Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Terugdenken op verjaardagen en feestdagen

Het is nu bijna 5 jaar geleden dat mijn vriendin afscheid nam, maar haar verjaardag en 'afscheidsdag' staan nog altijd omcirkeld in mijn agenda. Ik ga bij haar langs met een mooie bos bloemen en ga bij haar zitten om herinneringen op te halen. Nog altijd met een traantje dat aangeeft hoe bijzonder ze was.

Hoe gaan jullie om met dit soort dagen? Of met moederdag als je je moeder bent verloren bijvoorbeeld? Of zijn er andere momenten waarop je extra stilstaat bij degene die je verloren bent? 

Zeker het eerste jaar brachten ze bij mij veel naar boven en waren ze emotioneel. Nu is het veelal terugdenken, maar het zijn nog steeds momenten waar ik absoluut bij stilsta. Dat zal altijd zo blijven.

Bezig met laden...

17 Reacties *

15 mei 2024

Hoi Vincent mooie benaming, afscheids dag.
Ik heb net 5 mei de 2 e achter de rug, eerlijk gezegd ben ik hier nog steeds van aan het bijkomen.
De weken vooraf voelt het heel gespannen dat de dag eraan komt, ik heb expres een dagje uit mijn huis gepland met mijn dochter, en mijn beste vriendin.
Die dag voel ik in elke vezel van mijn lichaam verdriet.
Maar probeer ik mezelf af te leiden en ook voor mijn dochter natuurlijk.
Na 2 jaar ben ik meer bezig met wie mijn zoon was.
Daarom vind ik het ook een mooi gekozen woord.
Hij is niet alleen zijn suïcide en hoe moeilijk hij het had.
Blijft wel ook elke dag omgaan met dat hij er niet meer is, en dat gaat de ene dag beter dan de andere dag.

Liefs

15 mei 2024

Als antwoord op door f27676880f5541…

Hoi Simone,

Ja, het blijft een rare dag he? Hoe je het ook noemt. Ik zeg altijd dat ze zelf afscheid heeft genomen, vandaar.

Wat fijn om te horen dat je nu aan hem denkt hoe hij was. Dat heb ik ook gemerkt inderdaad. Eerst speelt de gebeurtenis de boventoon, en nu zijn het de herinneringen en hoe het voelde als ik bij haar was. En dat laatste maakt dan ook weer dat je het gemis voelt.

Groeten, Vincent

16 mei 2024

Als antwoord op door 9c65fac497434d…

Mooi gezegd, ik ga dat voortaan ook zeggen.
Fijn om te horen dat jij dat ook zo ervaarde en ervaart.
Ik heb pas Manu Keirse ontdekt, daar heb ik ook steun aan zijn denkwijze.
Dankjewel voor je bericht 🌸

18 mei 2024

Als antwoord op door 9c65fac497434d…

Onze uitvaart verzorgster , zei over mijn moeder. Ze heeft zelf het leven los gelaten. Vond ik ook een mooie benaming

18 mei 2024

Als antwoord op door 9c65fac497434d…

Onze uitvaart verzorgster , zei over mijn moeder. Ze heeft zelf het leven los gelaten. Vond ik ook een mooie benaming

15 mei 2024

Hallo Vincent,
De sterfdag, verjaardag en feestdagen zijn voor mij nog steeds beladen. Het is nu 2 jaar geleden. En er gaat geen dag voorbij of ik denk aan mijn man en wat er gebeurt is. Een film in m’n hoofd van het hoe en waarom is er met regelmaat. Komt als het ware aanvliegen met veel tranen. Ik ben alleen en heb geen kinderen. Wel een fijn netwerk van familie en vrienden. Maar herkennen jullie dat ook, als er een feest is of je bent in een grote groep mensen, je nog meer alleen voelt?
Deze groep lotgenoten helpt.

15 mei 2024

Als antwoord op door 04b7f5b4309548…

Hallo Maria,

Het alleen zijn bij anderen voelde inderdaad niet fijn. Je merkt dan pas hoe je als team door het leven ging. Ik ben wel bewust de deur uit blijven gaan, ook naar het theater en zo. Het viel me toen eigenlijk pas op dat er best veel mensen alleen zijn. Vaak had ik daar juist ook contact mee. En regelmatig ging ik met vrienden op pad, al voelt dat anders dan met een vaste partner. Goed om te horen dat je een fijn netwerk hebt. Ook voor dit soort momenten is dat zo enorm waardevol.

Groeten, Vincent

15 mei 2024

De pijn word minder maar het gemis blijft ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed , mijn zoon was 23 nu 2 jaar geleden , ik mis hem nog steeds verschrikkelijk en zie zijn vrienden ouder worden en settelen dat vind ik het moeilijkste ik had hem dat zo graag gegund

15 mei 2024

Als antwoord op door d5cbd700e7e345…

Dat kan ik me heel goed voorstellen ja. Dat was de toekomst die je voor hem voor ogen had. Zelf heb ik iets vergelijkbaars als ik iets bijzonders meemaak. Als ik een bijzondere vogel zie bijvoorbeeld; ze was echt een natuurmens. Ik wist dat ze daar zo blij van zou worden als ze er bij was. Ik beeld me dan altijd maar in dat ze van bovenaf meekijkt.

Groeten, Vincent

15 mei 2024

Dag Vincent, verjaardagen en andere hoogtijdagen in het jaar blijven speciaal en brengt je steeds opnieuw weer heel dicht bij je geliefde vriendin of in mijn geval mijn jongste dochter. Soms wordt je ook onverwacht ingehaald door een voorwerp dat je opdiept uit een doos. Ik heb voor de Paasdagen wat spulletjes opgeruimd en weggegeven. Daar zaten dingen bij die me meteen weer verbonden met dingen die we thuis samen gemaakt hadden en een speciaal mandje voor een eitje bij het ontbijt raakte me helemaal. Zo gebeuren er ook wel buiten verjaardagen etc om onverwachte duikelingen in het gezamenlijke verleden. Mooi en ook pijnlijk. Er komen dan een hele reeks herinneringen boven drijven, die ik dan maar gewoon de ruimte geef….ik ben dan een paar dagen sociaal niet zo aktief en als de overpeinzingen een beetje afgerond zijn kan ik me weer open stellen voor anderen. Het went niet maar wordt wel wat minder pijnlijk. Zo worstelen we allemaal denk ik met dit soort verdriet. Het is fijn om dit te kunnen delen met lotgenoten, wat ik trouwens niet zo’n fijn woord vind.
Lieve groet, Maria.

15 mei 2024

Als antwoord op door b6d5f734dc5b40…

Dag Maria,

Het kunnen inderdaad ook heel andere dingen zijn die iets triggeren. Mooi en pijnlijk, wat je zegt.

Ik merk steeds meer dat ik juist ook behoefte heb aan die dingen. Wat ik lastig vind is dat herinneringen meer naar de achtergrond verdwijnen. Dat is natuurlijk onvermijdelijk. Ik begin dingen te vergeten, dat vind ik echt heel jammer. En herinneringen komen ook steeds minder spontaan naar boven. Voorwerpen, plekken, gebeurtenissen brengen die herinneringen weer naar boven. En dat voelt dan weer fijn.

Groeten, Vincent

14 mei 2024

Hallo Vincent,🌹

Ik vind het altijd mooi om iets van je te vernemen.
Hier mijn reactie …….

Henk heb ik los gelaten en ik probeer hem anders vast te houden, zoals een kaarsje opsteken in de Kapel 💒 bij zijn geboortedag en onze trouwdag. Ik ben blij dat de feestdagen bijna voorbij zijn. Want die vind ik het moeilijkste. Ik bedenk me wel eens dat hij regelmatig mij bezoekt en op de hoogte is van mijn wel en wee✨ ik voel mij soms wel eens gedragen en dat geeft mij kracht en steun om door te gaan.

En het geeft mij troost.

Veel liefs Elsje, we komen door die speciale dagen wel doorheen hè💖

15 mei 2024

Als antwoord op door 04d99c9cf2d44c…

Hallo Elsje,

Wat een mooi ritueel om een kaarsje voor hem op te steken! Een moment waarop je even helemaal met je gedachten bij hem kunt zijn.

De gedachte dat mijn vriendin er af en toe gewoon even bij is, heb ik ook nog steeds ja. De 'rationale ik' denkt dat dat niet kan, maar de 'andere ik' vindt de gedachte te mooi om te ontkennen. Dus geloof ik er maar in. Fijn op mooie momenten; een steun op de lastige.

Groeten, Vincent

14 mei 2024

Hallo Vincent, mijn dochter van 20 is 5 maand geleden uit het leven gestapt. Het is voor mij nog zo vers dat de woonplaats waar wij woonden helemaal Britt in en uitademt. Ik heb iedere dag herinneringen aan alles hoe de vogels fluiten hoe de zon aan de hemel staat hoe de lucht mooi strak blauw is met alles. Alles zonder haar... Afgelopen moederdag was mij ergste ooit.

15 mei 2024

Als antwoord op door 6226146fd6b74c…

Hallo Conchita,

Dat is inderdaad nog heel recent. Het leek wel of ik alle seizoenen een keer mee moest maken om een wezenlijke stap verder te komen. Een keer lente, een keer kerst enz. Ook al ging het gedurende het jaar steeds beter, toch was het na dat jaar een soort mijlpaal.

Ik hoop dat de mooie herinneringen aan Britt snel de boventoon gaan voeren bij je. Geef het de tijd; dan kun je alles een goed plekje geven.

Groeten, Vincent

14 mei 2024

6 juni a.s. zou mijn Monique 51 jaar oud worden. Helaas heb ik haar verloren toen ze 49 jaar oud was. Dit wordt dus de tweede verjaardag dat ze er niet meer is. Net als vorig jaar zie ik tegen die dag op. Net als vorig jaar zal ik die dag met haar moeder doorbrengen. We zullen in Vianen e.o., de stad waar Monique is opgegroeid met Monique's hond en mijn hond gaan wandelen op plaatsen waar Monique graag kwam en verder zullen we die dag Monique herdenken en herinneringen ophalen. Er zal gelachen worden en er zullen tranen zijn want het afscheid voelt nog alsof het gisteren was. Monique kennende zou zij gezegd hebben stop met dat gemiep om mij, ga door, maak plezier. Maar wanneer je van iemand houd die zo bijzonder was als zij, voelt dat als een onmogelijke opgave.

15 mei 2024

Als antwoord op door 23d9c755852844…

Beste Amahai,

Dat klinkt als een mooie manier om die dag in te richten. Met inderdaad een mix van emoties. En die tranen zie ik altijd maar als een compliment voor degene die er niet meer is. Het laat zien hoe bijzonder ze voor je was. Van mij mogen ze er altijd blijven.

Ik wens je heel veel mooie herinneringen toe op 6 juni! En dat Monique over jullie schouder mee mag kijken.

Groeten, Vincent