer, omdat hij ongeneeslijk ziek is.
Ook hem wil ik niet laten vallen.
Maar het voelt wel als een spagaat.
Jij veel sterkte!
Liefs, Joti?
Dank je wel dat je dit deelt. Het helpt mij echt om te lezen dat ik niet de enige ben.
Ik worstel hier nog steeds mee. Ik heb het contact met mijn ouders and mijn broer 25 jaar geleden gebroken, maar niet mijn zus. Die is nu echt het probleem aan het worden. Zij wil het nog steeds niet erkennen en wil dat we gewoon weer als familie wil doorgaan.
Dit ging zover dat ze mij uitnodigde op een feest en melde dat zij er niet zouden zijn. Zij waren er dus wel. En ik wist niet wat ik moest doen, De lieve vrede bewaren (want ik ben volwassen en kan dat), of weg gaan. Als klap op de vuurpijl vroeg de vrouw van mijn broer waarom ik geen contact meer had. Ik kon het echt niet vertellen.
Ik heb heel lang niet durven toegeven dat mijn stress veroorzaakt werd door dit evenement. Nu kan ik het wel verwoorden (schaamte, schuldgevoel, medelijden en een gevoel van onveiligheid).
Nu ben ik eindelijk zo ver dat ik inderdaad het contact ga verbreken. Ik kan het niet meer, en ik weet dat het oplucht als ik het deze moeilijke stap wel zat. Er zullen mensen om mij heen vragen naar het waarom. Maar dat kan ik inmiddels aan. Het kost tijd.
Jouw schuldgevoel is wellicht aangepraat door anderen. En het heeft zelfs een naam "victimblaming".
Sterkte
Lieve Leeuwin,
Wat herkenbaar!
Schuldgevoel is bij mij nog niet weg. Heb in 2015 met mijn broer gebroken.
Veel sterkte!
Liefs, Joti?
Beste Leeuwin,
Ten eerste wat goed dat je je stem hebt laten horen! Je doet er goed aan om het contact te verbreken. Het is nooit verkeerd om voor jezelf te kiezen.
Heb je tijdens de therapieën die je volgde ook je ouders even op een laag pitje gezet?
Zelf heb ben ik slachtoffer van verkrachting na een avond stappen, was zodanig toegetakeld dat ik in het ziekenhuis belande.
Mijn ouders waren er niet voor mij, tijdens mijn herstelproces jaren later heb ik de contact met mijn ouders middels een brief even stop gezet, en een tijd geen contact gehad, dit heeft mij erg geholpen om mijn herstel proces te kunnen doen.
Soms helpt het als de triggers die aanwezig zijn ( je ouders ) en schuldgevoel laag zetten en je kunt richten op de dingen waar je het voor doet, namelijk jezelf, je zet jezelf dan op de eerste plaats. Ik heb hierdoor een ander gevoel naar mijn ouders gekregen, waardoor ik mijn schuldgevoel heb kunnen loslaten.
Liefs
Luna
Hoi Leeuwin1972
Wat knap van je om jouw gevoel te volgen. Ik begrijp de last wel en het schuldgevoel dat er bij komt kijken.
Ikzelf heb misbruik ervaren met een man die het onderhoud deed aan de speeltuin waar we kwamen en mijn broer. Ik heb die dingen wel los kunnen laten in mijn hoofd hoewel mijn lichaam signalen blijft waarnemen van spanning bij drukte en het nog een hele impact heeft. Bij mij is de kans groot dat ook mijn broer door de man is misbruikt en hij herinnert zich niets meer. Soms vind ik dat gek maar ik herinner zelf ook amper een paar beelden en alle voor en na is weg. De boosheid is bij mij wel weg. Maar het is wel dubbel als je ziet dat hij het wel voor elkaar heeft en jijzelf dan vecht met je verleden. Ik begrijp je keuze volkomen en vind het knap want dat is zeker niet makkelijk. Zoals je aangeeft is er ook de familie en weet je dat dit een impact gaat hebben.
Ik hoop dat je een goed vangnet hebt waarom je wel kan rekenen en dat je trauma verder afvlakt.
Veel liefs
Emma