Mijn leven
Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik aanranding mijn hele leven meegenomen. Meegemaakt op meerdere momenten, andere personen op verschillende tijden in mijn leven.
De machtsverhouding waar ik supergevoelig voor ben geworden, waarin ik altijd het gevoel heb dat ik moet voldoen. Of ik iemand echt leuk vind, die vraag komt in het begin niet in me op. Ik reageer op de ander. In het begin dacht ik dat ik reageerde omdat iemand me leuk vond. Nu zie ik dat ik een bepaalde reactie heb als ik machtsverachil voel waarin ik de 'lagere' partij ben.
The voice zet mijn leven tijdelijk weer even op losse schroeven. Het herkennen van de machtspositie van een ander raakte me onverwachts. Ik voel me weer onzeker, ben schrikkerig, huil uit het niets en ben continue bewust hoe onveilig mijn lijf zich voelt. Het is precies waar het om draait. Wat ik ook heb meegemaakt, de essentie voor mij is de druk die ik voel vanuit de ander waarvan ik vind dat ik daar iets mee moet. Ik vind het een lelijke eigenschap van mezelf. Hoewel ik weet dat het niet aan de ander is om druk uit te oefenen, voel ik nog altijd de behoefte om anders te zijn in de hoop dat de ander dan geen druk uit wil oefenen.
Ik ben nu 3 jaar zonder relatie. Ik kan nog steeds intens genieten van de rust die ik voel om aan niemand sexueel te hoeven voldoen. Vrienden vragen me soms of het niet fijn zou zijn om weer een liefde te hebben in mijn leven. Ik ervaar voldoende liefde in mijn leven. Ik heb 2 schatten van dochters, familie, vrienden waar ik altijd op kan bouwen. Zelfs een liefdevolle baan. Ik leer mezelf nog iedere dag kennen, vind het heerlijk om met mijn eigen gedachten te zijn. Ik voel completer dan dat ik me ook heb gevoeld.
4 Reacties
Dank je wel Navani. Ik realiseer me pas sinds kort dat het niet iets is waar ik vanaf ga komen. Het zal altijd terug blijven komen en er zullen altijd momenten zijn waarop het er ineens is en dat ik dan weer het gevoel zal hebben dat ik opnieuw moet beginnen.
De heling zit 'm voor mij in het omarmen van de persoon die ik was. Het troosten van het verdrietige kind, de reddeloze, boze puber en de bange vrouw. Ik kan mijzelf het beste troosten, maar dat kan alleen met zachtheid naar mezelf.
Proberen uit te bannen van oude gevoelens en herinneringen zorgt bij mij voor boosheid en frustratie naar mezelf. Daarin kan ik niet troosten.
Die machtsverhoudingen, en de manier waarop je omschrijft hoe je reageert op nieuwe mensen, dat herken ik. Ik heb het nooit begrepen. Ook die druk om je anders voor te willen doen om zo een reactie van een ander te kunnen sturen klinkt bekend. Ik vind het knap hoe je het opschrijft, en hoe je een manier hebt gevonden om jezelf te herpakken en te kiezen voor jezelf. Dat geeft mij dan weer hoop. Dank je wel voor het delen!
Hi Hilke,
Dankjewel voor jouw verhaal.
Ik herken mezelf zo in jouw verhaal, ik ben ook heel gevoelig voor machtsverhoudingen en zie mijzelf ook snel als de "lagere".
Relaties vind ik ook heel moeilijk door de druk die op intimiteit ligt. Vaak leg ik zelf die druk er ontzettend op.
Ik vind het fijn te lezen dat jij je completer dan ooit voelt met de familie en vrienden om je heen.
Ik begrijp je heel goed dat het niet hoeven van intimiteit, je ontzettend veel rust geeft.
En dat je het ook heerlijk vindt om jezelf nog beter te leren kennen.
Ik ben zelf jaren geleden gediagnostiseerd met PTSS en depressie. Hier moest ik mezelf ontzettend in zoeken, maar er ontstond een fascinatie voor het menselijk brein. Ik vond en vind het heel interessant om over mezelf te leren.
Ik begrijp dat je vrienden een partner als een positieve aanvulling zien. En dat kan het ook zijn, maar als jij je heerlijk voelt op jezelf, met de familie en vrienden om je heen, dan kan ik niet anders zeggen dan; Ga zo door.
Doe wat goed voelt voor jezelf!
?
Beste Hilde, dank voor je verhaal. Vooral de positieve elementen getuigen van kracht. Voor menigeen zijn de bekendmakingen bij de Voice aanleiding om stil te staan bij wat hen is aangedaan. Het zit er nog steeds en een klein haakje en de latente nare ervaringen, de fysieke ongemakken worden weer manifest. Ongemerkt trekken ze diepe sporen in je leven, zo dat je ze soms verdwenen lijken.
Fijn dat goede vrienden je een liefdevol leven wensen. Meer en beter dan nu.
Je voelt je compleet, maar wat je vrienden je toe wensen is meer dan dat een vrouw alleen niet gelukkig zou kunnen zijn. Misschien toch de moeite waard om er bij stil te staan, Ook al wil je dat wat je aangedaan is, eerst verwerken. Dan gaat er wel een wereld voor je open. Het is zo de moeite waard en nooit te laat.