Isolement, alweer.

4 reacties
0
145 weergaven

Hallo, ik ben een single vader. Misschien kan ik hier terecht met mijn verhaal. In het verleden ben ik seksueel misbruikt door een buurman. Ik was 10 en het heeft zo’n vijf jaar geduurd. Pas een jaar of tien geleden heb ik dat onder ogen gezien en heb ik via therapie alles verwerkt. Daarover gaat mijn verhaal hier dan ook niet.

Zoals gezegd ben ik single. Mijn huwelijk is gestrand jaren geleden omdat mijn vrouw toen nog een partner bleek te hebben. Een huisvriend die al jaren meer dan een vriend was. Toen ik het ontdekte probeerden ze een driehoeksrelatie aan te gaan, maar dat wilde ik niet. Ons huwelijk was geen goed huwelijk. We leefden al jaren langs elkaar heen. Ik weet nu dat ik dat deed omdat ik genegenheid en seks heel lastig vond. Dat was een overblijfsel uit het misbruik: aan mijn lijf liever geen polonaise. Zij vond dat prima. Het was er nooit tussen ons. Dat vond ze bij een ander dus wel. Nadat ik therapie gevolgd heb, was ik klaar voor een nieuwe relatie. Die vond ik via een datingsite, maar de echte klik was er niet. Seks wel, klik niet. En zo ging het een keer of drie. Ik sprak daarover met de therapeut; er is geen bindingsangst of zo, maar wel terughoudendheid van mijn kant. De nieuwe relatie moet nu echt eens goed zijn… en die vond ik nog niet. En toen brak de corona-tijd aan. Ik had een leuk contact met een vrouw op een datingsite. Vanwege de lockdown konden we niet samen komen, dus ging het contact via app, facetime en telefoontjes. En het bloeide enorm op.. dit was ze.. Tot we na drie maanden elkaar live troffen. Toen was het er (weer) niet. Dus het contact liep dood, helaas. En daar gaat mijn vraag over.
Ik merkte dat ik na het stoppen van dat contact en geen vooruitzicht op een ander contact, dat ik terugviel in emotie. Ik voelde me alleen, niet geliefd. Geen fysiek contact, geen aanraking, geen lief woordje. Alleen in de bank, zeker als de kinderen niet thuis waren. En dat gevoel dat kende ik heel goed. Dat isolement, die eenzaamheid had ik ook als kind in de periode van het misbruik. Toen was er ook niemand beschikbaar. Geen hand om de schouder, geen kus… leegte. Dus hoewel ik het misbruik een plek heb gegeven, merk ik dat de eenzaamheid en het gemis aan intimiteit heel fundamenteel in mijn systeem zit. En dus voel ik me klote. Natuurlijk heb ik vrienden en familie waar ik heen kan, maar dat lost deze eenzaamheid niet op… Herkent iemand dit gevoel, dat dien van  binnen zit of ben ik de enige? Hebben jullie allemaal wel een levenspartner? Dat verdriet me dan nog meer, maar goed voor jullie dus… gr, Jan.