Even voorstellen …

Mijn naam is Esther Schuitemaker. Ik ben 47 jaar en woon in Amersfoort. Begin 2020 werd ik door een vriendin getipt om een NPO-documentaire te gaan kijken. De titel “Niks aan de hand” had gelijk mijn interesse. Tijdens en na het kijken van deze documentaire wilde ik eigenlijk maar één ding: de bijzondere en moedige vrouw ontmoeten, die haar verhaal vertelde. In de documentaire confronteert zij haar neef, die haar vroeger seksueel misbruikt heeft … niet op een verwijtende, boze manier, maar op een integere, kwetsbare manier. De neef (ook een lefgozer) gaat deze confrontatie aan, hoort haar aan en reageert. Hier kan en mag je natuurlijk van alles van vinden, maar hij doet het wel … op televisie (weliswaar onherkenbaar, maar toch). Eigenlijk is het dus een documentaire met twee helden in de hoofdrol, hoe bizar dit misschien ook klinkt uit de mond van iemand die zelf slachtoffer is … ik dus .

De herkenning in het verhaal was absurd. Iets in mij ging open, er brak iets, er ging een lichtje aan. Geef het een naam. Maar er gebeurde iets diep binnen in mij. En ik kon het niet meer kon negeren, dat was ook een feit. Ik ben in mijn jeugd seksueel misbruikt, een aantal jaren. Hoewel ik verschillende hulpverleningstrajecten heb gevolgd, heb ik mijzelf nooit volledig opengesteld. Waarom niet? Geen idee. Schaamte, schuld, whatever.

Het ècht 100% onder ogen zien en aangaan heb ik gewoon niet gedaan. Ik durfde er niet eens stiekem naar te kijken. Veel te eng, te confronterend, te angstaanjagend. Want jemig, wat haal je je op de hals? En wat moet je daar dan vervolgens weer mee? En je moet al zoveel. Je bent al 24/7 bezig om te overleven, overleven, en nog ‘s overleven. Dat hebben we wel geleerd tijdens het misbruik, net als zwijgen. Dat zit er zó ingebakken. Dat blijven we doen, ook omdat we daar gewoon heel goed in zijn geworden.

Tussen mijn misbruik en de genoemde documentaire zitten vele jaren. Jaren van vooral mijn masker ophouden. Jaren van heel goed zorgen voor anderen om me gewenst en geliefd te voelen. Ook al kende ik periodes van eenzaamheid, afschuw van mijn lijf, buikpijn, herbelevingen, slecht slapen, etcetera.

Maar met mij ging het natuurlijk altijd goed. Vooral alles weglachen, want aan humor en zelfspot ontbreekt het mij (gelukkig) niet. Masker op en aangaan die dag, die week, die maand. Hoppa! In de loop der jaren ontwikkel je zo je eigen overlevingsmechanismes.

Nou, ik heb er heel wat gehad hoor. En soms zijn “coping strategieën” nog heel fijn om te kunnen inzetten als het nodig is. Daar maak ik dan dus maar dankbaar gebruik van . Na het zien van “Niks aan de hand” riep mijn hele lijf en riep mijn hart: ’ga iets doen, ga het aanpakken, ga praten, ga nou alsjeblieft ‘s ècht praten!’

Via Slachtofferhulp kon ik mij aansluiten bij een (fysieke) lotgenotengroep voor mensen die in het verleden seksueel misbruikt zijn. Hoe oud je was en in welke fase van verwerking je zat … het maakte niet uit. Zes vrouwen met één gemeenschappelijke deler: slachtoffer van seksueel misbruik/geweld.

Niets ten nadele van alle hulpverlening, maar wat een "thuisgevoel" vond ik bij deze vrouwen. Je herkent elkaar continu, dus er is eigenlijk meteen een band. Het voelt veilig en eindelijk, eindelijk mag je je hart luchten en overal over praten. Geen adviezen, hoe goed bedoeld ook. Praten, vragen stellen en doorvragen. Steunen en troosten. Delen en daardoor helen.

Deze ervaring met een lotgenotengroep wil ik graag delen. Ik heb het mezelf gegund en ik gun het jou en alle andere survivors van seksueel misbruik/geweld. Daarom organiseer ik nu zelf lotgenotengroepen in Amersfoort. Voor meer informatie ben je van harte welkom op mijn Facebookpagina “Niets aan de hand”. Per mail ben ik bereikbaar op nietsaandehand2.0@gmail.com

Toen ik onlangs werd gevraagd om ambassadeur te worden van deze online community, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Met alle liefde wil ik jullie steunen waar ik maar kan.

Liefs, Esther