Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Ik lees mee en voel steeds herkenning.

Beste allemaal,

Ik lees al een tijd mee met alle berichten hier. Ik herken zoveel gevoelens, gedachten. Eind 2024 heeft mijn broer, voor iedereen,onverwachts een eind aan zijn leven gemaakt. Ik had al een langere tijd weinig contact met hem. Ik probeerde het wel maar hij ging het uit de weg. Soms zag ik hem en dan was hij heel lief en wilde contact maar dat ging ook snel weer over. Zoals we vroeger echt een band hadden was dat door allerlei omstandigheden er niet meer. Hij was erg gekwetst door zijn ex die het contact met zijn kinderen blokkeerde, maar hij had daar ook wel zijn eigen, niet positieve rol in. Hij was knap, sociaal heel handig, trots op zijn maatschappelijke positie, maar dat is buitenkant. De binnenkant was niet te doordringen. Na een ruzie met zijn vriendin zag hij blijkbaar geen andere uitweg meer. Terwijl hij tegen iedereen zei die het moeilijk had: je moet je best doen! Het is en blijft voor ons allemaal onbegrijpelijk en er is bij zijn vriendin, ex en kinderen ook boosheid.

Ik weet het ook niet. De antwoorden. 

Bezig met laden...

2 Reacties

21 augustus 2026

Beste Lianne,

Goed dat je hier nu ook je verhaal deelt. Heel herkenbaar wat je zegt over de buiten- en binnenkant. Mijn vriendin was van buiten enthousiast, social en iedereen liep met haar weg. Ondertussen maakte ze zich om alles druk en sliep slecht. Het was voor haar zo lastig om met die twee kanten te moeten leven. Hierop liep ze echt vast en wist ook geen uitweg meer.

Zo hebben veel van onze geliefden een dubbelleven geleid denk ik. Misschien wilden ze met de mooie buitenkant de moeilijke gedachten uit de weg gaan? Mijn vriendin wilde liever niet dat iemand dit van haar wist, zodat ze er niet teveel mee bezig hoefde te zijn.

En inderdaad, uiteindelijk zullen we het nooit helemaal begrijpen, omdat we niet in hun schoenen stonden.

Ik heb er bewust aan gewerkt om mijn vriendin ter herinneren van haar mooie kant. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar het is gelukt. Dat maakt dat ik nu met een goed gevoel aan haar terug kan denken.

Heel veel sterkte met het een plekje geven van dit verlies.

Groeten, Vincent

22 augustus 2026 (bewerkt)

Dankjewel Vincent.
Vooral ook voor het binnen- en buitenkant deel. Dat herken ik ook precies zo. Jammer genoeg is het mij niet gelukt om ook echt goed bij die binnenkant te komen. Ik vind het heel erg verdrietig dat hij deze keuze heeft gemaakt. Heb ook echt geworsteld om antwoorden op mijn vragen te vinden, vooral waarom? De pijn hierover blijft maar het is inmiddels geen dagelijks iets meer voor mij. Ik hoop eigelijk het liefst dat zoiets nooit meer gebeurd. Maar het is fijn om mee te kunnen lezen voor herkenning. Ook dat helpt echt. (Toevallig is het vandaag zijn verjaardag. Ik stuur een kus richting boven en wens hem dat hij rust heeft)