Verder met het leven

Beste Mick84,
Gecondoleerd met je verlies.
Ik wil reageren op je worden dat je te snel gaat en straks een tik terug krijgt.
2 maanden naar het overlijden van mijn zoon kon ik niet meer thuis zitten en ik ging werken. Ik heb alle ruimte gekregen van mijn leidinggevende maar ik kon niet meer thuis blijven. Er waren dagen dat ik echt niet doorheen kon, maar uiteindelijk ging het beter. Ik dacht, ik houd mij goed bezig en mijn verwerkingsproces gaat ook door….En toen werd het 7mnd later, ik kreeg één enorme tik terug met zware paniekaanvallen.
Iedereen doet het op zijn tijd en op zijn manier. Rouw proces is iets wat je niet kan voorspellen. Ik heb ooit in een boek over rouw gelezen: je moet rauw door je rouw heen en dat klopt.
Inmiddels het is 1,5 jaar geleden dat mijn zoon uit het leven gestapt en het is nog steeds heel erg zwaar, vooral rondom feestdagen.
Ik wens je heel veel sterkte!
Groeten,
Jenya

He,
Zo te horen mag je heel trots op jezelf zijn! En het is al super goed dat je bewust bent van het feit dat je niet alleen maar afleiding zoekt. Maar uiteindelijk gaat het leven verder voor ons. Ik zit ook nog regelmatig te janken als ik dan thuis alleen ben, maar dan weet ik ook dat ik de volgende dag weer door ga.... soms makkelijker, soms moeilijker, en soms moet je plannen wel even afzeggen. Ik ben mijn vader een halfjaar geleden verloren, en alhoewel het niet makkelijker wordt krijg je wel wat meer stuuring in jezelf, en je emoties. Tuurlijk wel altijd anders dan voorheen. Maar soms komt de zon even door. En soms het gewoon heel kut. Haha. Dat is zo
Sterkte en veel liefs

Hi Mick, ik herken je zorgen. Ook ik was bezorgd dat ik te veel afleiding zocht, o.a. door weer te gaan werken en dat ik dan te weinig ruimte zou geven aan mijn emoties en het dan nog slechter zou gaan voelen.
Ik ben nu 8 maanden onderweg, mijn partner is begin mei 2025, soort van onverwachts overleden.
Half juli ben ik rustig aan een paar uurtjes per dag gaan werken, (4 dagen per week) dit gaf afleiding, maar het kostte ook veel energie. Ik heb een rustige administratieve baan, waarbij ik 2 dagen thuis werk en 2 dagen op kantoor met eigen kamer. Ik krijg ook alle vrijheid van de werkgever hoe ik mijn uren opbouw en hoe laat ik begin, er is veel begrip en dat laatste is erg belangrijk en helpend.

Ik heb periodes (dag, paar dagen) dat ik mijn verdriet, de emotionele pijn en het gemis parkeer/negeer. Maar ik voel vanzelf wanneer ik even moet gaan stilstaan bij wat ik in de diepte nog meer voel. Een goed signaal is hoe naarder (ontevreden, gefrustreerd of zo) je je voelt op momenten dat je je emoties minder aandacht geeft, hoe belangrijker het is om weer tijd te nemen om te voelen, en eventueel een potje te gaan huilen, bijv een 30-45 minuten. Ik spreek ook mijn gevoelens/gedachten uit, soms tegen hem en de andere keer tegen mezelf. Mij lucht dat dan heel erg op en voel mij daarna rustiger, maar ook leeg en erg moe. Ik stel mij ook voor dat mijn lieverd mij komt troosten, daar haal ik veel steun uit. De volgende dag kan het beter zijn, maar het kan ook zo zijn dat ik mij daarna juist een aantal dagen rot voel.
Rouw komt met golven...als mensen aan mij vragen hoe het met mij gaat, dan zeg ik; wisselend. De ene dag/periode gaat het redelijk en de andere dag/periode is het vreselijk. Het gemis en de heimwee naar hem is ook niet altijd even groot, dat verschilt per moment. De rouwtaak; 'De werkelijkheid van het verlies onder ogen zien' (gevoelsmatig) vind ik ook echt moeilijk, ik voel wel dat ik daarin stappen heb gezet. Ik moeten dealen met iets wat ik helemaal niet wil; leven zonder hem. Ondanks dat probeer ik er het beste van te maken, maar de kleur en glans is weg. Hopelijk ontstaat de acceptatie van mijn verlies stapje voor stapje.

Heel veel sterkte en troost Mick.

Dag Mick,

Mijn man is in mei 2024 geheel onverwacht voor ons uit het leven gestapt. Er gaat geen dag voorbij, dat ik er niet aan denk. Ik ben ook na 3 maanden weer gaan werken, zorgt ook voor afleiding. Maar ja, je komt ook weer thuis, wetende dat je maatje er niet meer is. Anderhalf jaar een flinke rollercoaster geweest, door alle regel dingen. Feestdagen, verjaardagen enz. zijn en voelen niet meer hetzelfde. Ik kan gelukkig wel weer lachen en plezier maken/hebben, maar dit allemaal vergeten kan ik niet en hoeft ook niet. Het verdriet, en bij mij ook soms de boosheid/teleurgesteldheid mogen er zijn. Ik heb nog steeds ups en downs, ik denk dat dit ook wel zal blijven. Alleen mensen die dit meegemaakt hebben, begrijpen dit heel goed. Soms zet ik mijn "masker" op, uit zelfbescherming. De scherpe randjes gaan er wel vanaf. Alles heeft tijd nodig, veel tijd. Het zonnetje zal ooit weer gaan schijnen daar ben ik van overtuigd.

Heel veel sterkte!
Hartelijk groet, Joosje