Als de verwerking pas jaren later komt...
Beste lotgenoten,
Het is inmiddels alweer ruim 14,5 jaar geleden dat mijn vader door zelfmoord uit het leven is gestapt. Toen dit gebeurde was ik 16 jaar oud. Mijn moeder stimuleerde me om zo snel mogelijk alles weer op te pakken. Enerzijds is dit heel goed geweest. Anderzijds ben ik er de afgelopen jaren achter gekomen dat er nog veel onverwerkt leed zit.
Vorig jaar heb ik voor vrienden, familie en bekenden een verhalenbundel gepresenteerd. Het was een schitterende avond waarop herinneringen en verhalen werden gedeeld als eerbetoon aan mijn vader. Ik had gehoopt na deze bijeenkomst mensen weer wat meer naar elkaar toe te brengen, maar ik merk dat dit niet echt is gelukt.
In de loop der jaren zijn veel van mijn vriendschappen verwaterd. Sowieso merk ik dat de wereld om me heen veel harder geworden is. Mensen hebben het altijd druk en hebben steeds minder oog voor elkaar. Ik voel me soms best geïsoleerd. Kort door de bocht heb ik niet het gevoel dat er veel mensen zijn die écht om me geven. Iets wat ik heel erg jammer vind, omdat ik iemand ben die altijd voor anderen klaar staat. Ik heb nog wel wat vrienden, maar we zien elkaar ook niet heel erg vaak en gesprekken zijn vaak oppervlakkig. Het zijn typische mannen. Over voetbal kunnen ze wel praten, maar zodra het persoonlijk wordt, haken ze af.
Mijn vrouw probeert er wel eens met me over te praten, maar ik merk dat deze gesprekken eveneens vaak moeizaam verlopen. Niet uit onwil, maar omdat ze soms gewoon niet zo goed kan begrijpen hoe ik me voel. Het afgelopen jaar heb ik een aantal keer 1-op-1-contact gehad met lotgenoten. Ik merk dat ik er veel energie uit haal om andere mensen vooruit te kunnen helpen en daarmee ook mijn gevoel en emotie kwijt te kunnen.
Herkent iemand zich in dit verhaal?
Ik sta altijd open om eens van gedachten te wisselen!
2 Reacties
Herkenbaar Jordi, de omgeving is er na een paar weken wel een beetje klaar mee. Niemand vraagt ook naar mijn dochter of mij. Zelfs mijn partner niet. Qua verwerking klopt het ook. Sommige mensen beginnen direct met verwerken. Bij anderen kan dit jaren duren. Maar het lichaam vergeet niet. Op een gegeven moment is de emmer vol en dan moet je wel.
Beste Jordi,
Wat heb je een mooi eerbetoon gegeven aan je vader! Het was vast bijzonder om al die herinneringen aan je vader weer voorbij te horen komen? Bij het terugdenken aan de tijd met mijn vriendin is het altijd de dankbaarheid die de boventoon voert. Dat ik haar in mijn leven heb gehad.
Dat de bijeenkomst mensen niet nader tot elkaar bracht, is misschien ook niet vreemd hoor. Het is lastig om een patroon te veranderen. En wat je zegt klopt ook wel denk ik. Mensen zijn meer op zichzelf. Toch merk ik dat vriendschappen na verloop van tijd meer diepgang krijgen. Ik ben een paar dagen terug 50 geworden, en het begint nu echt op te vallen. We denken dat het komt omdat we nu allemaal onze diepte- en hoogtepunten hebben gehad.
Misschien is dat ook wat de gesprekken met lotgenoten zo fijn maakt. Daar is helemaal veel herkenning. Dat heeft mij ook altijd veel gebracht inderdaad.
En over het onverwerkte leed? Ik zie verwerking als een vat vol rouw dat leeg moet. Als je dat een tijdje pauzeert, duurt het dus langer voor het leeg is. En helemaal leegraken zal het nooit. Maar dat laatste beetje is behapbaar.
Veel sterkte met de verwerking. En met het af en toe doorlezen van de verhalenbundel. Ik blijf het een heel mooi initiatief vinden.
Groeten, Vincent