Lotgenoten Community

De plek waar slachtoffers en hun omgeving ervaringen uitwisselen.

In contact komen met lotgenoten? Maak in 3 klikken een account aan.
Meld je aan of Log in

Nieuwste verhalen

  • Opzoek naar iemand met een soortgelijke ervaring

    Lieve lotgenoten,

    Ik heb mijn verhaal augustus 2021 met jullie gedeeld, over het verlies van mijn moeder door suicide.

    Nu merk ik bij mijzelf de behoefte om ook eens af te spreken met een lotgenoot. Zijn er onder jullie ook die hier behoefte aan hebben?

    Ik zoek iemand die ook haar of zijn moeder of vader heeft verloren. Het lijkt me fijn wat te drinken samen en hierover in gesprek te gaan. 

    Omgeving zuid-holland

  • Kevin ❤️

    Mijn zoon , in zijn pubertijd begon hij met vanalles te worstelen en vond het leven saai op zoek naar spanning en zocht alles op tot het uiterste, ook verkeerde middelen ,die begonnen bij een joint maar met de tijd meer en meer de verslaving had hem in zijn greep , mijn man werd ziek en kreeg kanker , toen besloot hij plots om naar Afrika tegaan naar een afkick kliniek , wij waren zo blij en dachten nu gaat alles goed komen , dat bleek tot een jaar  , daarna vond hij het leven toch weer saai en de worsteling begon opnieuw ook de Corona pandemie heeft hem niets goeds gebracht , zocht zijn vrienden weer op en wij zagen hem langzaam weer afglijden en wisten niet hoe wij hem konden helpen, huisarts meerdere malen advies gevraagd, maar hij wilde geen hulp weigerde alles en wilde geen opname , hij zei vaak ik vind het leven niet leuk en wil niet oud worden , het licht echt niet aan jullie , jullie zijn de beste ouders maar vind de maatschappij verrot en wil hier niet meer zijn 😢12-12-2021 s’ ochtends zegt hij ineens uit het niets trouwens ik ga het vandaag doen , wil je nog wat zeggen , wil je nog afscheid nemen , hij keek mij aan hij zei nee nou dan niet , ik stond vast genageld aan de grond en wist niet wat ik moest doen of moest zeggen , om 13.30 in de nacht politie aan de deur, hij had het echt gedaan , zich voor de trein gegooid , nooit gedacht of gehoopt dat hij dit echt zou doen , het was zo’n lieve sociale jongen maar cijferde zich zelf weg , iedere dag moet ik leven met dit gemis 😢,

     

    liefs zijn moeder 

  • 4 August 2022

    Op 4 augustus heeft onze zoon zijn leven beijndigt. Hij was 37 jaar. Psychische problemen en de laaste 2 maanden hard drugs gebruikt. Hij had een zorg machtiging,'hulp verleners' zijn de zelfde ochtend op bezoek en ging weg om een opname te regelen. Het blijkt dat onze zoon is snel de deur uit en op een zijn leven beëindigt. Ik hoop dat ik hier wat steun kan krijgen en meer vertel

  • Voorstellen Ambassadeur: Henk S.

    Ik mag mezelf aan jullie voorstellen als nieuwe ambassadeur. Mijn naam is Henk Struik, 65 jaar en woonachtig in het dorp Warns in SudWest Fryslan. Daar woon ik tot volle tevredenheid sinds oktober 2020 met mijn vrouw Wil. We wonen zonder kinderen, dochter Sharon woont in een beschermde woongroep in Almere. Thomas, onze zoon woont met vrouw en ons prachtige eerste kleinkind in Dronten.

    Het prille begin

    Ik ben, net als Wil, geboren in Amsterdam. Mijn wiegje stond in een woning aan de Ceintuurbaan. Heb nog steeds mooie herinneringen aan Mokum. Tijdens een uitje met vrienden ontmoette ik Wil in discotheek Inn aan de Korte Leidsedwarsstraat. Eind jaren zeventig verhuisden we via mijn werkgever naar het nieuwe Almere.

    Het gaat wringen

    Ons verhaal in Almere begon in Almere Haven. Als losstaand stadsdeel was het net een dorp. Het ging ons voor de wind en we wilden gaan kopen. Dat werd uiteindelijk een huis in Almere Stad in de wijk Tussen de Vaarten. Als betrokken bewoner en mensenmens had ik al snel een groot netwerk en was ik actief in vele initiatieven in de NewTown Almere. Maar hoe ouder we werden en hoe langer we in Almere woonden, het begon ergens te knagen. ‘Het’ was weg. En met ‘het’ bedoel ik het gevoel verbonden te zijn met de stad. We wilden beide weg.

    Toeval bestaat niet

    De drang om de stad te verlaten werd steeds sterker. We begonnen om ons heen te kijken. Dronten, Zeewolde, Lelystad… het was het allemaal nét niet. Twee goede vrienden van me waren al een paar jaar eerder verhuisd naar Friesland en zeurde sinds we kenbaar te hebben gemaakt dat we Almere wilde verlaten, “kom naar Friesland”. Het ontlokte bij mij de reactie “Friesland, wat moet ik in Friesland…?” Terug naar onze zoektocht. Op zekere avond, Wil en ik zitten apart van elkaar op onze eigen laptop wat te kijken op Funda, komen we uit op dezelfde woning in Warns. Dat kon geen toeval zijn. (Over toeval kan ik nog wel een boek vol schrijven, dus ik laat het hier maar bij). We nemen contact op met de makelaar en ondanks het begin van de Corona ellende gaat het ineens in sneltreinvaart. Oktober 2020 laten we Almere als woonstad voorgoed achter ons en betrekken een twee-onder-1-kap in Warns.

    Wonen in een dorp, het went snel

    Eenmaal gesetteld laten we op een van onze eerste avonden samen onze hond uit. We wonen in de Kapelstrjitte. Het is dan ook niet verwonderlijk dat aan het einden van de straat een kapel staat. Links en rechts daarvan alleen weilanden. Ik sta even stil “Wil, moet je nou eens horen”. “Wat”, zegt Wil verbaasd. “Dat bedoel ik”, vervolg ik. Het is doodstil op wat mekkerenden schapen na. Geen sirenes, geen verkeer, geen vliegtuigen…. alleen een zalige rust. Het wonen in een dorp went snel. Iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. En Almere? Dat hoef ik niet helemaal te missen. Naast mijn eigen IT bedrijf waarbij ik computerproblemen bij particulieren en kleine bedrijven oplos, ben ik parttime assistent systeembeheerder bij stichting AAP in Almere. Op vrijdag ga ik naar kantoor. De andere dagen werk ik vanuit huis. (met dank aan Corona die het thuiswerken op de kaart heeft gezet). Sharon onze dochter woont nog steeds in Almere. Ze heeft een verstandelijke beperking en zit er prima in de woongroep. We hebben besloten haar daar te laten en eens in de twee weken komt ze het weekend bij ons. Ik kan dat mooi combineren met de vrijdag trip naar AAP.

    Het noodlot slaat hard, heel hard toe

    Het is zomer 2021. Zowel beroepsmatig als privé zit ik veel op internet en Social Media. Regelmatig waarschuw ik mensen voor de gevaren die steeds meer op de loer liggen. En dan, dan slaat het noodlot toe en ik tuin er met open ogen in. Op gehaaide wijze wordt ik opgelicht zonder er erg in te hebben. Het kost ons bijna al het spaargeld dat van de verkoop van de woning in Almere was overgebleven voor de oude dag. Iets meer dan 50.000 euro verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het is alsof de grond onder mijn voeten wegzakt.

    Waarom wil ik ambassadeur zijn van de community?

    Na het gebeuren volgt een rollercoaster van emoties. Woede, huilbuien, pijn in de maag, slapeloze nachten… het passeert allemaal de revue. Het herstel gaat moeizaam. Mijn geluk is, dat ik naast de zo’n veertig jarige loopbaan in de computerbranche, ik twee uitstapjes heb gemaakt bij uitgeverijen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Moeizaam pas ik het geleerde toe. Dat wordt mijn redding. Het gaat hoofdzakelijk over mindset, of anders, hoe plak je welk labeltje op een gebeurtenis. Klinkt voor sommigen misschien zweverig maar is dat zeker niet. Langzaam kruip ik uit een diep, heel diep dal. De controlfreak in me wordt weer wakker en ik besluit me te gaan richten op de wereld van de oplichters en hun technieken. Ook besluit ik vastberaden om al mijn kennis ter beschikking te stellen aan de slachtoffers van dit soort praktijken. Via een eerste anoniem contact kom ik in contact met de drijvende krachten achter het forum die me vragen ambassadeur te worden. Ik wijzig mijn forumnaam in mijn eigen naam en heb zojuist aangegeven graag mijn diensten aan te bieden. Ik hoop veel mensen via dit medium te kunnen bijstaan.

  • Twee x verkracht

    Mijn excuus als ik te uitgebreid ben

    Voor t eerst schrijf ik dit en ik kan mijzelf moeilijk uiten

     

    Ik (58 vrouw) had me ingeschreven bij een datingsite.
    Ik kreeg daarop contact met twee mannen
    Een van de twee kreeg ik een sexuele relatie mee
    Waarbij er ook foto s en filmpjes werden verstuurd
    Op een dag kwam hij eerder dan verwacht, toen ik in
    de slaapkamer was heeft nij mij verkracht.
    Ik heb duidelijk laten weten dat hij mij pijn deed, dat ik geen sex wou
    Hij ging alsnog door tegen mijn wil

    Omdat ik dit niet kon verwerken, ik had last van flash backs en nachtmerries,
    dacht ik voor mij de ideale oplossing gevonden te hebben

    Als ik sex had met de tweede verdwenen die beelden wel
    Ik heb hem zelf dus uitgenodigd om sex te hebben
    Hij begon lief en daarna werd hij ruw.
    Ik probeerde hem van mij af te duwen maar hij was te sterk
    Ik heb net als bij de eerste gezegd dat ikm het niet wou
    Dat hij moest stoppen
    Maar ook hij deed wat hij wou

    Ik ben neit zo slim geweest maar op het moment dat ik stop zei
    hadden ze beiden moeten stoppen

    Ik heb twee intakes gehad, twee onderzoeken in het ziekenhuis
    Half september zal ik in 1 dag beide aangiftes doen, ik heb
    een zedenrecht advocaat die me goed helpt

    En nu, ik heb hulp van slachtofferhulp, van het csg
    Maar die kunnen mij niet de zin in het leven terug geven
    Ik voel me alleen. De dag van de aangifte zal zwaar worden, 
    daarna heb ik niemand als ik klaar ben die mij
    even kan opvangen

    Ik zou graag advies willen , ik kan niet met de situatie meer omgaan
    Twee van mijn kinderen zeggen dat t mijn eigen verantwoordelijkheid is

    Op dit moment voel ik me aardig wanhopig worden

    Wie kan mij advies geven hoe hier mee om te gaan

Alle groepen

Seksueel misbruik

Publieke groep (1)
Besloten groep (2)

Geweld

Publieke groep (1)
Besloten groep (1)

Fraude

Publieke groep (3)

Stalking

Publieke groep (1)
Besloten groep (1)

Verkeer

Publieke groep (1)

Nabestaanden

Publieke groep (1)
Besloten groep (3)

Voor de Helpers

Publieke groep (2)

Oordeel uit, aandacht aan

Publieke groep (1)

Je staat er niet alleen voor

Na een ingrijpende gebeurtenis kan het fijn zijn om in contact te komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat kan in onze lotgenotengroepen. In onze community vinden slachtoffers, nabestaanden en getuigen van misdrijven, ongevallen en/of rampen steun en herkenning bij elkaar. Het is een plek waar je je eigen ervaringen van je af kunt schrijven en vragen kunt stellen aan lotgenoten.

Uit ervaring weten we dat het een opluchting kan zijn als mensen hun gevoelens met elkaar kunnen delen. Juist als zij soortgelijke ervaringen hebben. Mensen vinden erkenning en steun wanneer zij merken dat anderen hetzelfde doormaken.

" Ik ben echt weer een stap verder gekomen met behulp van de community. Ik heb veel positieve reacties gekregen en dat doet me goed. Het voelt zo fijn dat je dit met elkaar kunt delen en elkaar echt kunt helpen." - Antje

Ook voor de Helpers

Wanneer iemand in je omgeving slachtoffer wordt, is alles ineens anders. Je wilt helpen, maar hoe doe je dat goed? Het is logisch als je dan vragen hebt. 'Wat moet ik zeggen tegen iemand die slachtoffer is geworden?' 'Hoe kan ik er echt zijn voor een ander?' Met deze en andere vragen kun je terecht in de Voor de Helpers-groepen . Ook kun je er jouw eigen tips delen met anderen.

Deel je verhaal

Deel je verhaal

Als lid van onze lotgenoten community hoef je niks uit te leggen. Je kunt verhalen lezen en/of je eigen verhaal delen. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

Word ambassadeur van de online lotgenoten community.

Lees meer
Ambassadeur oproep