Grens aangeven
Toen ik mijn ex partner leerder kennen in 2022 was heel gek op hem en we hadden al binnen 6 maanden besloten dat we kinderen wilden samen. En wat bleek ik was zwanger. Ik was helemaal in de wolken en ik voelde me een gezegend mens. Op een dag belde hij me dat hij mij kant op zou komen en dat het niet tijdelijk zou zijn. Ik maakte er niet een grote iets van. En ik was er ook wel blij mee dat we samen gingen wonen. Tot de dag van vandaag denk ik wat als ik hem had geweigerd, dan had dat alle ellende bespaard. Maar het feit blijft dat ik dat niet deed. Al snel begon ik te zien dat hij ziek was en ik wilde hem helpen..ondanks dat ik zwanger was en ik me het liefst alleen op dat wilde focussen... maar het was ook wel weer logisch om de vader van je kinderen te willen helpen..toch?. Toen ik eenmaal bevallen was, dacht ik echt dat hij tot inkeer zou komen en was nog steeds hoopvol dat de krachtige man die ik ontmoette ook zo krachtig kon zijn om het heft in eigen handen te nemen en de vicieuze cirkel van bederf van zichzelf kon stoppen. Helaas het werd alleen maar erger ik stond er als alleenstaande moeder voor..maar hij kwam langs wanneer hij wilde en ging ook dan weer. Na vele afpakken van huissleutels. Begon hij midden in de nacht aan te bellen terwijl de kinderen sliepen ik zei hem steeds om dat niet te doen.. en dan was het ja sorry maar dan deed hij het toch weer.
Ik heb dit alles 18 maanden volgehouden tot ik mijn grens echt ook met daden aangaf en niet alleen met woorden..
Hij begon voor het eerst gewelddadig te worden. Ik had hem nog nooit zo gezien en ik belde de politie en ik was zo bang. Hij trapte zo hard tegen de deur. Die uiteindelijk kapot ging. Dat zelf de politie niet bij mij naar binnen kon komen ookal had ik alles van het slot gehaald. En zei moesten de deur intrappen... een maand later greep hij me bij de keel en dreigde met zijn vuisten. 2 weken later viel hij me aan in de supermarkt. En niet lang daarna moest ik mijn woning opzeggen en verbleef ik een een blijfvanmijnlijf locatie. Ondertussen heb ik een zelfstandige woning. Maar ik ben nog steeds kwaad op waar ik doorheen ben gegaan. Wat ik als slachtoffer allemaal over mij heen moest krijgen dat ik zo hard moest vechten om een leven terug te krijgen. Ik kan op de dag van vandaag niet begrijpen waarom iemand dit een ander aan kan doen. Ik ben angstig geworden voor hoe een mens een hele andere kant kan laten zie . Dat ik hierdoor mensen niet vertrouw. Dat ik geen nieuwe mensen durf te leren kennen. Ik ben heel overbeschermend. Maar ik wil zo graag weer positief mens voelen die kan openstaan om weer nieuwe dingen te doen. Dat ik aan mijn toekomst kan bouwen zonder bang te hoeven zijn om nieuwe mensen op mijn pad te krijgen. Hoe krijg ik weer vertrouwen in nieuwe mensen leren kennen. Ik ben een moeder, maar wie ben ik als mens....