Durf te delen

Goedenavond,

Vorige keer heb ik mijzelf al kort voorgesteld en kort omschreven waarom ik hier zit. Ik heb nagedacht en veel gesproken met mijn omgeving en ik merk dat ik mijzelf niet langer wil kwellen. Ik wil mijn verhaal met de rest van jullie delen, ik wil niet meer dat het een taboe is. Taboe over seksueel geweld, dat het slecht is van wat er mij is overkomen, victim blaming, en daar wil ik van af. 

Mijn verhaal zal ik niet tot in detail gaan vertellen, maar in grote lijnen! Het begon toen ik net twee weken 16 jaar oud was, dat er een jongen genaamd Jeremy (fictie) mij toevoegde op Facebook en met mij het contact aanging. Jeremy was 20. Op die leeftijd, was ik, erg kwetsbaar, heel onzeker, maar vooral ontzettend naïef. Dus ik dacht ''oh wat een leuke jongen en de eerste jongen die mij daadwerkelijk aandacht gaf''. Ik was hiernaar ook opzoek, deze Jeremy zei alles wat ik wilde horen en wilde lezen en ik was tot over mijn oren verliefd op hem. Al snel wist hij mij op zijn vinger te wimpelen en had jij mijn binnen de kortste keren in zijn bed voor de seks. Mijn allereerste keer was erg pijnlijk, en zijn condoom was kennelijk gescheurd, zonder dat ik dit door had. Hij liet mij allerlei rare posities aannemen en wilde mij zelfs filmen (dit filmen heb ik godzijdank afgeslagen). Na drie maanden stopte hij ermee, geen idee meer waarom. 

Binnen een dag had ik een berichtje van ene Greg (fictief) die mij wel zag zitten, ik kreeg geen tijd om een hap lucht te nemen en hij drong door in mijn leven. Deze Greg was 19 jaar oud, en hij stalkte mij, continu van de dag, elke minuut, het liefst elke seconden wilde hij weten wat ik aan het doen was, waar ik was en met wie ik was. Hij nam mij mee naar parkjes en werd daar handtastelijk, en het liefst nam hij daar gewoon waar allemaal mensen langs liepen. Dit hield ongeveer 1,5 maand aan.

Na bijna 5 maanden (dit alles bij elkaar), haalde mijn moeder mij een keer op uit school en zij flipte hem, ze werd boos. Omdat ik van school gehaald moest worden, omdat ik misselijk was. Het was thuis al enige tijd opgevallen dat ik bijna niks meer at, erg af was gevallen en mij eigen steeds meer terugtrok naar mijn kamer, maar ook 's avonds tot laat mijn licht aan aan had staan.

Toen heb ik alles opgebiecht en zijn wij, als gezin, hard naar opzoek gegaan naar de nodige en de juiste hulp. En die heb ik gehad, want ik wilde niet meer leven, ik haatte mijzelf, ik zat dus in een depressie. Na een jaar intenstief verschillende therapieën te hebben gehad, ben ik opnieuw seksueel misbruikt geweest door Mats. Ik was 17 jaar oud. Mats was bijna 25. Op dat moment was ik net weer een puppy, die opnieuw begon met alles te ondervinden, en ik dacht eindelijk sterk in mijn eigen schoenen te staan. Maar helaas, dit herhaalde zich opnieuw. En opnieuw kon ik in therapie, dit was voor een half jaar (verlenging, want waar ik zat was eigenlijk maar voor een jaar). 

Gelukkig stond ik, deze keer, wel sterk in mijn schoenen en ging alles weer goed. Na een half jaar, toen ik net 18 jaar was, gingen mijn ouders scheiden wegens vreemdgaan. En ja hoor daar ging ik weer in therapie. Dat eindeloos praten, werd ik ontzettend moe van. Nu 6 jaar, bijna 7 jaar later, zit ik in een enorme dip. Dit sinds november 2020, over twee weken krijg ik opnieuw (hopelijk) de juiste en goede één op één behandelingen toegewezen.

Bedankt voor het lezen! Liefs, Robin