Als je onbegrip ervaart terwijl je steun nodig hebt
Als je een heftige gebeurtenis meemaakt waarin jij slachtoffer wordt, kun je stuiten op onbegrip in je omgeving. Mensen die zich afvragen hoe het heeft kunnen gebeuren. Of vinden dat je zelf verantwoordelijk bent. Dat kan voelen als een tweede klap.
Waarschijnlijk ben je zelf nog bezig met de vraag wat er nou precies is gebeurd en of je goed gehandeld hebt. Het is een normale reactie om jezelf die vragen te stellen. Maar als een ander ze stelt, kan dat pijnlijk zijn. Bovendien is de vraag hoe je omgaat met wat je is overkomen misschien wel veel waardevoller dan de vraag hoe iets heeft kunnen gebeuren.
Tekst: Marije Meijer
Victim blaming
Als mensen je het gevoel geven dat je zelf schuldig bent aan wat je is overkomen, heet dat victim blaming. Gevoelens van schuld en schaamte kunnen hierdoor verergeren. Misschien heb je de neiging je terug te trekken, uit angst voor oordelen. Terwijl je eigenlijk steun nodig hebt. En erkenning voor wat je is overkomen. Twee dingen die je enorm kunnen helpen in je verwerkingsproces.
Praten met lotgenoten
Als je geen steun vindt in je omgeving kan praten met lotgenoten heel waardevol zijn. Mensen die hetzelfde doormaken als jij of misschien al verder zijn in hun verwerkingsproces. Je tips kunnen geven. Of misschien gewoon even een blijk van begrip. Wat jij op dat moment nodig hebt. Je kunt daarvoor terecht in verschillende groepen hier op de community van Slachtofferhulp, er zijn ook besloten groepen.
Aangifte doen?
Ook aangifte doen kan helpen. Je verhaal delen met de politie kan ervoor zorgen dat je je sterker voelt. Dat jij de regie hebt over je eigen verhaal. Jouw aangifte kan ook waardevol zijn voor anderen. Misschien ben je niet de enige en draagt jouw aangifte bij aan een onderzoek dat al loopt.
Heb jij als slachtoffer te maken gehad met onbegrip uit je omgeving? Wat heeft jou het meeste geholpen in die situatie?
2 Reacties
Toch wel veel vervelende opmerkingen gehad. Dader was met geweld mijn huis binnengedrongen.
Opmerkingen zoals waarom had je niet een ketting op de voordeur. Dat zal mij niet overkomen. Wij hebben een hond en kijken eerst wie er staat.
Het ergst was op een verjaardagvisite.
De vrouw die naast mij zat die zei oh je bent die tante... Wat erg wat je is overkomen. Je zal je les wel geleerd hebben en niet weer de voordeur open doen voor een vreemde. Echt het was een week of 6 daarvoor gebeurd en ik had geen weerwoord. Daarnaast veel begrip van de zedenrecherche. Omdat na mij nog 2 vrouwen door dezelfde dader waren aangerand is de officier van justitie langsgeweest. Ze zei niemand heeft het recht om je huis binnen te dringen. Al sta je in je ondergoed bij de voordeur ze moeten hun poten thuis houden. Dat gaf me een goed gevoel. Het was niet mijn schuld. Dat was voor mij de ommekeer.
Victim blaming komt in vele vormen voor, het is een probleem dat voortkomt uit het ontkennen van het daderschap, verantwoording nemen en ermee wegkomen. Ook in deze TVOH storm zie je toch weer de bekende dooddoeners omhoog komen: we weten allemaal hoe die en die is toch?..., Joh, het valt allemaal echt wel mee, Meid: je weet toch waar je aan begint met dat artiestenwereldje?
Belachelijk.
Niemand vraagt om onrecht, geweld of verdriet. Daders dienen zich te verantwoorden.
Wat nu ook naar boven komt, is de gigantische drempel en zelfs taboes waar slachtoffers overheen moeten (durven).
Misdaden tegen de menselijkheid (want dat zijn het) zouden eigenlijk via een apart proces behandeld moeten worden.
We blijven leunen op het riedeltje aangifte doen, onderzoek afwachten, en zelf bewijzen sprokkelen om aan te tonen dat jou iets is aangedaan. Zou toch anders kunnen?