Aftermath abuse in relatie
Hi! Eerste keer dat ik dit doe dus ik ben nogal zenuwachtig. Toen ik (female) 16 was kreeg ik mijn eerste échte vriendje (Ik noem hem D). Hij was toen 17, bijna 18. Ik was net gedumpt door een jongen die ik heel leuk vond en was aangenaam verrast dat deze collega interesse in me had. Onze relatie ging snel. We hebben kort gedatet (2 weken), kregen een relatie en hebben elkaar na een flinke fles tequilla ontmaagd. Dit terwijl ik een paar weken daarvoor nog nee had gezegd tegen die andere jongen. D en ik hadden geen sterke relatie. Zijn moeder keurde de relatie, en mij, af. Zijn vader was een alfa-man (PVV-stemmer, erg luid en aanwezig) die ik nogal intimiderend vond. Ik was erg onzeker over onze relatie doordat er soms flinke ruzies konden zijn (we vertrouwden elkaar niet en waren beide erg controlerend). Echter, hij had mij laten geloven dat ik minderwaardig was. Bijvoorbeeld omdat ik advocaat wilde worden en hij dokter, omdat ik al een handvol jongens had gezoend en hij pas 1 meid, zijn ex-vriendin, en omdat ik meer materialistisch en rechts ben terwijl hij zogenaamd links was. Dit had ook effect op ons seksleven.
Ik hoorde laatst de zin ‘He spent the whole night trying to get to the next level of the game’ en dit was precies wat hij deed. Eerst zeuren, fysiek blijven proberen (elke keer van zoenen toch weer naar aanraken), maar ook een keer of twee agressief (flinke klap op zijn stoel, kussen gooien richting de muur waar ik tegenaan lag). Ook dronken we veel toen hij meerderjarig werd, dit was nadat we een maand of drie hadden, en dat ‘hielp’ ook in het overhalen. Echter, op een bepaald moment ben ik gaan ingeven. Ja zeggen, of geen nee, en gewoon ‘getting it over with’. Ik was in pijn en kan me nog herinneren hoe dat voelde, iemand in je terwijl je dat niet wilt. Dit is een grijs gebied, consent-wise omdat we in een relatie zaten en ik niet altijd duidelijk Nee heb gezegd, of na een nee uiteindelijk toch ja heb gezegd.
Uiteindelijk ben ik met hem gaan praten. Vertelde hem dat ik soms doorzette, maar dat ik het niet wilde en dat het pijn deed. Hij huilde en voor een tijdje stopte het. Het duurde niet lang voordat het weer begon. Ik herinner me nog goed dat we de standaard routine afgewikkeld hadden en hij daarna, zonder wat te zeggen, zich heeft aangekleed weer verder ging gamen.
Ik heb nog steeds flashbacks. Een creep op straat die me te lang probeert aan te spreken kan m’n dag verpesten. Mannen zeggen iets dwingends, denigrerends of op een bepaalde manier en ik laat ze gelijk vallen, soms te overdreven. Ik zie vriendinnen om me heen dingen weglachen terwijl ik sta te trillen, compleet instort. Ik durf geen nee te zeggen wanneer ik bedenk met een man, omdat ik het makkelijker vind om ‘even door te zetten’ en ik geloof nog steeds af en toe dat ik alleen goed ben voor mijn lichaam. Ik vraag me af of dit weggaat, of dat dit het leven van een overlever is.
8 Reacties
Jeetje Steenbok, wat knap dat je je verhaal hier deelt. Zo lastig is het als je het gevoel hebt dat het misschien deels je eigen schuld is omdat je geen nee hebt gezegd, of toch ja hebt gezegd. Maar het gaat niet om de geïsoleerde incidenten, maar om de gehele situatie. In jouw relatie was er dus een sfeer ontstaan waardoor jij niet meer het gevoel had dat je nee kon zeggen, en dat het makkelijker was om even 'door te zetten'.
Ik vind het knap dat je je verhaal hier deelt en wens je super veel sterkte toe! Weet ook dat die angst naar mannen echt af kan nemen, ik heb het zelf ook zo heftig ervaren en werd echt ziek van mezelf en mijn reacties. Maar het werd beter toen ik echt naar mijn lichaam ging luisteren. En ook in de kleine dingen voor mezelf op ging komen en naar mezelf luisteren. Want als je dat bij kleine dingen leert, kun je het daarna ook bij grotere dingen. Bijvoorbeeld een stap verder weg gaan staan als je je onprettig voelt bij een man. Begin met het aanvoelen en respecteren van je eigen grenzen en bouw daar op voort.
Veel liefs!
Hi Zonnestraal.
Bedankt voor je lieve reactie. Ik ben met mijn broertje aan het oefenen met consent. Dus bijvoorbeeld 'Ik zie dat je een nieuw boek hebt, mag ik er even naar kijken?' in plaats van het gelijk te pakken. Dit wordt nu ook teruggedaan en zorgt ervoor dat ik makkelijker nee kan zeggen op kleine dingen en later hopelijk dus ook in moeilijkere situaties.
Hey Steenbok2001,
Wat heftig dit! Super sterk van je dat je dit durft te plaatsen. Zelf heb ik wat anders meegemaakt, maar ik snap je "angst" voor mannen. Of in ieder geval, de angst voor het praten met ze. Ik denk dat dit altijd wel in je hoofd zal blijven, maar dat het wel een stuk minder wordt. Het kost tijd, maar dat is ook zeker nodig. Zoiets is niet zomaar iets dat geen effect heeft op je leven, dat heeft het wel degelijk.
Hi Steenbok2001, wat moedig dat je jouw verhaal hebt gedeeld. Dit is voor mij de eerste keer dat ik iets typ op deze community, sorry als iets niet goed over komt, ik bedoel het vanuit de beste plek die ik heb. Ik voel herkenning in jouw verhaal (niet volledig maar wel deels) en daardoor voel ik de pijn heel sterk en wil ik graag reageren. Dit is een overlevingsstand, maar dat wil niet zeggen dat je de rest van jouw leven zo door hoeft. Persoonlijk heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt om naar een psycholoog te gaan, daar hebben we EMDR toegepast. Vreselijk heftig, maar achteraf ben ik er blij om. Nu kan ik weer over straat. De momenten blijven, maar zijn veel minder heftig. Dat gun ik jou ook, want dat verdien je. Het ter sprake kunnen brengen, ook hier op dit forum, doet al veel. Ik vind het echt heel knap van je! Jij bent absoluut meer dan jouw lichaam. Al begrijp ik goed dat het zo voelt. Het is een overlevingsmechanisme, dat is dus ontstaan door bepaalde gebeurtenissen/situaties. Weet dat je niet dit altijd hoeft te blijven voelen en te doen, op welke manier je er mee bezig gaat is aan jou, kies daarin ook volledig voor jouzelf! Jij verdiend zoveel beter dan deze ex! Ik gun het jou dat je weer in jouw kracht staat, want dat je die hebt staat buiten kijf.
Hi Leeuw! Bedankt voor je reactie. Afgelopen winter heb ik een depressie gehad en toen wilde ik ook wel emdr gaan doen, maar uiteindelijk hadden wat andere dingen prioriteit. Ook vind ik het nog eng om in mijn gedachten te gaan duiken.
Hi Steenbok,
Het klinkt alsof je nu (zo goed als) uit de depressie bent? Wat knap! En wat een mooi stap vooruit in jouw toekomst. Goed dat je prioriteiten hebt gekozen en daarvor bent gegaan. Een depressie aanpakken (en wat je dan ook nog meer hebt aangepakt) is absoluut noet niks! Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het niet eng is, maar ik vond het zelf ook heel eng. Zelfs bij een psycholoog bij wie ik al een tijdje loop, zelfs bij het 2e voorval en zelfs 2 jaar nadat het was gebeurt. Een deel van die tijd was ik er nog niet klaar voor, een ander deel kreeg ik de woorden gewoonweg niet uitgesproken: ik durfde het zelfs haar niet te vertellen. Hoe vaak ik mezelf wel niet heb verteld: "ze is psycholoog, ze is hiervoor opgeleid, ze hoort dit vaker".
Hiermee wil ik zeggen, neem de tijd die jij nodig hebt en kijk wat jou kan helpen. Of je nu morgen gaat, volgend jaar of over 20 jaar - het kan nog steeds helpen. En als je op andere manieren verder komt in het helingsproces, alleen maar fijn! Er is geen handleiding of plan voor hoe hier mee om te gaan. Zo lees ik hieronder dat je grenzen op kleine schaal oefent, wat een goed idee! Dat ga ik ook proberen toe te passen, dat klinkt als iets wat mij misschien verder kan helpen. Het allerbelangrijkste is, dat je doet wat voor jou voelt dat kan. Mag ik zeggen dat ik vind dat je goed bezig bent? Dat gevoel heb ik heel sterk.
Dit is overleven en ik denk dat je van jongs af aan als voorbeeld je ouders hebt gehad. Neem jezelf serieus. Je hebt nog een heel leven voor je!
Hi Pieter! Bedankt voor je reactie. Ik wil iets verduidelijken, ik had het over zijn ouders. Hij woonde toen thuis, dus zijn ouders maakte een deel uit van de situatie. Vandaar dat ik het vertelde. Mijn ouders hebben een liefdevolle relatie en mijn vader is mijn rolmodel. Beide weten ondertussen wat er gebeurd is en zijn enorm begripvol.