Oude papa overleden door suïcide
Hallo,
Ik heb me zojuist aangemeld om aan te sluiten bij deze groep.
4 maanden geleden is mijn papa op 89 jarige leeftijd overleden door treinsuicide.
Heel erg onverwacht en geen berichten of brieven nagelaten. Mijn mama (87 jaar), broer en ik proberen de puzzelstukjes te leggen. En dat lukt niet zo goed. We vragen ons af of we signalen gemist hebben. Ik vind het complex en ingewikkeld.
Tot nu ben ik gewoon doorgegaan. Met werken, mijn 3 kinderen verhuisd, want daar waren zij mee bezig toen hun opa overleed op deze inhumane manier, gordijnen gemaakt, lampen opgehangen, geschilderd en andere verhuiswerkzaamheden en voor mijn moeder gezorgd. En nu weet ik het even niet meer. Zijn hier deelgenoten die ook een ouder op zo’n hoge leeftijd verloren door suïcide? Hoe gaat het met jou/ jullie?
6 Reacties
Hallo Pienn,
Allereerst wil ik u en uw familie condoleren.Mijn man 70 jaar oud heb ik in maart j.l verloren.De eerste periode heb ik gezocht om te kijken of hij nog en briefje had achtergelaten Helaas was dat niet het geval.Dat u de afgelopen periode zo druk bent geweest herken ik wel.Ik ben ook constant bezig om maar niet te hoeven denken en maar niet die enorme pijn en leegte te voelen Mijn man en ik waren 45 jaar samen.Wij waren een echte twee eenheid.Ik heb het gevoel dat ik in de overlevingsstand sta Maar ik weet ook dat mijn man wil dat ik doorga en dat probeer ik met vallen en opstaan.Ik heb net als u menig keer mezelf afgevraagd waar heb ik de boot gemist En dan denk ik dat ik alles voor mezelf op een rijtje heb en twee tellen later denk ik daar weer heel anders over.Maar gevoel en verstand liggen soms heel ver uit elkaar Ik heb recent via slachtoffer hulp een sessie gehad online met een groepje mensen die het zelfde is overkomen Ik vond dat enorm waardevol Het werd heel goed begeleid en het gekke was je kent elkaar niet maar het voelde zo snel vertrouwd Iedereen begreep gelijk wat je bedoelde omdat iedereen het heeft meegemaakt Misschien zou u dat ook een stukje verder kunnen helpen.Ik was ook op zoek naar mensen die hier op een wat oudere leeftijd mee te maken heeft Weet dat u niet alleen staat Ik wens u en uw familie heel veel sterkte toe de komende periode
Lieve Pienn,
Mijn vader was 65 jaar toen hij uit het leven stapte. Geen brief, geen afscheid, hij was wel in therapie. Maar die hebben hem helaas naar het laatste stukje afgrond geholpen naar mijn mening. Mijn moeder is nog een tuchtzaak gestart en zelfs gewonnen. Dus we wisten wel dat hij depressief was maar dit hadden we toch niet zien aankomen. Het is nu 3,5 jaar geleden. Mijn moeder is inmiddels ook overleden. Sommige dagen zijn oké, sommige fases heel verdrietig. Vooral in het begin veel vragen, hoe? Waarom? Hadden we iets anders kunnen doen? Wat me op de been houdt is dat alles tijdelijk is en dat hoe klote ik me ook voel er toch weer momenten komen dat ik me iets beter voel. Ik wens jullie heel veel sterkte 🙏💖
Welkom op de community Pienn,
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Ik herken een aantal dingen in jouw verhaal, zoals het doorgaan, de complexiteit, de puzzel na het overlijden van mijn vader.
Mijn vader was jong en naarmate de tijd vorderde heb ik wat dingen losgelaten en ben ik met een andere blik naar het overlijden van mijn vader gaan kijken..
Je geeft aan dat je na de periode van doorgaan / complexiteit het nu even niet meer weet? Wat bedoel je daar mee ?
Met groet van
Stefan
Hallo Stefan,
Dank je wel voor je reactie.
Wat ik bedoel met dat ik het even niet meer weet, is dat ik zo overspoeld wordt door rouw na suicide, de zorg voor mijn moeder en de kinderen. Dat ik even niet meer weet hoe ik het goed doe voor mezelf, dat ik even niet weet wat ik moet doen of zeggen.
Nav mijn bericht in deze groep, heb ik gemerkt dat me dit goed doet, mijn verhaal delen, wat ik moeilijk vind. Dat dit een eerste stap is in een proces van rouw en complexiteit. En daar ga ik deze week ook mee naar de huisarts, om te delen waar ik tegenaan loop. Dus door het plaatsen van mijn bericht heb ik weer stappen kunnen zetten in ook voor mezelf te zorgen.
Met groet,
Pienn
Hai Ik mijn zoon trein suicide Jan ' 25 na vermissing van 11 weken ...ook geen brief niks . Hij was afgestudeerd master pianist in ' 22 ...wel ooit een psychose gehad . Hij was dus geen ouder iemand sorry maar de pijn en verdriet is zo erg ...hoe gaat het met u verder , 4 maanden geleden is heel kort en dan ..nog doorgaan met verhuizen ..en uw kinderen...wat een ongelooflijke realiteit..n zijspoor gezet.
Lieve Git, dank je wel voor je reactie. Wat vreselijk om op deze manier je kind kwijt te raken.
Net als jouw zoon was mijn vader musicus. Dus dat jouw zoon pianist was, raakt me.
Het is een rollercoaster, ingewikkeld en complex. Dat pap een keer zou overlijden, lag natuurlijk in de lijn der verwachting, gezien zijn hoge leeftijd. Maar niemand had verwacht dat hij op deze manier zou komen te overlijden. Niemand heeft het aan zien komen.
En nu moeten wij verder en dat is moeilijk. Er zijn nog zoveel vragen.