24 jaar na misbruik pas waarheid ontdekt.
Hoi, aardig nieuw hier.
Fijn dat dit bestaat, want ook al is praten met hulpverleners heel fijn, toch denk ik (hoop ik) dat ik hier herkenning en ervaring kan vinden.
Ik zal proberen het aardig kort te houden want het is een lang verhaal.
Voor 2 weken terug was mijn verleden nogal vaag en niet kloppend. Mijn moeder haar derde echtgenoot heeft mij en mijn zus mishandeld en seksueel misbruikt. Ik heb 4 herinneringen aan deze tijd ( leeftijd 4-6).
Mijn moeder heeft het altijd kleiner gemaakt en wou er niet veel over praten. Toch aan de hand van haar verhalen merkte ik dat het niet helemaal klopte. Ik ben boos opgegroeid en met aardig wat psychische problemen.
Paar week terug besloot ik mijn achternaam te laten veranderen want deze is van mijn dader. Mijn moeder heeft de nodige papieren opgevraagd en opgezocht. Rechtspraak en proces verbaal.
Uit het proces verbaal heb ik geleerd dat de duur van hun huwelijk tot aangifte 3 jaar was. Dat mijn moeder 6 maanden na trouwdatum wist van het seksueel misbruik en van de mishandelingen. Ook blijkt dat er meer is gebeurd dan dat ik herinner. En mijn moeder heeft in principe haar ogen gesloten totdat ze hoogzwanger was en niet meer kon ontkennen dat hij ook haar ongeboren kind zou misbruiken. Ik quote " een gelukkig huwelijk is mij weer niet gegund."
Hij is er mee weggekomen met een taakstraf van 180 uur. En 4 maanden cel of voorwaardelijk.
Er zijn nog tig andere details in dit verhaal.
Maar goed, ik ben boos. Niet normaal boos, maar zo ontzettend boos dat ik op elk moment van de dag het liefst gaten in de muur wil slaan. De hele putdeksel van mijn trauma is door het plafon gevlogen. Niet alleen is mijn vertrouwen en veiligheid weggenomen door een so called vader figuur, maar kon en kan ik ook niet meer vertrouwen op de belangrijkste ouder in mijn leven. En dit klinkt hard, maar mijn moeder heeft nu nog het onvermogen om emotioneel moeder te zijn. Ze snapt nu niet waarom ik voor de zoveelste keer trauma therapie aanga, want Zij was slachtoffer en bij mij viel het mee.
Kan iemand mij alsjeblieft vertellen dat het goed komt? Dat dit een zure appel is en dat daarna ik een stabiele vrouw word en betere moeder ben voor mijn eigen 3 jarige? Dat ik mijn moeder op een gezonde afstand kan houden en niet meer geraakt word door elke rot opmerking die ze maakt zodat ze zichzelf niet hoeft aan te kijken?..
Ik ben bijna 29, en wil niet graag nog eens 30 jaar zo doorgaan.
Ik weet het even niet meer zo goed wat ik met deze golf van emoties en herinneringen en gevoelens en alles aan moet.
Dankjewel voor het lezen.
14 Reacties
Fijn dat je van je af schrijft ♡ je hebt welkom met je verhaal en je boosheid. Die snap ik heel goed. Heel veel sterkte in je proces! Goed dat je voor jezelf en je kindje vecht!!
Hai, allereest; wat knap van je dat je desondanks alles wat op papier hebt gekregen en dat het alleen maar kracht uitstraalt.
Ik snap precies wat je bedoeld alleen het verschil in dit verhaal tusen ons is dat het mijn biologische vader was en dat mijn vader er mee weg gekomen is. Ik weet niet hoe het met je moeder zit maar op de een of andere manier heb ik het idee dat ze het zelf nog niet onder ogen durft te komen van wat er is gebeurd. Misschien dat je je een keer een heel open gesprek met haar hierover kunt beginnen. Misschien zit er wel meer achter dan je denkt. Weetje mijn moeder is bipolar en wij (ik en mijn broers) zijn uit huis geplaatst. Ik hoopte hiermee dat mijn vader zich gedeisd zou houden maar dat heeft hij niet gedaan. Zoals je in mijn verhaal kunt lezen. Maar een half jaar geleden heb ik hem voor mezelf doorbreken om er een aangifte tegen te gooien en mijn vader is er mee weggelopen omdat ze vonden dat hij geniet therapie gehad had. Dus ja, ik begrijp je boosheid enorm maar wat ik wel wil meegeven is... gwees transparant tegen je zoon later en maar ook tegen je omgeving.
Je doet het geweldig, er zijn menig andere mensen die dit allemaal nog niet zouden kunnen. Je hebt ook een zoon. Focus je daarop, geef hem alle liefde waarvan jij die minder hebt gekregen en alles komt goed. Het heeft alleen even tijd nodig. Als je in jezelf geloofd en van jezelf houd, kun je dat later ook voor anderen doen! Succes met alles en je kunt het!
Misschien een tip. Ik heb mijn verhaal vanuit meerdere perspectieven beschreven. Wie mijn ouders waren. Hun historie hun gedragingen en hun geloof. Hun kwaliteiten en valkuilen en mij toen in hun schoenen geplaatst. Ik ben begrip gaan vinden voor hun onmacht en bij sommige zaken ook hun onvermogen.
Hoe lastig het ook is. De situatie te bekijken vanuit hun liefde voor jou en hoe vreemd ook er het beste van te maken.
Voor vele ouders is het zo dat ze hun ogen dicht moeten knijpen voor hun onvermogens. Doen ze dat niet gaan ze er emotioneel aan onderdoor en als dat gebeurd dan wordt zelfs basiszorg niet meer verleend. Ook ouders hebben hun overlevings strategie.
Mijn vader probeerde door veel te werken te compenseren en mijn moeder kon niet weg want ze had de middelen niet dus probeerde ze er "het beste" van te maken.
Niemand is perfect ik ook zeer zeker niet. Het enige wat we kunnen hopen is dat er dankbaarheid is voor onze goede kanten en begrip voor onze mindere kanten. (Er zijn grenzen natuurlijk. Maar is iemand aansprakelijk te stellen voor de acties van een ander?)
Hopelijk helpt deze minimale uitleg een beetje. Ik heb een keer een toelichting gegeven voor een klas waarbij ik dit ook aanstipte kan deze misschien eens plaatsen ook
Deze rechtzaak was in 1999, heb het niet duidelijk verteld geloof ik. Hij is veroordeeld voor ontucht en vrijgesproken van mishandeling en andere ontucht handelingen omdat hier geen hard bewijs van was. Zo staat het erin. Mijn moeder heeft destijd in de aangifte ook niet alles benoemd qua fysiek geweld en wij werden niet opgeroepen als getuigen. Ook omdat hijzelf hulp wou is zijn straf verlaagd.
En heel herkenbaar wat je verteld over je vader. Ik zie mijn moeder ook niet meer als echt moeder, nooit gedaan eigenlijk. Maar het kleine kind in mij wil nog altijd die liefde en goedkeuring. En dat maakt de boosheid erger. Ze is voor mijn zoon een goede oma en dat wil ik mijn zoon niet ontnemen. Hoe graag ik alle banden ook breek momenteel haha.
Ik hoop dat ik leer loslaten zoals jij. Vind ik enorm knap van je.
Heeft hij die straf specifiek voor de mishandeling en misbruik van jou gekregen of? Nogal magertjes inderdaad, voelt alsof hij een boete heeft gehad voor veel openstaande boetes of voor niet naleven van corona regels....
Misschien informeren of je in hoger beroep kan? Mogelijk dat deze stap je zelf ook nog wat afsluiting zou kunnen bieden?
Het onbegrip van je moeder.... herkenbaar. Mijn vader had ook weinig boodschap aan mijn verleden. Ik denk dan ook dat ik hem niet meer als vader ben gaan zien en alleen nog als opa van mijn kinderen. Heeft toch met een bepaald verwachtingspatroon te maken en een continuïteit van teleurstelling. Ik ben deze verwachtingen los gaan laten en moet dit nog regelmatig, maar het maakt dat ik er niet meer zo'n last van heb.
Die boosheid heb ik lang gekend. Ken ik nog steeds bij gevoelens van onrecht. Kiezen van je gevechten. Je wilt er velen waarschijnlijk niet eens vechten. Je hebt tenslotte belangrijkere zaken in je leven nu.
Oh...mjjn fb pagina "niets aan de hand" kan je misschien ook helpen
Wat een verhaal vrouw. En wat logisch dat je soms zo intens boos bent. Dat wordt hier zeker erkend en herkend.
Boosheid is een emotie die ook een kracht kan zijn. Dit wil je niet meer. Je wilt een liefdevolle moeder zijn voor je kind en je moeder op gezonde afstand houden.
Je gaat het al aan. Therapie en het hier delen. Dat is een moedige stap. En wat Philip zegt is zo waar. Delen =Helen.
Ben zelf naar een lotgenotengroep gegaan (fysiek) en dit heeft mij zo geholpen. Erkenning en aan weinig woorden genoeg hebben. Je hebt een gemeenschappelijke deler. Namelijk het afschuwelijke misbruik. Als je wilt delen...wij zijn hier.
Sterkte en liefs, Esther
Dankjewel voor je reactie.
Vind het knap dat jij naar een lotgenotengroep bent gegaan, lijkt mij pittig maar ook heel helend en fijn. Ik ga naar een herstel weekend binnenkort met workshops. En als er ooit een lotgenoten groep is in de buurt dan zal ik daar ongetwijfeld ook eens naar toe gaan. Voor nu verwerken en therapie met een heel fijn team.
Nee, niet nog 30 jaar zo doorgaan. Dat mag je jezelf en ook je kind niet aan doen en alle andere mensen die je lief zijn!
Het verwonderd mij dat je alles zo helder en geordend heb kunnen op schrijven. Knap! Misschien komt dat om dat je goede hulp krijgt. De verwondering zit voor mij in. Dat je weinig over je gevoel schrijft. Alleen In het stuk over je boos zijn en over je moeder proef je iets. Als lotgenoot kan ik me die woede goed voorstellen. Wel ben ik blijkbaar de deksel door het plafon is geschoten. Wat wat een collega ambassadeur mij voor hield: “ delen is helen”.
Ik wil ook niet nog jaren zo door dat is mij wel pijnlijk duidelijk geworden. Ik had gisteravond de insteek om zo objectief mogelijk te schrijven want dan werd het geen chaotisch verhaal. Eerlijk gezegd kan ik er makkelijk over praten zolang ik het gevoel heb of het niet over mij gaat. Ook ben ik kwader op mijn moeder op dit moment. In 2016 heeft de dader contact met mij gezocht via facebook en heb ik hem alles verwenst wat ik kon bedenken en merkte toen dat ik groter en sterker ben dan hem. En dat deed veel goed. Ik ben boos op hen beide omdat zij samen schuldig zijn, en beide wijzen de vingers naar elkaar. En mijn moeder heeft nog nooit excuses gemaakt naar ons, of erkennen dat trauma's zijn opgelopen. Dat boze gevoel is momenteel het grootst en neemt alle ruimte in beslag. Misschien komt dat stuk nog.
En delen is helen is mooi, en ik ga dat naleven.
Ja, dat herken ik van uitsluiten van je gevoel. Toen ik voor de behandeling de trauma’s moest uit schrijven, deed ik dat van uit hebt gevoel dat het over iemand anders ging.
Begrijpelijk dat je boos bent op de dader en nu nog het meest op je moeder. Alleen je schrijft ook dat je je sterker voelt dan de dader. Dat is natuurlijk ook zo.
Ik herken ook de teleurstelling over de handelswijze van mijn ouders t.o.v. de traumatische ervaringen. Maar toen ik na mijn behandeling dat ook vanuit hun situatie en perspectief kon bekijken, had ik medelijden voor de spagaat waarvoor ze geplaatst waren. Ik kan nu ook een volwassenen standpunt innemen, voorheen was dat meer een teleurstelling als kind.
Het is vooral sneu om te zien dat ook zij worstelen om daar een standpunt over in te nemen. Jij bent daarin veel verder als zij.
Het is een zalige troost wat ik schrijf. Als je kunt deelnemen aan een fysieke lotgenotengroep van Slachtofferhulp, is dit een thema om dat daar te delen.
Een fijne zondag.
Goed dat je vaan je af schrijft (typt) Bij mij is het ook tijdje terug maar het misbruik blijft onderdeel uit maken van mijn leven. Gelukkig heb ik het met de hulp van een psycholoog (EMDR) een redelijk plekje kunnen geven. Maar soms komt het toch weer langs de pijn en het verdriet. Het helpt mij dan echt om van me af te schrijven. Is goed te begrijpen dat je soms woede voelt . Sterkte .
Fijn dat je het voor jezelf een plek hebt kunnen geven zodat het dragelijker is om er mee om te gaan wanneer het de kop op steekt. Daar wil ik ook komen. Ik start de 3de met Emdr. Ik moet ook vaker schrijven, ga hem onthouden.
[~2051] succes met de EMDR sessies .Ik vond het pittig maar het heeft mij echt een stapje verder gebracht bij de verwerking.